บทที่ 307 ทำลายวิชาใคร?

แค่เวลาการพูดคุย หลินอิ่งก็ทำให้ชาในถ้วยเดือดได้ นี่มันวิชากำลังภายในแบบไหน?

เจียงกู่จือเป็นยอดฝีมือด้านกำลังภายใน ศึกษาวิชาด้านนี้อย่างลึกซึ้ง มีความสามารถใช้ฝ่ามือตบต้นไม้อายุร้อยปีล้มได้ แต่ไม่เคยเห็นฝีมือน่ากลัวขนาดนี้มาก่อน

“ให้ตระกูลนิ่งคุกเข่า? ฮาฮาฮา น่าตลกสิ้นดี” นิ่งจองเต้าพูดเย็นชา สายตาเต็มไปด้วยความดูถูกและโมโห

เขายังไม่เคยเห็นคนที่ไม่รู้ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำขนาดนี้มาก่อน คิดว่าตัวเองเป็นเทวดาตกสวรรค์

“เจียงกู่จือ ท่านลองดู “ผู้อาวุโสหลิน” ท่านนี้ของพวกเราดู ว่ามีความสามารถแค่ไหน กล้าพูดจาอวดดีขนาดนี้” นิ่งจองเต้าพูดสีหน้าเย็นชา

เจียงกู่จือพยักหน้า ก้าวไปข้างหน้า จ้องหน้าหลินอิ่ง

“หลินอิ่ง ถึงแม้ว่าคุณจะเป็นหนุ่มมีความสามารถ แต่ก็ต้องรู้ว่า เหนือฟ้ายังมีฟ้า วิชาการต่อสู้ของคุณเก่ง แต่ก็ไฟอ่อนไปหน่อย” เจียงกู่จือจับหนวดพูด ท่าทางเหมือนยอดฝีมืออาวุโส

หลินอิ่งส่ายหัว ถ้าตัดสินวิชาโดยการใช้อายุ อย่างนั้น ในประเทศหลุงก็ไม่จำเป็นต้องมีการฝึกวิชาแล้ว

“ผมเจียงกู่จือ หัวหน้าสำนักที่สิบเจ็ดสำนักฉินเหมิน หลินอิ่ง ดูแล้วฝีมือคุณใช้ได้ กล้าบอกสำนักตัวเองไหม? บางทีอาจารย์ของคุณ ผู้อาวุโสในอดีตท่านนั้น เราอาจจะเคยลองฝีมือกัน”

เจียงกู่จือพูดอย่างมั่นใจ

“ถ้าคุณเป็นศิษย์รุ่นหลังของคนรู้จักผม ผมยังสามารถช่วยคุณพูดกับผู้นำตระกูลได้ ถ้าไม่ใช่ ลำพังแค่วิชาของคุณก็จะกล้ามาอวดดีในตระกูลนิ่ง วันนี้ ผมจะทำลายวิชาของคุณเอง ให้คุณเข้าใจว่าอะไรคือเหนือฟ้ายังมีฟ้า”

“ทำลายวิชาผม?” หลินอิ่งหัวเราะ “ตัวอย่างกับมด ยังกล้ามาโวยวายอีก?”

“ปากดี ฉันจะช่วยอาจารย์แกสั่งสอนแก สั่งสอนไอ้หน้าโง่รนหาที่ตายอย่างแก”

เจียงกู่จือพูดเสียงเย็นชา ท่าทางอวดดีดูถูกของหลินอิ่ง ทำให้เขาโมโหนัก

เขาเจียงกู่จือในวงการศิลปะการต่อสู้มณฑลเสฉวน เดินไปถึงไหนก็มีแต่คนเคารพ วันนี้กลับเสียทีต่อหน้าหลินอิ่ง เขาอุตส่าห์พูดดีด้วย ไม่รู้จักตอบดีๆ กลับไม่เห็นเขาในสายตา

พูดไปด้วย สายตาเจียงกู่จือก็มองอย่างเฉียบคม ก้าวเข้าไปหาหลินอิ่งทีละก้าว

เขาก้าวไปหนึ่งก้าว พื้นที่เขาเหยียบก็บูดลงไป รู้สึกได้ถึงแรงอันมหาศาล

ท่าทางเจียงกู่จือ ทำให้ทุกคนที่ดูอยู่ ต่างก็หรี่ตาลง แววตาเริ่มแปลกใจ

“ไม่เสียชื่อที่เป็นปรมาจารย์เจียงกู่จือแห่งเสฉวน ระหว่างฝีเท้า มีพลังขนาดนี้”

“นี่ถึงเรียกว่าปรมาจารย์ที่แท้จริง ไม่เหมือนใครบางคนที่หลงตัวเอง นอกจากพูดจาโอ้อวดแล้ว ยังมีความสามารถอะไรอีก?”

คนของตระกูลนิ่งที่นั่งอยู่ต่างก็รู้สึกตะลึง พูดโอ้อวดขึ้นมา พูดต่อว่าด่าทอเสียดสีหลินอิ่ง

นิ่งจองเต้าสีหน้าได้ใจ วิชาของเจียงกู่จือที่ฝึกมาไม่ใช่เรื่องปลอม นั่นเป็นระดับปรมาจารย์ยอดฝีมือที่มีชื่อเสียงจากกันต่อสู้ฆ่าฟันมา ลูกศิษย์แต่ละคนก็ล้วนฝีมือโหดเหี้ยม

เจียงกู่จือโมโหแล้ว จริงจังแล้ว เด็กเมื่อวานซืนฝีมือแมวกระจอกอย่างหลินอิ่งจะรับไหวเหรอ?

หลินอิ่งมองท่าทางของเจียงกู่จือ มุมปากก็ยิ้มขึ้น

“โอ้อวดเกินจริง”

พูดจบ ร่างของหลินอิ่งก็พุ่งออกไป เหมือนสายฟ้าแลบ เร็วจนคนอื่นตั้งตัวไม่ทัน

แค่เหวี่ยงมือออกไปอย่างง่ายดาย ก็เหมือนฟ้าผ่า ไม่ให้โอกาสเจียงกู่จือตั้งตัว ก็ผ่าเข้าไปที่คอของเขา

ร่างของเจียงกู่จือแข็งทื่อไปทันที ร่างสั่นทั้งตัวยืนกับที่ สายตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว