บทที่ 262 จะตีแกจนกลายเป็นหนอน

บทที่ 262 จะตีแกจนกลายเป็นหนอน

เผชิญหน้ากับปืนสิบกว่ากระบอกที่เล็งมา มุมปากของฮาเดสก็ปรากฏรอยยิ้มอันเหี้ยมเกรียมออกมา

ในฐานะราชาสายลับแห่งต่างแดนที่ทำให้คนได้ยินแล้วขวัญผวา ฮาเดสก็ไม่รู้เช่นกันว่าผ่านภารกิจอันตรายระดับสุดยอดมาแล้วกี่ครั้ง พบเห็นสงครามใหญ่มาแล้วกี่หน อยู่ท่ามกลางการสังหารโหดในดงกระสุน ทั้งหมดก็คือที่มาของชื่อเสียงเขา

กับอีแค่ปืนสิบกว่ากระบอก ก็คิดว่าจะล้มเขาได้? ช่างน่าขันเสียเหลือเกิน

ปัง!

บอดี้การ์ดท่าทางเฉยชาคนหนึ่งเปิดฉากยิงก่อน โดยเล็งไปที่ขาของฮาเดส

แต่ ปรากฏฉากที่ทำให้คนไม่คาดคิดเกิดขึ้น

ร่างของฮาเดสถึงกับพุ่งนำหน้าออกไปก่อนหนึ่งก้าว ไปนั่งอยู่ตรงหน้าเหยียนหลงที่อยู่บนเก้าอี้ตัวใหญ่

เกิดเสียงแกร๊กดังขึ้น ตอนที่ปลอกกระสุนตกพื้น ฮาเดสก็พุ่งไปอยู่ตรงหน้าเหยียนหลงแล้ว เขายกมือคว้าลำคอของเหยียนหลง โดยกุมไว้หลวมๆ

“เฮ้ย! อะไรกัน? แกคิดจะทำอะไร!”

เหยียนหลงตกใจจนดวงตาเบิกกว้าง สีหน้าซีดเผือด เขาคิดไม่ถึงว่าจะถูกบอดี้การ์ดของหลินอิ่งจับไว้โดยไม่ทันตั้งตัว พอมือนี้คว้าได้ ลำคอก็เกือบจะถูกบีบหักเสียแล้ว

ขอเพียงฮาเดสออกแรงเพิ่มอีกนิด หรือบีบนานกว่านี้อีกเพียงสองนาที เขาจะต้องตายคามือไปทั้งอย่างนี้แน่

“โอ๊ยย!” เหยียนหลงร้องออกมาอย่างเจ็บปวด สีหน้าเปลี่ยนเป็นเขียวคล้ำ ถูกบีบจนเข้าสู่สภาวะขาดอากาศหายใจ สามารถขาดใจตายได้ทุกเมื่อ

“อย่า น้องชาย มีอะไรก็พูดจากันดีๆ อย่า อย่าทำแบบนี้!” เหยียนหลงกล่าวสีหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

เขาถูกทำให้ตกใจแล้วจริงๆ นี่เป็นความสามารถพิสดารอะไรกัน?

ลงมือก่อนภายใต้การเล็งของมือปืนมากขนาดนี้ใต้อาณัติของตัวเอง ลูกกระสุนยังไม่ทันถูกตัวเขา เขากลับจับคนไว้ได้เสียก่อน

“รีบปล่อยท่านเหยียนนะ! ไอ้บ้านี่ แกคิดจะทำอะไร?”

“ปล่อยท่านเหยียน ไม่อย่างนั้นฉันยิงแกตายแน่!”

คนที่อยู่ใต้อาณัติทั้งหมดของเหยียนหลงต่างหวั่นวิตก เพียงชั่วเวลาสั้นๆ ลูกพี่ถูกคนจับตัวไว้ พวกเขาจึงไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรดี

ติดตามเหยียนหลงสู้เป็นสู้ตายอยู่ข้างนอกมาตั้งหลายปี ยังไม่เคยพบเจอเหตุการณ์และคนโหดเหี้ยมเช่นนี้มาก่อน

เขาก็คือปีศาจดีๆ นี่เอง ฝีมือรวดเร็วขนาดนี้ ขนาดถูกปืนสิบกว่ากระบอกเล็งอยู่ก็ไม่กลัว นี่เขาโผล่ออกมาจากที่ไหนกัน? “ถังฮุย หลินอิ่ง! ยังไม่รีบบอกให้บอดี้การ์ดโง่เง่าคนนี้ปล่อยมืออีก? หากทำร้ายลุงเหยียนฉันเข้า พวกแกสองคนต้องตายตามเขาไป! “สวีชิงซงขู่เสียงเย็น

หลินอิ่งมุมปากเยาะหยัน มองไปที่สวีชิงซง

“ให้ฉันตายตามไป? หลินอิ่งยิ้มเยาะ “นายมีสิทธิ์อะไร สิทธิ์ของพวกอีกาจับกลุ่มกันแบบนี้น่ะเหรอ?”

“แกพูดจาวางโตเกินไปแล้ว!” สวีชิงซงพูดอย่างเดือดดาล “วันนี้ฉันจะดูสิว่าแกจะออกจากเขตเหยียนหวงยังไง ทั้งด้านนอกด้านในล้วนเป็นคนของลุงเหยียนฉัน เป็นจำนวนหลายร้อยคน ต่อให้แกเป็นเทพเซียนก็ออกไปไม่ได้”

ฮาเดสมองสวีชิงซงด้ายสายตาเย็นเยียบ มือหนึ่งจับเหยียนหลงไว้ พุ่งเข้าไปใช้เท้าข้างหนึ่งถีบเข้าที่บั้นเอวของสวีชิงซง รวดเร็วราวสายฟ้าแลป

“โอ๊ยย!”