บทที่ 258 เปิดบริษัทสาขาใหม่ที่ตี้จิง

บทที่ 258 เปิดบริษัทสาขาใหม่ที่ตี้จิง

“ขอโทษ ขอโทษค่ะ คุณชายสวี” จูฟางจับแก้มที่บวมไว้ ยังคงบีบยิ้มพูดต่อ “คุณชายสวี ไอ้หลินอิ่งคนนั้นดิฉันรู้ฐานะมันค่ะ เป็นเพียงลูกเขยไร้น้ำยาที่เกาะเมียกินในเมืองตุงไห่คนหนึ่งเท่านั้น ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของท่านเลย ถ้าท่านจะจัดการมัน เป็นเรื่องง่ายดายมาก”

“หลินอิ่งอยู่ที่เมืองตุงไห่ ชื่อเสียงโด่งดังเรื่องเกาะเมียกิน ไม่รู้ไปใช้วิธีอะไรถึงได้ไปรู้จักและประจบกับถังฮุย ความจริงแล้ว มันเทียบกับท่านแล้ว ต่างกันราวฟ้ากับดิน แม้แต่เลียรองเท้าท่านยังไม่มีสิทธิ์ ก็แค่วันนี้ก่อเรื่องไม่รู้อะไรเลย มันไม่มีความสามารถแม้แต่น้อย” จูฟางพูดประจบสวีชิงซงไม่หยุด

คนฐานะสูงส่งในแวดวงผู้ดีตี้จิงอย่างสวีชิงซง คุณชายหนึ่งในสี่แห่งเมืองตี้จิง ถ้ามีความสัมพันธ์ใกล้ ต้องดีสำหรับเขาแน่นอน

ได้ยินคำพูดของจูฟางแล้ว สีหน้าของสวีชิงซงก็เริ่มดีขึ้นบ้าง “ที่แกพูดก็ถูก ไอ้หลินอิ่งนั่นมันไร้น้ำยา ที่แท้ยังกินข้าวอ่อน? น่าสมเพชจริงๆ”

“สวีเหอ กลับไปแล้ว ไปสืบมารู้เรื่องเกี่ยวกับหลินอิ่ง” สวีชิงซงพูดด้วยสีหน้าชั่วร้าย

เขาตัดสินใจจะจัดการหลินอิ่งคนนี้ให้ได้ ต้องจัดการให้ถึงที่สุด ระบายความแค้นในใจให้ได้ รวมทั้งภรรยาของหลินอิ่งก็ต้องจัดการด้วย แบบนี้ถึงจะระบายความแค้นในใจได้ อีกอย่างไอ้ไร้น้ำยาแบบนี้ก็ไม่มีสิทธิ์ครอบครองสาวงามแบบนี้

ได้ยินว่าเป็นลูกเขยไร้น้ำยา? ซวยจริงๆ ที่ถูกไอ้ไร้น้ำยาแบบนี้ทำเสียหน้า

แค่ไปประจบรู้จักถังฮุยของเขตจงเทียนคนเดียว ก็กล้ามาอวดดี ไอ้บ้านนอกเข้าเมือง รอให้มันรู้ความเก่งกาจของตระกูลสวี คงจะมาคุกเข่าขอร้องเอง

สวีชิงซงรู้สึกโกรธแค้นในใจ คิดหาวิธีจะเอาคืนหลินอิ่งอย่างเดียว

“วางใจได้ พี่ซง เดี๋ยวผมจะไปสืบเรื่องของหลินอิ่งมาให้ชัดเจนเลย” สวีเหอพูดสีหน้าจริงจัง

“แล้วก็แก หลิวเป่า” สายตาสวีชิงซงหันไปมองหลิวเป่าที่ยังคุกเข่าอยู่ แววตายิ่งชั่วร้าย รู้สึกว่าเพราะไอ้แก่หน้าโง่นี่ทำให้เขาโชคร้าย ทำให้เขาเจอกับไอ้บ้าอย่างหลิงอิ่งนั่น

“คุณชายสวี ครับผม มีอะไรจะสั่งผม พูดได้เลยครับ” หลิวเป่าประจบหน้าตายิ้มแย้ม คุกเข่าอยู่กับที่อย่างเคารพ

“ฉันขอเตือนแก ถ้าแกกล้าทำธุรกิจกับไอ้แซ่หลินนั่น ฉันเอาแกตายแน่” สวีชิงซงข่มขู่หน้าตาเลือดเย็น “แกอยู่ที่ตี้จิงมานานหลายปี น่าจะรู้ว่าใครใหญ่กว่า ไอ้แซ่หลินนั่นก็แค่รู้จักถังฮุยแค่คนเดียว ทางด้านถังฮุย ฉันจะไปหามันเอง”

“ครับ ครับ คุณชายสวี ความสามารถของท่านผมรู้ดีครับ ท่านสั่งมาแล้ว ผมไม่ไปช่วยไอ้แซ่หลินนั่นเป็นอันขาดครับ” หลิวเป่าพูดด้วยสีหน้าประจบ

สวีชิงซงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเบอร์โทรออกสีหน้าเคร่งเครียด จากนั้นก็ระบายอารมณ์อย่างโมโห

“พวกแกไสหัวไปให้หมด”

สวีชิงซงหน้าตาอารมณ์เสีย ยกเท้าขึ้นก็ถีบไปที่หลิวเป่า จนเขากระเด็นไปไกล จากนั้นก็หันกลับมาถีบสวีเหอกับจูฟางคนละสองที จากนั้นก็รู้สึกว่าระบายอารมณ์เสร็จแล้ว จึงพาพวกบอดี้การ์ดออกจากอาคารเหยียนหวง