บทที่ 256 กล้าโต้ตอบเหรอ?

บทที่ 256 กล้าโต้ตอบเหรอ?

เสียงดังแคร็กสองครั้ง

หลินอิ่งยกมือขึ้นบีบมือของสวีชิงซง บีบจนกระดูกฝ่ามือเขาดังแคร็ก

“อ๊ากอ้าก”

สวีชิงซงร้องด้วยความเจ็บปวด สีหน้าโมโหไม่พอใจ คิดไม่ถึงว่าหลินอิ่งจะกล้าโต้ตอบ

หลินอิ่งสีหน้าเรียบเฉย บวกกับแรงที่มือ บีบจนมือของสวีชิงซงเสียงดังเหมือนกระดูกหัก มือเริ่มหักงอเปลี่ยนรูป

อะไรคุณชายสวีคนนี้ ช่างอวดดีเหลือเกิน อยู่ดีๆก็ตบหน้าคน ให้คนไปคุกเข่า ทำตัวไม่มีขื่อมีแป

ไม่สั่งสอนสักหน่อย จะนึกว่าตัวเองเป็นเทวดามาจากไปไหนไม่เห็นหัวคนอื่น

“อู๊ยอู๊ย”

สวีชิงซงปวดจนหายใจหอบ สีหน้าซีดขาว ร่างคดงออยู่หน้าหลินอิ่ง สายตาโกรธแค้น

เขาคิดไม่ถึงว่า ในตี้จิงยังมีคนกล้าลงมือกับเขา ช่างไม่กลัวตายจริงๆ

“ไอ้แซ่หลิน ปล่อยกูเดี๋ยวนี้” สวีชิงซงพูดอย่างโมโห “แกรู้ไหมว่ากูเป็นใคร? กล้ามาอวดดีต่อหน้ากู?”

“หลินอิ่ง แกยังไม่ปล่อยมือคุณชายสวีอีก? แกรู้ไหมว่าตัวเองกำลังทำเรื่องโง่อยู่?” สวีเหอพูดด้วยสีหน้าทั้งโกรธทั้งกลัว

“โอ้แม่เจ้า ยังมีคนกล้าลงไม้ลงมือกับคุณชายสวี? เขาบ้าไปแล้วมั้ง?”

“ไอ้แซ่หลินคนนี้ตายแน่ ไม่รู้เป็นไอ้โง่มาจากบ้านนอกที่ไหน ไม่ใช่โง่ก็บ้าแล้ว กล้าทำร้ายคุณชายสวี คงมีชีวิตอยู่ในตี้จิงไม่ได้แล้ว?”

จากที่หลินอิ่งลงมือแล้ว ผู้คนที่มุงดูต่างแสดงสีหน้าหวาดกลัว รู้สึกไม่น่าเชื่อ จากนั้นก็เริ่มโต้แย้งกันขึ้นมา ล้วนรู้สึกว่าพฤติกรรมของหลินอิ่งโง่เขลา

พวกเขาคิดไม่ถึง ทายาทของตระกูลสวีผู้โด่งดังแท้ๆ ยังมีคนไม่รู้จักอีก? กล้าลงไม้ลงมือ? ถ้าแบบนี้ไม่โง่มันคืออะไร?

หลินอิ่งเริ่มยิ้มมุมปากอย่างเย็นชา มองสวีชิงซงด้วยสายตาเย็นชา ยกมือขึ้นก็ตบไปที่หน้าอย่างแรง

เสียงดังกึกก้อง ใบหน้าสวีชิงซงมีรอยฝ่ามือแดงก่ำชัดเจน หน้าเขาโมโหขึ้นมาทันที ตาจ้องไปที่หลินอิ่ง

“แก แกกล้าตบหน้ากูเหรอ?” สวีชิงซงเนื้อตัวสั่นไปทั้งร่าง ใช้สายตาอาฆาตมองหน้าหลินอิ่ง โมโหจนอยากกลืนกินเขาทั้งเป็น

ตั้งแต่เกิดมานี่เป็นครั้งแรกของสวีชิงซง ที่มีคนตบหน้าเขา อีกอย่างยังต่อหน้าผู้คนมากมายแบบนี้ ทั้งอับอายทั้งหายหน้า ทำลายศักดิ์ศรีของเขาจนหมด เหมือนได้รับความอับอายที่สุดในโลก

“หน้าของนายมันแพงกว่าของคนอื่นหรือไง? ถึงตบไม่ได้?” หลินอิ่งหัวเราะเย็นชา ยกแขนขึ้นเหวี่ยงไปตบหน้าอีกสองครั้ง

เพี๊ยะเพี๊ยะสองครั้ง ทำให้หัวของสวีชิงซงเหวี่ยงไปมา แก้มสองข้างบวมขึ้นมาทันที รอยฝ่ามือแดงก่ำอยู่บนแก้ม ดูแล้วน่าตลก

“อ๊ากอ๊ากอ๊าก หลินอิ่ง ฉันจะฆ่าแก” สวีชิงซงร้องเสียงดังอย่างบ้าคลั่ง รู้สึกแก้มแสบร้อน และรู้สึกอับอายที่สุด

เขาเป็นถึงทายาทตระกูลสวี กลับมีคนกล้าตบหน้าเขาต่อหน้าผู้คนในตี้จิง ข่าวลือออกไปเขาไม่กลายเป็นตัวตลกเหรอ?

จากที่หลินอิ่งตบหน้าเขาไปสองครั้ง สีหน้าของผู้คนที่มุงดูก็เปลี่ยนไป ทุกคนต่างดูด้วยอาการตะลึงเบิกตากว้าง สีหน้าไม่อยากเชื่อ ไม่มีคนออกเสียงพูดอีก

ตอนนี้พวกเขารู้ตกใจมาก รู้สึกว่าวันนี้ต้องเกิดเรื่องใหญ่แน่ จากนิสัยโมโหร้ายของสวีชิงซง ได้รับความอับอายขนาดนี้ ไม่รู้ว่าจะลามมาถึงพวกเขาที่มุงดูอยู่หรือไม่

“หลินอิ่ง แกคิดว่ารู้จักถังฮุยในตี้จิงคนเดียว แกก็อวดดีได้ขนาดนี้เหรอ?” สวีชิงซงสายตาเย็นชา พูดด้วยเสียงสั่น “กล้าทำกูขายหน้า ฉันจะทรมานแกจนตายแน่”