บทที่ 255 ถังฮุยสิบคนก็ช่วยอะไรไม่ได้

บทที่ 255 ถังฮุยสิบคนก็ช่วยอะไรไม่ได้

“ทำสุดความสามารถ เหอะ ยังถือว่ารู้เรื่อง” คุณชายสวีหัวเราะเย็นชา ท่าทางยโสโอหัง

เขากวาดสายตามอง มองหลินอิ่งกับจางฉีโม่อย่างละเอียด จากนั้นสายตาก็จ้องบนตัวจางฉีโม่ ด้วยสายตาเจ้าชู้ สีหน้าเลวร้าย เหมือนมีความคิดชั่วร้าย

“ไม่เลว สวีเหอ เรื่องที่พูดก่อนหน้านี้ พี่ช่วยนายจัดการเอง” คุณชายสวีตบไหล่สวีเหอ พูดตาด้วยสีหน้าเยาะเย้ย

“ครับ ถ้าอย่างนั้นก็รบกวนพี่ซงช่วยออกหน้าด้วย” สวีเหอท่าทางได้ใจ ยิ้มหน้าบาน

“ไม่ว่ายังไง นายสวีเหอก็เป็นคนของตระกูลสวี ตีหมาก็ต้องดูเจ้าของ มีคนกล้าหักหน้านายในพื้นที่ของตี้จิง แบบนี้ฉันก็ต้องออกหน้าอยู่แล้ว” คุณชายสวีพูดเหมือนมีเหตุมีผล มองหลิวเป่ากับหลินอิ่งสายตาเย็นชา

“ว้าว ที่แท้ก็คุณชายสวีนั่นเอง คิดไม่ถึงว่าคุณชายสวีก็มาร่วมงานเครื่องประดับครั้งนี้ด้วย”

“ดีมากเลย ขนาดคุณชายสวียังมา ชื่อเสียงเขาใครๆก็รู้”

จากที่คุณชายพาบอดี้การ์ดกลุ่มหนึ่งเข้ามาในงาน ก็ทำให้ภายในงานครึกครื้นทันที แขกที่มาร่วมงานหลายคนก็เข้ามาดู พูดคุยซุบซิบกันขึ้นมา

หลิวเป่าสีหน้าหวาดกลัว รู้สึกว่าเรื่องไม่ค่อยดีแล้ว คิดไม่ถึงว่าช่วยหยูจื๋อเฉิงเรื่องแค่นี้ กระชับความสัมพันธ์เท่านั้น กลับไปมีเรื่องกับคุณชายตี้จิงคนนี้ได้ คราวนี้เกิดเรื่องใหญ่แล้ว

คุณชายสวีตรงหน้านี้ เป็นคุณชายใหญ่แห่งตระกูลสวี เป็นหลายชายสุดรักของนายท่านตระกูลสวี ผู้สืบทอดคนหนึ่งของตระกูลสวี ไม่ใช่ลูกหลานห่างๆอย่างสวีเหอจะเทียบได้

สวีชิงซง มีอำนาจพอสมควร ในแวดวงมหาเศรษฐีแห่งตี้จิงถูกเรียกว่าคุณชายหนึ่งในสี่แห่งตี้จิง อำนาจใหญ่โตแบบคาดไม่ถึง อยู่ในเขตเหยียนหวงแห่งตี้จิงแล้วเดินไปไหนก็มีแต่คนรู้จัก ไม่มีใครกล้าหาเรื่อง

ต้องรู้ว่า ครอบครัวนักธุรกิจในตี้จิง และห้าตระกูลมหาเศรษฐีประเทศหลุง ลูกหลานมากมาย มหาเศรษฐีรุ่นสอง และสวีชิงซงถูกเรียกว่าคุณชายทั้งสี่แห่งตี้จิง มีอำนาจมากแค่ไหน

“คุณชายสวี ผมทำงานตามหลักการทั้งนั้น หากมีตรงไหนทำให้ไม่พอใจ ต้องขออภัยด้วย” หลิวเป่าก้มหัวขอโทษ ท่าทางอ่อนน้อมเคารพ

สวีชิงซงท่าทางโอหัง ดูน่าเกรงขาม คุณชายคนนี้โมโหขึ้นมา มีไม่กี่คนที่จะรับไหว

ถึงแม้ว่าเขาหลิวเป่าจะเป็นคนมีอำนาจในวงการเครื่องประดับแห่งตี้จิง แต่ต่อหน้าสวีชิงซงแล้ว กลับไม่ใช่อะไรเลย มันห่างกันไกลมาก

“ทำตามหลักการ?” สวีชิงซงมองไปที่หลิวเป่า พูดด้วยสีหน้าเฉื่อยชา “คุณทำตามหลักการ ก็คือให้น้องชายผมขายหน้าต่อหน้าผู้คน?”

“ไม่ คุณชายสวี ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น” หลิวเป่าพูดอย่างหวาดกลัว

เพี๊ยะ

เพิ่งพูดจบ สวีชิงซงก็ตบเข้าที่หน้าของหลิวเป่า ฝ่ามือเดียวตบจนหน้าเขาแดงก่ำ

หลิวเป่าโมโหแต่ไม่กล้าออกเสียง ทำได้เพียงก้มหน้า เขาตบหน้าตัวเองต่อหน้าผู้คนมากมาย ในงานที่เขาเป็นคนจัดขึ้นเอง แม้แต่สีหน้าแสดงอาการโกรธยังไม่กล้า

“ไอ้แก่อย่างแกยังกล้ามาวางมาด?” สวีชิงซงพูดอย่างยโสโอหัง แล้วตบไปที่หน้าหลิวเป่าอีกสองครั้ง “ฉันตบหน้าแก แกมีอะไรไม่พอใจไหม?”

“ผม......” หลิวเป่าสีหน้าขมขื่น กัดฟันพูด “คุณชายสวี ผมพอใจ คุณทำถูกแล้ว”