บทที่ 249 ทำเป็นเจ้าสัวต่อหน้าท่านอิ่ง?

บทที่ 249 ทำเป็นเจ้าสัวต่อหน้าท่านอิ่ง?

ถังฮุยเกิดคลั่งในงาน ทำเอาทุกคนในงานตกใจไปตามๆ กัน ราวกับเกิดเรื่องใหญ่เท่าฟ้าดิน

อันที่จริง ถังฮุยสำหรับพวกเขาแล้ว นั่นคือแผ่นฟ้าที่อยู่เหนือศีรษะ

ที่นั่งกันอยู่แม้จะมีฐานะทางสังคม ฐานะร่ำรวยไม่ธรรมดากัน แต่ระดับยังไม่พอ ต่อหน้าถังฮุยลูกพี่ใหญ่สุดในเขตจงเทียน ก็ยังไม่พอให้เหลียวมอง

แค่ถังฮุยเอ่ยปาก ก็สามารถทำให้พวกเขาหายไปจากโลกนี้จากเขตจงเทียนได้ในคืนนี้

เพียงแต่คนที่มีอำนาจล้นฟ้าในเขตจงเทียนก็อยู่ นึกไม่ถึงว่าจะออกหน้าแทนได้บ้านนอกคลุกขี้โคลนจากเมืองตุงไห่ แล้วยังเรียกไอ้เศษสวะเกาะผู้หฐิงกินนี้ว่าท่าน?

ช่างเป็นเรื่องเหลือเชื่อจริงๆ แทบจะกลบสิ่งที่พวกเขารู้มาจากปกติ

คราวนี้ ทุกคนต่างใช้สายตาผวาและหวาดกลัว มองไปยังหลินอิ่ง

ในหัวสมองพวกเขาหลุดคำสี่คำออกมาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดว่า ลึกเกินจะคาด!

เรียกว่ามหาสมุทรยากจะหยั่งลึก หลินอิ่งคนผู้นี้ นึกไม่ถึงว่าจะมีเส้นสายใหญ่เช่นนี้ รู้จักกระทั่งถังฮุยที่น่าเกรงขาม

“ประธานถัง คุณ จะมากเกินไปหรือเปล่า?” สวีเหอทนระงับความโกรธ พูดอย่างไม่ยอมแพ้ว่า “ผมเคารพคุณ ศักยภาพของคุณก็เหนือกว่าผม แต่ว่า เอะอะอะไรก็ตบฉาดหูผม แล้วยังให้ผมต้องขอโทษคนแปลกหน้าอีก? คุณไม่เห็นตระกูลสวีในสายตาเกินไปแล้ว”

สวีเหอทนไม่ไหวแล้ว ถังฮุยตบฉาดที่หูเขายังพอทน แต่ยังจะให้เขาขอโทษต่อเศษสวะที่มาจากบ้านนอก เขาทนไม่ได้!

โดยเฉพาะ เป็นหลินอิ่งที่เขาเคยถากถาง พริบตาเดียวก็จะให้เขาขอโทษต่อฝูงชน แล้วต่อไปจะเชิดหน้าอยู่ในวงเพื่อนๆ ได้อย่างไร?

“ตระกูลสวี?” ถังฮุยมองสวีเหอด้วยสายตาเย็นชา ทำเสียงเย็นชาใส่ ท่าทางโมโหเพิ่มขึ้น

เพียะๆๆ

ถังฮุยกระโจนเข้าไปก็สองเตะสามหมัด ซ้อมสวีเหอจนถอยจนทรุด สะบักสะบอมจนคว่ำลงไปที่พื้น จนหน้าบวมจมูกเขียว

“ยังกล้าทำเป็นใหญ่ต่อหน้าท่านอิ่งอีกเหรอ? เป็นแค่ตัวกระจอกในตระกูลสวีเท่านั้นเอง แล้วยังคิดจะเป็นตัวแทนตระกูลสวี?” ถังฮุยพูดด้วยท่าทางไม่แยแส เหลือบตามองต่ำดูสวีเหอ “นายคิดว่าการขอโทษต่อท่านอิ่ง เป็นการขายหน้าเหรอ? ฉันจะบอกให้ ไม่ยอมขอโทษ ก็ตายซะเถอะ!”

ถังฮุยโกรธแล้วจริงๆ จนเส้นเลือดที่หน้าผากปูดออกมา จ้องสวีเหออย่างกินเลือดกินเนื้อ

สวีเหอยังจะกล้าถือตัว คิดว่าตัวเองเป็นใหญ่

ถ้าเป็นเวลาปกติ เขาจะจัดการเจ้าโง่ที่ไม่รู้จักที่ตายนี่ไปแล้ว

ต่อหน้าท่านอิ่ง ยังกล้าทำแบบนี้ ไม่ตายถือว่ามีจุดจบที่สวย

“นาย!” สวีเหอทั้งอายทั้งโกรธ อยากจะกู้หน้าคืน แต่ไม่มีศักยภาพพอ

เขายอมไม่ได้จริงๆ ถังฮุยตบหน้าเขาได้ แต่ว่า หลินอิ่งเป็นใคร? ไม่รู้ใช้วิธีไหนมาสอพลอถังฮุย ถึงกับทำให้ถังฮุยออกหน้าช่วยเขา

“ฉันจะนับถึงสาม อย่าบีบให้ฉันลงมือ” ถังฮุยพูดอย่างดุดัน

สวีเหอตัวสั่นไปทั้งตัว รู้สึกเหมือนโดนลบหลู่อย่างมาก มองไปยังหลินอิ่ง รู้สึกไม่เต็มใจ

มีสิทธิ์อะไร ที่จะให้เขาขอขมาลาโทษต่อไอ้เศษสวะบ้านนอกแบบนี้?

“ท่านอิ่ง จะให้จัดการคนผู้นี้อย่างไรดี?” เหงื่อซ่กเต็มหน้าผากถังฮุย มองไปยังหลินอิ่งถามด้วยความเคารพ

หลินอิ่งจิบน้ำชา พูดด้วยเสียงราบเรียบ “นายดูเอาเถอะ”

“ขอรับ” ถังฮุยโค้งศีรษะ ความกดดันในใจเพิ่มมากขึ้น

ท่านอิ่งให้อำนาจเต็มเขาจัดการ แล้วถ้ายังไม่สามารถทำให้ท่านอิ่งพอใจ เขาก็ต้องจบเห่แน่