บทที่ 276 มีปัญหาอะไรก็มาหาฉัน

บทที่ 276 มีปัญหาอะไรก็มาหาฉัน

“ครับ!” นิ่งจองเป่าก้มศีรษะอย่างนอบน้อม “คุณวางใจ ผมจะแจ้งเบื้องบนของตระกูลนิ่งที่มีอำนาจทั้งหมดได้ทราบ ให้มาทำความเคารพคุณ”

หลินอิ่งพยักหน้า ไม่ได้พูดมากอีก หมุนกายเดินจากไป นิ่งซวนกับอูหยางเดินตามหลังเขาไปติดๆ

“ประธานหลิน นี่คุณจะไปไหนเหรอครับ?” นิ่งจองเป่ากล่าวตามด้วยรอยยิ้ม “ประธานหลิน หากคุณมาตี้จิงเพราะมีธุระต้องจัดการล่ะก็ คุณต้องการอะไร โปรดบอกผมได้ทุกเมื่อ ผมจะไปจัดการให้คุณทันที”

“แม้นิ่งซวนจะจัดการธุระจนคุ้นชินแล้ว แต่ท้ายที่สุดยังคงเป็นที่อายุ ผมเองก็เกรงว่าเขาติดตามอยู่ข้างกายคุณ จะดูแลไม่ทั่วถึง จัดการเรื่องมากมายได้ไม่ดีพอ อีกทั้ง ด้วยฐานะของเขา ไม่มีสิทธิ์เป็นผู้ติดตามให้คุณด้วยซ้ำ หากต้องการ ผมยินดีมาอยู่ตรงหน้าประธานหลินทุกเมื่อ ติดตามรับใช้ไปทุกที่” นิ่งจองเป่าพูดพร้อมรอยยิ้ม

พอได้ยิน สีหน้าของนิ่งซวนกับอูหยางก็เปลี่ยนเป็นไม่น่าดูอย่างยิ่ง

นี่เห็นได้ชัดว่านิ่งจองเป่าต้องการประจบประธานหลิน ถึงขั้นวางท่าทีต่ำต้อยอย่างไม่เสียดาย

พึงรู้ไว้ว่า นิ่งจองเป่าสำหรับนิ่งซวนแล้ว ความสามารถและอิทธิพลในตี้จิงนั้นแข็งแกร่งมากเกินไป

หากเกิดว่าพิจารณาในด้านผลประโยชน์ ประธานหลินไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธกิ่งไม้ที่นิ่งจองเป่าหยิบยื่นให้เลย

และนี่ก็เป็นเรื่องที่นิ่งซวนกังวลมาตลอด ประธานหลินเป็นผู้อาวุโสของทั้งตระกูลนิ่งแห่งตี้จิง ไม่ใช่ผู้อาวุโสของเขาแค่คนเดียว

รอถึงวันที่หลินอิ่งกลับคืนสู่ตำแหน่งในตระกูลนิ่ง ควบคุมอำนาจของตระกูลนิ่ง หากได้ยืนอยู่ในตำแหน่งนั้นคอยใคร่ครวญถึงปัญหาและภาพรวมของตระกูลนิ่งจริง

เช่นนั้น เขานิ่งซวนก็จะเป็นเพียงเศษเสี้ยวเล็กๆ ไม่มีปัญญาที่จะมาขอความช่วยเหลือจากหลินอิ่งได้อีกโดยสิ้นเชิง

เผชิญกับการประจบประแจงของนิ่งจองเป่า หลินอิ่งกล่าวเสียงราบเรียบว่า “ไม่จำเป็น หากมีอะไรผมจะแจ้งให้คุณทราบเอง จำไว้ว่า วันไหนก็ตามที่ผมไปที่นั่น ผมไม่ต้องการให้เบื้องบนของตระกูลนิ่งขาดใครไป”

