บทที่ 308 กล้าไม่เชื่อฟังฆ่าทิ้งหมด

ปัง

หลินอิ่งขยับตัว ยกเท้าขึ้น เสียงลมระเบิดกลางอากาศ เท้าฟาดไปที่ไหล่ของเจียงกู่จือ ทำเอาเขากระเด็นไปไกลยี่สิบเมตร แล้วล้มลงที่พื้นอย่างแรง กระอักเลือดไม่หยุด

“เอือกอ๊าก......”

เจียงกู่จือนอนกลิ้งอยู่บนพื้น อาเจียนเป็นเลือด ร่างกายกระตุกเหมือนโดนไฟช็อก เสียงกระดูกดังคักคัก ท่าทางดูซมซาน

เขารู้สึกได้แค่ เหมือนมีกระแสไฟส่งมาจากหัวไหล่ ไหลไปทั่วร่าง ทำให้กระดูกทั่วร่างแตกกระจาย คิดไม่ถึงเลยว่ามันเป็นวิชาที่น่ากลัวแค่ไหน

คราวนี้ ปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้แห่งเสฉวนเจียงกู่จือท่านนี้ ถูกทำลายวิชาและพิการแล้ว

ก่อนหน้านี้หลินอิ่งแค่ทำลายวิชากำลังภายในของเขา แต่ตอนนี้หักกระดูกทั่วร่าง แม้แต่ลุกขึ้นเดินยังลำบาก ครึ่งชีวิตที่เหลือก็ได้แค่นอนอยู่บนเตียง

“หลิน หลินอิ่ง แก แกกล้าทำกับปรมาจารย์อย่างฉัน เค่กเค่ก” เจียงกู่จือพูดด้วยสีหน้าไม่พอใจ ตัวสั่นทั้งร่าง สายตาโหดเหี้ยมโมโห

เป็นคนฝึกศิลปะการต่อสู้มาทั้งชีวิต กลับถูกคนทำลายกระดูกทั่วร่าง เท่าไหร่ดูถูกการฝึกซ้อมมาทั้งชีวิตของเขา ความเจ็บปวดแบบนี้ ทรมานยิ่งกว่าตายอีก

“นี่ ปรมาจารย์เจียงกู่จือถูกทำพิการไปแล้ว?”

“ปรมาจารย์เจียงกู่จือชื่อเสียงโด่งดัง ถูกทำลายในเสี้ยววินาที สู้ไม่ได้แม้กระทั่งเด็กยี่สิบต้นๆ ไม่น่าเชื่อจริงๆ”

ผู้นำระดับสูงตระกูลนิ่งที่นั่งอยู่ มีหลายคนสายตาตะลึง สีหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

เจียงกู่จือเป็นหัวหน้าทหารลับของตระกูลนิ่ง พวกเขาเหล่านี้ต่างก็คุ้นเคยกันดี ปกติพวกเขาเหล่านี้ต่างก็เคารพนับถือ

คนสูงส่งขนาดนี้ ปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้ฝีมือดีขนาดนี้ ถูกเด็กเมื่อวานซืนอย่างหลินอิ่งหมัดถีบสองสามครั้งก็พิการไปแล้ว นี่มันช่างน่าเสียดาย

ถ้าไม่ได้เห็นกับตาตัวเอง พวกเขาก็ไม่กล้าเชื่อ ว่านี่เป็นความจริง

“หลินอิ่ง แกรู้ไหมว่าเบื้องหลังฉันคือใคร? แกรู้ไหม แกทำผิดร้ายแรงขนาดไหน?” เจียงกู่จือสีหน้าบูดเบี้ยว พูดอย่างเลือดเย็น

เจียงกู่จือไม่เคยคาดคิด ว่าหลินอิ่งจะมีวิชาการต่อสู้น่ากลัวขนาดนี้ วิชาการต่อสู้ของเขา สู้กับเด็กหนุ่มอายุยี่สิบต้นๆ กลับรับมือไม่ได้ กลับพ่ายแพ้ไม่มีชิ้นดี เขาไม่พอใจอย่างยิ่ง

“ฉันเป็นคนสำนักชิงฮัว คนอื่นอาจไม่รู้ว่าสำนักชิงฮัวคืออะไร แต่แกฝึกศิลปะการต่อสู้ถึงระดับนี้ ต้องเคยได้ยินชื่อเสียงสำนักชิงฮัวแน่ หลังจากวันนี้ แก รวมทั้งญาติมิตรทั้งหมดของแก ต้องถูกตามล่าจากสำนักชิงฮัวแน่ รอตายเถอะ” เจียงกู่จือพูดเสียงเย็นชา ในน้ำเสียงเต็มไปด้วยความโกรธแค้น

“ขู่ผม?” หลินอิ่งสายตาเย็นชาโหดเหี้ยม มองไปทางเจียงกู่จือ

ซั๊ว

ทันใดนั้น ร่างหลินอิ่งพุ่งเข้าไป มือจับคอของเจียงกู่จือไว้ทันที หมุนมือ เสียงดังคั๊ก สีหน้าบูดเบี้ยวของเจียงกู่จือนิ่งไปทันที แววตาสลัว หมดลมหายใจ

หลินอิ่งปล่อยมือสีหน้าเรียบเฉย ปล่อยร่างเจียงกู่จือล้มลงกับพื้น ตาปิดลงอย่างไม่พอใจ

ชีวิตนี้หลินอิ่งเกลียดที่สุด ก็คือเอาครอบครัวของเขามาข่มขู่

ตอนแรกเห็นแก่ที่เจียงกู่จืออายุเยอะแล้ว แค่ทำลายวิชา แค่นั้นก็พอ คิดไม่ถึง ชีวิตสุนัขแก่ตัวนี้ยังมีความคิดเลวร้ายแบบนี้

สำหรับอะไรสำนักชิงฮัวนั่น? เหอะ ตัวเองเป็นถึงประมุขแก๊งมังกร มีศัตรูทั่วทุกสารทิศ ในวงการลึกลับ มีคนมากมายที่อยากฆ่าเขา นับไม่ถ้วน ดึงศัตรูออกมากองกำลังหนึ่ง ก็ใหญ่โตกว่าสำนักชิงฮัวอะไรนั่นสิบเท่า สำนักชิงฮัวคือตัวอะไร?

“โอหัง หลินอิ่ง แกกล้าฆ่าคนในห้องโถงตระกูลนิ่ง? กล้าฆ่าแขกพิเศษของตระกูลนิ่ง” นิ่งจองเสิ้งตะโกนต่อว่า จ้องหน้าหลินอิ่งอย่างโมโห