ตอนที่ 261
บทที่ 261 จัดงานเลี้ยงหงเหมิน?
October 28, 2026
บทที่ 261 จัดงานเลี้ยงหงเหมิน?
“น้องฮุยสุง คุณยังคงจัดการเรื่องได้ดี เข้าใจดำขาวผิดถูกชัดเจน หลินอิ่งที่อยู่ใต้มือคุณ ก็คือคนโง่เขลาไม่รู้จักที่ตาย ไร้เหตุผลเอาแต่ก่อเรื่องคนหนึ่ง คุณเก็บคนอย่างนี้ไว้ข้างกาย ช้าเร็วก็ต้องเกิดเรื่องใหญ่” เหยียนหลงพูดด้วยสีหน้าจริงจัง “ครั้งนี้ เขาเจตนาหาเรื่อง ต่อยหลานชายผมไปทีหนึ่ง ผมเองก็จะไม่สร้างความลำบากใจให้คุณ ผมจะออกหน้าช่วยคุณชำระสะสางเอง!”
พูดจบ เหยียนหลงก็ชี้ไปที่แก้วเหล้าบนโต๊ะ “ชิงซง ดื่มเหล้ากับผู้จัดการใหญ่ถังหน่อย ขอบคุณที่ผู้จัดการใหญ่ถังช่วยเหลือ”
สวีชิงซงมองหลินอิ่งแวบหนึ่งด้วยท่าทางลำพองใจ รีบยกแก้วเหล้าขึ้นมาดื่มให้ถังฮุย
หลินอิ่งคิดกับตนเองว่าประจบถังฮุยไปได้ประโยชน์อะไร?
ตนเองใช้เส้นสายตามอำเภอใจ ยังไม่ใช่เพราะต้องการให้ถังฮุยทำตัวซื่อตรง พาหลินอิ่งมาที่นี่เพื่อให้ตนเองโขกสับได้ตามใจชอบ! แค่ต้องการดื่มเหล้าแล้วไปจากที่นี่เท่านั้น!
“เดี๋ยวก่อน ถังฮุยพูดด้วยท่าทางเคร่งขรึม ยกมือปฏิเสธแก้วเหล้าที่สวีชิงซงส่งมาให้ “เหล้าแก้วนี้ ผมไม่ดื่มแล้ว”
“นี่?” สวีชิงซงที่ลุกขึ้นยืนท่าทางแข็งค้าง สีหน้าเปลี่ยนเป็นเดือดดาลอย่างหนัก
แม่เจ้า ถังฮุยผู้นี้ไว้หน้าแล้วแต่กลับไม่ต้องการ คิดจะเหยียบหน้าคุณชายรองตระกูลสวีผู้ยิ่งใหญ่อย่างเขา อยู่ที่นี่ มารินเหล้าส่งเหล้าให้ เขาถึงกับกล้าปฏิเสธเชียวหรือ?
“เหยียนหลง ที่ผมมาวันนี้ ไม่ใช่เพื่อมอบคนให้คุณ” ถึงฮุยกล่าวเสียงต่ำ
“ฮุยสุง นี่คุณหมายความว่ายังไง?” เหยียนหลงพลันจ้องมองถังฮุย สายตาเปลี่ยนเป็นดุดันราวกับคมมีด
“ไม่ได้มาที่นี่เพื่อมอบคน อย่างนั้นมาทำอะไร? คุณเห็นผมเหยียนหลงเป็นตัวตลกหรือ?” เหยียนหลงกล่าวเสียงเย็น กลิ่นอายเต็มไปด้วยแรงกดดัน
“เห็นคำพูดผมเป็นคำพูดล้อเล่นหรือ?” เหยียนหลงกล่าวเสียงเย็น พ่นควันบุหรี่กลิ่นฉุนออกมาทีหนึ่ง หน้าตาดูชั่วร้าย จ้องหลินอิ่งกับถังฮุยอย่างเอาเป็นเอาตาย
เขารู้สึกว่าตนเองถูกถังฮุยเหยียบหน้า แต่ถังฮุยดูราวกับไม่คิดว่าเขาจะเอาเรื่องจริงๆ จำเป็นต้องลงมือจริงสักหน่อยถึงจะดี
“ที่ผมมาที่นี่ มาเพื่อไกล่เกลี่ยความขัดแย้งระหว่างคุณหลินกับสวีชิงซง” ถังฮุยกล่าวเนิบช้า “แต่ ทำไมถึงบอกว่าเป็นความผิดของคุณหลิน ต้องการให้คุณหลินได้รับการลงโทษจากพวกคุณ? ทำไมไม่เรียกสวีชิงซงออกมา ให้ผมพาไปลงโทษที่เขตจงเทียนล่ะ?”
