บทที่ 287 เรียกใครมาก็ไม่มีประโยชน์

บทที่ 287 เรียกใครมาก็ไม่มีประโยชน์

จางฉีโม่สีหน้าไม่ดี เธอคิดไม่ถึงว่าหลินอิ่งมาแล้ว เหตุการณ์จะวุ่นวายขนาดนี้

เคยเป็นเพื่อนร่วมชั้นกัน นิ่งเสี่ยวชิงบีบบังคับกันขนาดนี้ จะเอาชนะให้ได้

นี่เกินความคาดการณ์สำหรับจางฉีโม่ ในความจำเธอ สมัยเรียนถึงแม้นิ่งเสี่ยวชิงจะยโสโอหัง แต่ก็ไม่ได้บีบบังคับคนอื่นถึงขั้นนี้

แน่นอน สิ่งที่จางฉีโม่ไม่รู้ก็คือ

เป็นเพราะว่านิ่งเสี่ยวชิงรู้สึกว่าจางฉีโม่แย่งความโดดเด่นจากเธอไป วันนี้ถึงได้อยากทำให้จางฉีโม่ดูต่ำต้อยกว่าเธอ

ถึงแม้หลินอิ่งจะไม่ใช่คนไร้น้ำยาตามข่าวลือแล้วไง?

ว่าไปแล้ว หลินอิ่งก็แค่ไอ้บ้านนอกจากเมืองตุงไห่เท่านั้น แม้กระทั่งตระกูลนิ่งแห่งตี้จิงยังไม่รู้จัก รู้จักแค่ถูซานคนเดียวแล้วยังไง?

อะไรเปิดบริษัทเครื่องประดับ ยังจะเปิดที่จงเทียนซิงเฉิง บางทีอาจจะแค่ถูซานให้หน้าหลินอิ่งเท่านั้น

จะพูดถึงอำนาจความสามารถแล้ว เบื้องหลังนิ่งเสี่ยวชิงมีตระกูลนิ่งแห่งตี้จิงอยู่ จะแพ้หลินอิ่งได้ยังไง?

“ถูซาน ถ้าคุณให้หลินอิ่งดื่มเหล้าขอโทษฉันตอนนี้ ต่อหน้าทุกคน ยอมรับว่าตัวเองเป็นคนไร้น้ำยา ฉันก็จะไม่ถือโทษ ไม่เอาความอีก” นิ่งเสี่ยวชิงหันไปมองถูซานอย่างยโส “ถ้าพ่อฉันมาจริงๆ ฉันว่า คุณก็จะมีที่นั่งลำบาก”

ถูซานสีหน้าโมโห รู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้ช่างอวดดีเหลือเกิน คิดว่ามีตระกูลนิ่งอยู่เบื้องหลังก็ทำอะไรตามใจได้ กล้าบังคับให้ท่านอิ่งยอมรับว่าตัวเองไร้น้ำยา? กล้าดูถูกท่านอิ่งแบบนี้? ใจกล้ามาก

หลินอิ่งส่ายหัว พูดว่า “เธอเรียกใครมาก็ไม่มีประโยชน์”

“ดี อย่าหาว่าฉันไม่ไว้หน้าฉีโม่ หลินอิ่ง แกไม่เอาหน้าเองนะ รอพ่อฉันมา แกคุกเข่าขอโทษก็ไม่ทันแล้ว” นิ่งเสี่ยวชิงพูดเสียงเย็นชา

เธอไม่เชื่อหรอก วันนี้หลินอิ่งจะสู้พ่อของเธอได้?

“พ่อ หนูอยู่โรงแรมหลงเถิง ถูซานของเขตจงเทียนหาเรื่องหนู ยังให้หนูขอโทษลูกน้องเขา” นิ่งเสี่ยวชิงโทรศัพท์ออกแล้วพูดขึ้นมา

“อะไรถูซาน? หนูหมายถึงถูซานที่อยู่ข้างหยูจื๋อเฉิงเหรอ?” ทางโทรศัพท์ เป็นเสียงชายวัยกลางคน

“ใช่ค่ะ เขาเอง ข้างกายเขามีลูกน้องคนหนึ่งอวดเก่งมาก ยังพูดด้วยว่าตระกูลนิ่งไม่ได้ใหญ่โตอะไร ดูถูกตระกูลนิ่งเรามาก ยังพูดด้วยว่าหนูไม่มีสิทธิ์พูดต่อหน้าเขา ให้หนูเรียกพ่อมา”

นิ่งเสี่ยวชิงพูดเหมือนตัวเองถูกรังแก ท่าทางน่าสงสาร

“ลูกบอกถูซาน ให้เขารอพ่อห้านาที เตรียมตัวไว้”

เพราะว่านิ่งเสี่ยวชิงตั้งใจเปิดลำโพง คำขู่ของนิ่งจองเสียน ทุกคนในงานต่างก็ได้ยินกันหมด

หลังจากวางสายแล้ว สีหน้านิ่งเสี่ยวชิงก็ได้ใจ มองไปที่หลินอิ่งกับถูซานอย่างได้ใจ ท่าทางยโสโอหัง

ขอแค่พ่อของเธอมา ถูซานก็ต้องเจียมตัว

“พ่อเธอชื่อนิ่งจองเสียนใช่ไหม?” หลินอิ่งพูดเสียงเรียบ

หลินอิ่งไม่อยากให้เรื่องราวใหญ่โต แต่ดูเหมือนนิ่งเสี่ยวชิงจะไม่ยอม

ถ้าเป็นเวลาปกติ หลินอิ่งก็ไม่อยากสนใจคนรุ่นหลังของตระกูลนิ่ง เขาก็ไม่เคยใส่ใจสายตาความคิดของคนทั่วไป

แต่นี่เป็นงานเลี้ยงรุ่นของฉีโม่ เขาก็ไม่ได้ใส่ใจ แต่จะให้ฉีโม่ถูกคนอื่นดูถูก ขายหน้าไม่ได้