บทที่ 257 คุกเข่านานจนลุกไม่ขึ้น

บทที่ 257 คุกเข่านานจนลุกไม่ขึ้น

หลินอิ่งส่ายหน้า เห็นได้ชัดว่า สวีชิงซงยังมั่นใจมาก รู้สึกว่าตัวเองเก่งกาจ มีอำนาจเหนือกว่าใคร

เสียงพรึ๊บ หลินอิ่งปล่อยมือ เหวี่ยงสวีชิงซงลงกับพื้น จากนั้นก็ปัดฝุ่นในมือ

“เหอะ กลัวแล้วใช่ไหมแก?” สวีชิงซงพูดด้วยแววตาเลวร้าย “ลำพังแค่ปล่อยฉันไม่มีประโยชน์ รีบคุกเข่า ถ้าฉันอารมณ์ดี อาจปล่อยแกก็ได้”

หลินอิ่งหัวเราะ มองไปที่ฮาเดส พูดว่า “ทำให้เขาหุบปาก”

ฮาเดสเดินเข้าไป ร่างสูงใหญ่ทำให้สวีชิงซงรู้สึกกดดัน เขาพูดด้วยสีหน้าหวาดกลัว “แกอยากทำอะไร?”

“หุบปาก”

ฮาเดสยกมือตบไปที่หน้าของสวีชิงซง จากนั้นก็บีบคอไว้ จนคนลอยขึ้นจากพื้น ร่างสั่นพูดจาอ้ำอึ้ง

“ฉัน......ฉัน อย่านะ ฉัน ฉันเป็นคุณชายรองตระกูลสวีนะ” สวีชิงซงพูดด้วยสีหน้าตื่นตระหนก โดนบีบคอจนเสียงหอบหายใจไม่ออก

เขารู้สึกได้ว่า คนต่างชาติที่ฮาเดสคนนี้ เหมือนหุ่นยนต์ที่ไร้ความรู้สึก ลงมือหนักขนาดนี้ บีบคอจนเกือบหัก

สวีชิงซงกลัวฮาเดสลงมือไม่แยกแยะหนักเบา บีบคอเขาจนหักโดยไม่ระวัง จนตายคาที่

“ฉันไม่รู้ว่าแกเป็นใคร รู้แค่ว่า ต่อหน้าฉันแล้วแกเป็นแค่หมาตัวหนึ่งที่บีบจนตายได้” ฮาเดสพูดด้วยสีหน้าเลือดเย็น สายตาเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม

เขาไม่ได้ใส่ใจคุณชายรองตระกูลสวี สวีชิงซงคนนี้แม้แต่น้อย รู้แค่ว่า เป็นแต่หมาหน้าโง่

กล้าพูดจาหยอกล้อคุณนายหลิน ข่มขู่ประธานหลิน รนหาที่ตายชัดๆ

สีหน้าสวีชิงซงทั้งกลัวทั้งโกรธ อยากพูดอะไรอีก มือฮาเดสก็ยื่นมาตบเข้าที่ปาก ตบจนปากบวมขึ้นเหมือนไส้กรอก

จากนั้น ฮาเดสก็ยกหมัดขึ้นต่อยเข้าไปที่ก้มของสวีชิงซง เสียงดังคั๊ก เขาก็เลือดอาบปากจนฟันร่วง โดนต่อยจนฟันร่วงไปหลายซี่

สีหน้าสวีชิงซงเจ็บปวดมาก อยากร้องตะโกนดังๆ แต่ถูกฮาเดสบีบคอไว้ อยากร้องก็ร้องไม่ออก รู้สึกอึดอัด

โดนกระทืบไปยกหนึ่ง ฮาเดสก็ถีบสวีชิงซงไปไกลสิบเมตร ล้มลงกับพื้นอย่างแรง สีหน้าเขาดูเจ็บปวด เลือดซึมออกจากมุมปาก หอบอยู่กับพื้นเหมือนหมา

ทุกคนในงาน ต่างตกใจกับภาพที่เห็น เหมือนเห็นเหตุการณ์ที่ไม่น่าเชื่อ

น่าเหลือเชื่อจริงๆ มีคนกล้าทำร้ายสวีชิงซงอย่างหมาที่เขตเหยียนหวงตี้จิง?

ปกติเห็นแต่สวีชิงซงทำร้ายคนอื่นอย่างกับหมา

ไอ้บ้านนอกหลินอิ่งคนนี้ ไม่กลัวตระกูลสวีแก่งตี้จิงเลยเหรอ? หรือว่าไม่รู้เรื่องอะไรเลย คิดว่าตัวเองรู้คนในตี้จิงเพียงไม่กี่คนก็เก่งแล้ว?

“โอ้แม่เจ้า เกิดเรื่องใหญ่แล้ว จางฉีโม่ เธอรู้ไหมว่าไอ้สามีไร้น้ำยาของเธอทำเรื่องโง่อะไรลงไป?” จูฟางพูดด้วยน้ำเสียงตกใจ

“คุณชายรอง เป็นอะไรไหม? ไอ้ไร้น้ำยานี่กล้าทำร้ายท่าน มันต้องเสียใจแน่” สวีเหอรีบเข้าไปพยุงสวีชิงซง ท่าทางเป็นห่วงเป็นใย แต่สายตากลับมีแววความสะใจ

เท่าที่เขาดู ไอ้ไร้น้ำยาหลินอิ่งคนนี้คงบ้าไปแล้ว ทำร้ายสวีชิงซงจนสภาพแบบนี้ ไม่คิดถึงผลที่ตามมาเลยแม้แต่น้อย อีกหน่อยสวีชิงซงใช้อำนาจแก้แค้นหลินอิ่ง หลินอิ่งคนนี้ต้องตายแน่

ผลลัพธ์แบบนี้ ก็คือสิ่งที่สวีเหออยากเห็น