บทที่ 254 คุณชายสวี

บทที่ 254 คุณชายสวี

หลิวเป่าพูดอย่างไม่มีเยื่อใย เหยียบหน้าสวีเหอไว้ใต้เท้าโดยสิ้นเชิง ไม่ไว้หน้าแม้แต่น้อย

“คุณ......” สวีเหอสีหน้าแดงก่ำ อย่าตอบกลับ แต่ก็ไม่กล้า

คำพูดของหลิวเป่าเป็นความจริง ในวงการเครื่องประดับตี้จิง ฐานะของสวีเหอยังห่างหลิวเป่าอีกเยอะ ความสามารถก็เทียบไม่ได้

หากไม่ไว้หน้าหลิวเป่าจริง แค่คำเดียว เขาก็ไม่ต้องทำธุรกิจในวงการเครื่องประดับอีกต่อไป

ถ้าหากธุรกิจเครื่องประดับในมือได้รับผลกระทบ ตำแหน่งสวีเหอในตระกูลสวีอันน้อยนิดที่มีอยู่ ก็จะไม่เหลืออีกต่อไป

“พอแล้ว สวีเหอ คำพูดฉันก็พูดถึงตรงนี้ หวังว่าคุณจะรู้จักเจียมตัว” หลิวเป่าพูดช้าๆ “คุณหลินกับคุณนายหลินเป็นแขกพิเศษของผม คุณจงใจหาเรื่องพวกเขา ก็คือหาเรื่องผม เข้าใจหรือยัง?”

หลิวเป่าไม่ได้มีสวีเหออยู่ในสายตา ตระกูลสวีถือว่ามีชื่อเสียงในตี้จิง แต่ลูกหลานตระกูลสวี รวมกันแล้วมีเป็นร้อย ตำแหน่งอย่างสวีเหอในตระกูลสวีไม่ใช่อะไรเลย ได้แค่ใช้ชื่อตระกูลสวีข่มขู่คนอื่นข้างนอกเท่านั้น

ความจริง พอสวีเหอทำธุรกิจเครื่องประดับได้ไม่ดี ก็จะหมดความเชื่อมั่นในตระกูลสวีทันที ไม่มีความสำคัญในตระกูลสวีแม้แต่น้อย

“คุณหลิน คุณนายหลิน เชิญทางนี้ ผมพาพวกคุณเยี่ยมชมงาน” หลิวเป่าไม่ได้สนใจพวกสวีเหอ สีหน้ายิ้มแย้มพูดกับหลินอิ่งจางฉีโม่

“อืม” หลินอิ่งพยักหน้า

ตามนั้น หลิวเป่านำทางอยู่ข้างหน้า เดินเข้าไปในงานพร้อมพูดคุยกับหลินอิ่งด้วยรอยยิ้ม

ภาพนี้ดูในสายตาของพวกสวีเหอกับจูฟางแล้ว สีหน้าแดงก่ำ รู้สึกอาบอาย

“นี่มันเรื่องอะไรกัน? ไอ้ไร้น้ำยาเกาะเมียกินนี่ยังรู้จักกับหลิวเป่า?” จูฟางพูดด้วยสีหน้าไม่ดี คิดไม่ถึงว่าจะโดนไอ้ลูกเขยไร้น้ำยาคนนี้ทำหน้าแตกครั้งแล้วครั้งเล่า ไม่เข้าใจจริงๆ เขามีความสามารถอะไรกันแน่ เอามนุษยสัมพันธ์พวกนี้มาจากไหน

“ไอ้ไร้น้ำยาแซ่หลินคนนี้ หางยาวจริงๆ ก็แค่สุนัขกระดิกหางเกาะคนอื่นเท่านั้น”

สวีเหอสีหน้าหม่นหมอง พูดอย่างไม่พอใจ “ต้องเป็นเพราะถังฮุยแน่นอน ไอ้ไร้น้ำยานี้ให้ถังฮุยแนะนำให้รู้จักหลิวเป่า”

ตอนแรกวันนี้เตรียมตัวจะมาแก้แค้นหลินอิ่ง ปรากฏว่าโดนหลิวเป่าทำเอารับมือแทบไม่ทัน โดนเขาด่าต่อหน้าผู้คนอีกแล้ว สวีเหอโมโหจนอยากฆ่าคน

“คุณชายสวี นี่มัน หรือว่า พวกเราทำอะไรมันไม่ได้จริงๆ?” จูฟางถามด้วยสีหน้าลังเล เริ่มสงสัยความสามารถของสวีเหอ

ถ้าสวีเหอยังทำอะไรหลินอิ่งไม่ได้ ถ้ากลับเมืองตุงไห่แล้ว เธอต้องขายหน้ามากแน่ไหน อีกหน่อยในวงการเครื่องประดับเมืองตุงไห่ จะเงยหน้าต่อหน้าจางฉีโม่ยังไง?

“เหอะ ทำอะไรไม่ได้?” สวีเหอหัวเราะเย็นชา สายตายิ่งดูเย็นชา “เมื่อกี้ถ่ายรูปของจางฉีโม่หรือยัง? ส่งมาให้ฉัน ฉันจะติดต่อพี่ชายฉันเดี๋ยวนี้”