เหยียนหลงถึงกับยังกล้าพูดว่าจะจัดการท่านอิ่ง ช่างไม่รู้ว่าฟ้าสูงเพียงใดจริงๆ
ท่านอิ่งเป็นใครกัน? ฉีหยิ่นสองคำนี้อยู่ตี้จิงราวกับเทพนิยายที่กำลังเล่าขานเสียด้วยซ้ำ
“ฮ่าๆๆ” เหยียนหลงหัวเราะด้วยความโกรธจัด แววตาเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบหาใดเปรียบ “ฮุยสุง คุณกำลังล้อเล่นกับผมอยู่หรือ? กำลังหาเรื่องผมในถิ่นผมอยู่ใช่ไหม?”
“วันนี้ คุณจะยอมมอบคนก็ดี ไม่ยอมมอบคนก็ช่าง” เหยียนหลงลุกขึ้นอย่างช้าๆ กล่าวอย่างทรงพลังยิ่งว่า “วันนี้คนแซ่หลินจะออกจากเขตเหยียนหวงไปไม่ได้ ฉันเห็นแก่หน้าหยูจื๋อเฉิง จึงให้ทางรอดแก่คุณฮุยสุง คนที่พาคุณมา ไสหัวออกไปจากเขตเหยียนหวง ผมสามารถทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้”
เขารู้สึกว่าฮุยสุงมาหาเรื่อง และไม่รู้ว่าสมองเน่าไปแล้วใช่หรือไม่ อาศัยแค่ฮุยสุง มีความสามารถมาหาเรื่องกับตัวเขา? ยังอยู่ในถิ่นเขาบอกว่าจะลงโทษสวีชิงซง? ฮ่าๆ เห็นทีคนอย่างฮุยสุงกับหยูจื๋อเฉิงที่ตามหลังเรือใหญ่อย่างตระกูลฉี จิตใจช่างโลภมากจริงๆ!
“ยังกล้าบอกให้ฉันมอบตัวหลานชายชิงซงออกมา ช่างน่าขันเหลือเกิน” เหยียนหลงเยาะหยัน
“หากผมยืนกรานจะให้คุณมอบตัวสวีชิงซงออกมา แล้วอย่างไรล่ะ?” หลินอิ่งพูดอย่างสบายๆ
พอได้ยิน เหยียนหลงมองไปที่หลินอิ่งอย่างเย็นชา ตวาดว่า” แกนับเป็นตัวอะไรกัน? ตรงนี้มีที่ให้แกพูดด้วยเหรอ?”
“แค่สุนัขรับใช้ตัวหนึ่งเท่านั้น ยังกล้าเอะอะโวยวายต่อหน้าฉัน?” เหยียนหลงทำสีหน้าเหยียดหยาม จากนั้นก็มองไปทางถังฮุย “ฉันหมดความอดทนแล้ว ฮุยสุง ไว้หน้าแล้วแต่นายก็ไม่ต้องการ ตอนนี้ นายไสหัวออกไปจากเขตเหยียนหวงซะ ทางด้านหยูจื๋อเฉิงลูกพี่นาย ฉันจะไปทักทายด้วยตัวเอง!”
พูดจบ เหยียนหลงก็ดีดนิ้วด้วยท่าทางมีสง่าราศีเสียเต็มประดา