บทที่ 277 การเดินเกมของคนตระกูลนิ่ง

บทที่ 277 การเดินเกมของคนตระกูลนิ่ง

“พี่หก เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!”

พอนิ่งจองเป่าเห็นชายสูงวัยสวมเสื้อคอจีนเดินออกมา สีหน้าก็ขรึมลง กล่าวอย่างร้อนรน

“จองเป่า นายเองก็มีอำนาจดูแลจัดการอยู่ในตระกูลมาหลายปีแล้ว จัดการธุระของตระกูลมานานหลายปีขนาดนี้ ทำไมยังทำตัวไม่รอบคอบเหมือนกับเด็กรุ่นหลังแบบนี้ นายท่านก็เคยสั่งสอนแล้วว่า หากพอเจอเรื่องใหญ่ต้องใจเย็น ต่อให้ภูเขาไท่ซานถล่มตรงหน้าหน้าก็ไม่เปลี่ยนสี นายควรจะเอาเป็นแบบอย่างนะ?” ชายสูงวัยสามเสื้อคอจีนกล่าวอย่างปลอบใจ ท่าทางไม่พอใจอย่างมาก

นิ่งจองเป่าถอนหายใจออกมาหนึ่งครั้ง กล่าวว่า “พี่หก ไม่ใช่เพราะผมใจร้อน มันเป็นสถานการณ์ฉุกเฉินต่างหาก สถานการณ์นี้เกิดขึ้นกะทันหัน อยู่นอกแผนการของเราไปแล้ว”

นิ่งจองเป่าเองก็ไม่พอใจพี่หกคนนี้ของเขานิ่งจองเสิ้งเช่นกัน นิ่งจองเสิ้งอายุอานามก็ปาเข้าไปห้าสิบกว่าแล้ว ทั้งวันยังเอาแต่ทำตัวเป็นผู้อาวุโสรู้มากเที่ยวดูถูกคนรุ่นหลังอยู่ได้

“สถานการณ์ฉุกเฉิน?” นิ่งจองเสิ้งทำท่าทางสงสัย “ยังจะมีสถานการณ์ฉุกเฉินอะไรได้อีก? ภาพรวมของตระกูลนิ่งตอนนี้ล้วนอยู่ในการควบคุมของเราหมดแล้ว ตระกูลลำดับที่สามไม่เชื่อฟังจึงถูกทำลายหมดแล้ว หรือยังมีใครคิดตรงกันข้ามกับพวกเราอีก?”

“ไม่ใช่เรื่องภายในตระกูล แต่เป็นผู้สืบทอดของท่านผู้นั้นในปีนั้นมาตี้จิงแล้ว!” นิ่งจองเป่ากล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง

พอได้ยิน นิ่งจองเสิ้งก็มีท่าทางตกตะลึง สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นหวาดกลัวสงสัยไม่แน่ใจ กล่าวอย่างหวาดผวาว่า “ท่านผู้นั้นในปีนั้น? จองเป่า นายคงไม่ได้ล้อฉันเล่นอยู่หรอกนะ หรือนายหมายถึงผู้อาวุโสท่านนั้นในปีนั้น? ท่านผู้นั้นไม่ใช่หายสาบสูญไปสิบกว่าปีแล้วเหรอ? ที่แท้เรื่องเป็นมายังไงกัน”

พอเอ่ยถึงผู้อาวุโสท่านนั้นในปีนั้น ภายในใจนิ่งจองเสิ้งก็เกร็งเครียดขึ้นมา

คนอย่างพวกเขาตลอดชีวิตนี้ ล้วนเคยผ่านภาวะตกอับที่นำไปสู่ความตายที่ตระกูลนิ่งพบเจอในปีนั้นมาแล้ว ตอนนั้นหากไม่ใช่เพราะนายท่านเชิญผู้อาวุโสท่านนั้นออกจากภูเขา ตระกูลนิ่งคงถูกกำจัดชื่อออกไปจากประเทศหลงนานแล้ว

“ผู้อาวุโสท่านนั้นในปีนั้นมาตี้จิงด้วยตนเองแล้วหรือ? ผู้สืบทอดของเขาชื่ออะไร? มีที่มาอย่างไร?” นิ่งจองเสิ้งสีหน้าขรึมลง ตั้งคำถามออกมาติดๆ กัน

นิ่งจองเสิ้งมีฐานะเป็นหนึ่งในสามผู้ยิ่งใหญ่ของตระกูลนิ่งแห่งตี้จิง เงินและอิทธิพลที่กุมไว้ในมือเรียกได้ว่ามากมายก่ายกอง ยากนักที่จะมีเรื่องอะไรมาทำให้เขาหวาดผวาได้

แต่หากเอ่ยถึงผู้อาวุโสของตระกูลนิ่ง แน่นอนว่านั่นเป็นสิ่งที่ให้ความสำคัญระดับสูงสุด

นิ่งจองเป่ากล่าวด้วยสีหน้าจริงจังว่า “ผู้อาวุโสท่านนั้นในปีนั้นไม่ได้ออกหน้า แต่เป็นผู้สืบทอดของเขา ชื่อว่าหลินอิ่ง หลินอิ่งผู้นี้ยอมรับฐานะผู้อาวุโสตระกูลนิ่งแล้ว และได้ถือป้ายหยกไว้ด้วย”

“นายแน่ใจนะว่าเป็นเรื่องจริง? หลินอิ่งอะไรนั่นผู้นี้คงไม่ใช่พวกสิบแปดมงกุฎหรอกนะ? เทพมังกรที่เห็นหัวไม่เห็นหางผู้นั้นในปีนั้น ตอนนั้นฉันเคยเห็นแค่เงาหลังอยู่ไกลๆ เท่านั้น และท่านผู้นั้นก็พักอยู่ตระกูลนิ่งของเราแค่สามวัน” นิ่งจองเสิ้งกล่าวอย่างใคร่ครวญ

“นอกจากนายท่านแล้ว บางทีอาจจะไม่มีใครยืนยันตัวตนที่แท้จริงของเขาได้อีก นายอย่าได้ถูกหลอกเชียวนะ” นิ่งจองเสิ้งกล่าวเสียงขรึม

นิ่งจองเป่ากล่าวว่า “เรื่องนี้ไม่น่าจะใช่เรื่องโกหก ในมือของหลินอิ่งผู้นั้นมีป้ายหยกที่ตระกูลนิ่งสั่งทำเป็นพิเศษ อีกทั้งตอนนั้นนายท่านก็คิดจะไปพบเขาที่เมืองตุงไห่เช่นกัน นายท่านยืนยันแล้ว ไม่มีทางผิดแน่”