บทที่ 310 มดหวังจะฆ่าเทวดา?

วินาทีที่กระสุนกวาดมา ร่างของหลินอิ่งก็เริ่มขยับแล้ว เหมือนดั่งพายุหมุนขึ้น หายไปจากพื้นทันที

ตั๊กตั๊กตั๊ก

สวนตำแหน่งที่หลินอิ่งเคยยืน ถูกกระสุนยิงจนเป็นหลุม สะเก็ดไฟกระจายไปทั่ว

อย่างสายฟ้าแลบ ภายใต้การกราดยิงอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

พื้นที่รอบสวนผืนใหญ่ ถูกทำลายจนหมดสิ้น แม้แต่กระเบื้องของเรือนโบราณก็ถูกยิงจนแตกกระจาย กระเด็นไปทั่วทุกทิศ สถานการณ์รุนแรง

ส่วนร่างหลินอิ่งลอยไปมาไม่คงที่ หลบกระสุนทุกนัด ดั่งวิญญาณ ทำให้มือปืนที่ยิงปืน รู้สึกตะลึงและหวาดกลัว

จากการโจมตีด้วยกระสุนปืนนับไม่ถ้วน ร่างของหลินอิ่งก็มาถึงตำแหน่งด้านล่างเรือนโบราณที่มือปืนเหล่านั้นอยู่ เขาเหยียบพื้น กระโดดขึ้น ไต่ขึ้นตามคานใต้หลังคา ขึ้นไปข้างบนเพียงเสี้ยววินาที

ระยะเวลา ห่างกันเพียงแค่สามวินาที

หลินอิ่งก็เข้ามาใกล้ตัว

สีหน้าของมือปืนชุดดำทุกคน ต่างก็แสดงอาการหวาดกลัวตัวสั่น พวกเขาคิดไม่ถึงเลยว่าหลินอิ่งจะหลบแรงกระสุนแล้วเข้าหาพวกเขาได้

หลินอิ่งสีหน้าเรียบเฉย มีแค่แววตา ซึ่งทำให้คนรู้สึกเย็นเยือก

เขายื่นสองนิ้วออกไป ร่างเหมือนสายลม

คั๊ก คั๊ก คั๊ก

เสียงของกระดูกดังขึ้น ทุกคน คอเอียงไปข้างหนึ่ง ไม่มีลมหายใจ

ปืนในมือของพวกเขา ก็ตกลงไปบนพื้น

มือปืนชุดดำ สีหน้าแข็งทื่อไปทันที ตาไร้แวว ล้มลงกับพื้น

มือปืนยอดฝีมือยี่สิบกว่าคน ดับสิ้นไปทันที

ภายในสวนยังเหลือยอดฝีมือชุดดำอยู่สิบกว่าคน เวลานี้ต่างก็เหงื่อท่วมหัว ฝีมือที่หลินอิ่งแสดงออกมา มันช่างไม่น่าเชื่อเหลือเกิน

เก่งกาจมาก ผู้ชายคนนี้

ส่วนนิ่งจองเต้าสามพี่น้อง สีหน้าก็ตะลึงหวาดกลัว คิดไม่ถึงเลยว่าสถานการณ์จะเป็นแบบนี้ ตั้งใจตัดมือปืนอันดับหนึ่งระดับประเทศ ระยะห่างร้อยเมตร กลับถูกคนเข้าหาท่ามกลางกระสุนได้ภายในสิบวินาที หักคอตายเพียงเสี้ยววินาที

หลินอิ่ง ไม่กลัวแม้กระทั่งอาวุธแรงอย่างกระสุน

“พวกแกเข้าพร้อมกัน ล้อมมันไว้ มันเก่งแค่ไหน ก็สู้คนมากมายขนาดนี้ไม่ได้” นิ่งจองเต้าพูดเสียงเรียบ ออกคำสั่งอย่างเย็นชา

คนชุดดำที่เอามาในวันนี้ ล้วนเป็นคนฝีมือดีในกลุ่มทหารลับของตระกูลนิ่ง ล้วนเป็นคนที่ตระกูลนิ่งทุ่มเทฝึกฝนมาตั้งแต่เด็ก และเคยปฏิบัติการยากลำบาก เป็นนักฆ่าระดับสูง

ยอดฝีมือชุดดำทุกคน สามารถสู้หนึ่งต่อร้อยได้ สามารถฆ่าคนนับร้อยได้อย่างเลือดเย็น ในกลุ่มทหารลับตระกูลนิ่งเรียกกันว่า นักฆ่าพิฆาต

เขาไม่เชื่อ นักฆ่าพิฆาตหลายสิบคนพร้อมกัน หลินอิ่งมือเปล่าจะสู้ได้

หลินอิ่งหมุนตัว สายตาเฉียบคมมองไปที่นักฆ่าชุดดำกลุ่มนั้น

ชิ้ว

หลินอิ่งกระโดดลงทันที เหมือนดั่งสายฟ้าแลบ พุ่งเข้าไปในฝูงนักฆ่าทันที

กลุ่มยอดฝีมือชุดดำก็พุ่งเข้าพร้อมกัน ใช้ความเร็วดั่งสายฟ้า ฆ่าฟันอย่างบ้าคลั่ง หวังเข้าหาร่างหลินอิ่งที่ลอยไปมาไม่คงที่ มีดดาบบนมือพวกเขาฟันไปมาไม่หยุด แรงอาฆาตดุเดือด

โป่งโป่งโป่งโป่ง

ทันใดนั้น ภายในสวนเสียงดังไม่หยุด

ถึงเนื้อทุกหมัด

หลินอิ่งเหมือนเทวดาเก็บวิญญาณ จุดที่ร่างผ่านไป ยอดฝีมือแต่ละคนก็เลือดพุ่งตายคาที่

“เอื้อกอ๊าก”

“ไว้ชีวิตด้วย”

เสียงร้องอย่างเจ็บปวดไม่หยุด อาวุธบนมือของคนชุดดำ กลายเป็นอาวุธที่ฆ่าตัวเองของพวกเขา ถูกหลินอิ่งหัก แล้วโยนกลับไปบาดคอพวกเขา

นี่เป็นเหมือนดั่งการฆ่าลบล้าง ภายในสวนโหดเหี้ยมอนาถ