หลินอิ่งย่อมเข้าใจความคิดอันระมัดระวังของนิ่งจองเป่า

การเอาใจของนิ่งจองเป่า ก็เพื่อคิดจะดึงนิ่งซวนออกจากข้างกายเขาอย่างไม่ต้องสงสัย

เห็นได้ชัดมากว่า พฤติกรรมแต่ละอย่างของนิ่งจองเป่า ทำไปเพื่อปิดบังสาเหตุการตายของบิดามารดานิ่งซวน มากกว่าครึ่งเพื่อให้เขาไม่ต้องเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้

มองออกได้ว่า เรื่องที่นิ่งซวนขอให้ตนเองช่วยออกหน้า เป็นสิ่งที่นิ่งจองเป่าหวาดหวั่นและหวาดกลัวเป็นพิเศษ แสดงว่าภายในใจมีเลศนัย

“คุณวางใจ ผมจะต้องเตรียมการไว้อย่างดี รอคอยการมาถึงของคุณที่ตระกูลนิ่ง” นิ่งจองเป่ากล่าวอย่างนอบน้อม

หลินอิ่งพยักหน้า ยืดตัวตรง เดินลงชั้นล่างออกไปจากร้านน้ำชาซินสุย

นิ่งจองเป่าเดินมาส่งตรงหน้าประตูอย่างนอบน้อม

รอจนคณะหลินอิ่งจากไป รอยยิ้มบนใบหน้าของนิ่งจองเป่าก็ค่อยๆ แข็งทื่อ แววตาแปรเปลี่ยนเป็นเยียบเย็นถึงขีดสุด จ้องมองเงาหลังที่ห่างออกไปของหลินอิ่ง

กลับมาถึงห้องโถงใหญ่ของร้านน้ำชา เห็นจ้าวเจี้ยนหนิงนอนอยู่บนพื้นหายใจรวยริน นิ่งจองเป่าก็ทำสีหน้ายุ่งยาก ถอนหายใจออกมาครั้งหนึ่ง

“ผู้อาวุโสหลินผู้นี้ ช่างเป็นผู้มาที่ไม่หวังดีจริงๆ เลย” นิ่งจองเป่ารำพึงรำพันด้วยสีหน้าเป็นกังวล “นิ่งซวนเองก็ช่างทำบุญมาดีจริงๆ มีคนใหญ่คนโตคอยปกป้องเขาขนาดนี้ เห็นทีแผนเดิมคงต้องเปลี่ยนเสียแล้ว”

นิ่งจองเป่าคิดอย่างไรก็คิดไม่ถึงว่า การปรากฏตัวขึ้นมากลางคันของหลินอิ่ง ทำให้เขาตั้งตัวไม่ทัน เกือบไม่รู้ว่าควรจะรับมืออย่างไร

อีกทั้งหลินอิ่งผู้นี้ บุคลิกและการกระทำไม่อาจคาดเดาได้ อยู่เหนือคนทั่วไป ไม่อาจคาดเดาได้โดยสิ้นเชิง

ถึงกับปฏิเสธการประจบของตนเอง ถึงขนาดมีใจหนักแน่นต้องการจะช่วยออกหน้าให้นิ่งซวน

หลินอิ่งทำเช่นนี้ได้ประโยชน์อะไรกัน?

หรือหลินอิ่งไม่รู้ ว่าตนเองมีผลประโยชน์ที่สามารถให้ได้ มากกว่านิ่งซวยตั้งไม่รู้กี่เท่าต่อกี่เท่า

หรือว่า หลินอิ่งทำไรไม่ได้คำนึงถึงผลได้ผลเสีย?

“พ่อ พ่อตา ผม ผมไม่เต็มใจ ผมไม่ยินยอม!” จ้าวเจี้ยนหนิงนอนอยู่บนพื้นหายใจหอบแรงพลางกล่าว พูดจาขาดห้วงไม่ปะติดปะต่อ ในแววตาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น “ผมไม่เต็มใจที่ถูกตีขาหักแบบนี้ ผมจะไปหาพ่อผม ไปหานายท่านตระกูลจ้าวให้ช่วยออกหน้า!”