บทที่ 311 เมฆแห่งความสงสัยปกคลุมไปทั่ว

หลินิ่งไร้ความรู้สึก และในดวงตาที่ลึกของเขา มีเพียงการดูถูกทุกอย่างที่ไม่แยแส

“พึ่งเจอหน้ากันเป็นครั้งแรกคุณก็ฆ่าศิษย์ของผมไปสามคน ต่อไปนี้ ผมกับคุณไม่ตายไม่เลิก! กองกำลังที่อยู่เบื้องหลังของผม ก็จะไม่ตายไม่เลิกเหมือนกัน!” ชายในชุดสีเทาขู่ด้วยน้ำเสียงทุ้ม

ในขณะที่พูด ร่างของชายชุดสีเทาก็ขยับตัว ราวกับมีสายลมสีดำพัดผ่านเข้ามา

หึหึ..หึ..หึ............ เมื่อเขาเข้าไปใกล้ตัว ชายในชุดสีเทาก็โจมตีด้วยฝ่ามือออกมาเป็นสิบกว่าทีติดต่อกัน รอยแยกของฝ่ามือนั้นแพรวพราวจนทำให้คนตาลาย พลังรุนแรงมาก จนคลื่นเสียงคำรามลมก็ดังขึ้น และทุกฝ่ามือก็พุ่งเข้าสู่จุดตายของหลินอิ่งเวลาโจมตี เงาร่างนั้นเร็วมากจนเห็นแต่ภาพติดตาเท่านั้น

“ไข่มุกเท่าเม็ดข้าว ยังส่องแสงได้งั้นเหรอ?”

หลินอิ่งยิ้มอย่างเย็นชา และโยนมันออกด้วยมือข้างหนึ่ง

เสียงโครมคราม หลินอิ่งยื่นมือคว้าร่างของชายที่สวมชุดสีเทาไว้ในชั่วขณะ จากนั้นก็บีบมันอย่างดุเดือด

ปัง ปัง ปัง ปัง ร่างกายของชายที่สวมชุดสีเทาเฟื่องฟูยังคงส่งเสียงอู้อี้ และกระดูกของเขาก็แตกหัก

ป๋อม ชายชุดสีเทาดูเหมือนจะหมดแรงไป กระดูกของเขาหักไปหมดทั้งตัว และคุกเข่าลงต่อหน้าหลินอิ่ง ตัวสั่นสะท้านไปหมดทั้งตัว

“พูดมาสิ! มึงมาจากไหนกัน!”

หลินอิ่งบีบคอชายชุดสีเทาอย่างแรง และถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ไม่นึกเลยว่าข้าจะพ้ายแพ้อยู่ที่นี่ ฮ่าฮ่าฮ่า คุณอยากจะรู้ที่มาของข้าหรือไม่?” ชายชุดสีเทาหัวเราะอย่างขมขื่น “คุณอย่าคิดว่าจะได้รู้เรื่องอะไรจากปากข้าไปได้”

ทันทีที่คำพูดจบลง ในปากของชายชุดสีเทาก็มีเลือดสีดำพุ่งออกมา และเขาก็ล้มลงกับพื้นไปทั้งคน ราวกับว่าเสียชีวิตจากยาพิษ

หลินอิ่งขมวดคิ้วเล็กน้อย และเปิดหน้ากากของชายชุดสีเทา เผยให้เห็นใบหน้าที่แก่และผอมบางของชายชรา อายุประมาณ 60 ปีได้

ในช่องปากของเขาที่อ้าค้างไว้ มีลิ่มเลือดสีดำก้อนหนึ่ง และปนเปื้อนกับโฟมสีขาว

สายตาของหลินอิ่งค่อยๆ ลึกขึ้น และดวงตาของเขาสั่นไหว

ชายชุดสีเทาคนนี้ได้ซ่อนถุงยาพิษไว้ในฟันของเขาตั้งแต่แรก และตอนที่เขาตกอยู่ในมือของตัวเอง เขาก็กัดถุงพิษทันทีและฆ่าตัวตาย

“นิ่งจองเต้า เมื่อกี้นี้ คุณเรียกคนนี้ว่าท่านกู่ คนคนนี้ มาจากไหน? นิ่งไท่จี๋ อยู่ที่ไหน?” หลินอิ่งมองไปที่นิ่งจองเต้าด้วยสายตาที่เย็นชา และถามด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา

เมื่อได้ยินคำพูดที่เย็นชาของหลินอิ่ง นิ่งจองเต้าเหมือนถูกฟ้าผ่า ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความสยดสยอง และร่างกายของเขาก็สั่นสะท้านไปหมด

เขานำไพ่โฮลที่ใหญ่ที่สุดมาในครั้งนี้ และมันก็ถูกหลินอิ่งฆ่าทิ้งอย่างง่ายดาย

เขาไม่มีสิทธิ์พูดถึงชีวิตและความเป็นตายของตัวเองแล้ว!

แม้ว่าเขาจะควบคุมพลังมหึมาอยู่ในมือ และมีความมั่งคั่งและอำนาจมากกว่า เมื่อเผชิญหน้ากับหลินอิ่งในเวลานี้ ก็ดูเหมือนว่าเขาจะอ่อนแอและไร้แรง เป็นเพียงหนอนที่น่าสงสารที่รอตายตัวหนึ่งเท่านั้น

นิ่งจองเป่าและนิ่งจองเสิ้ง กลัวมากจนพวกเขานอนอยู่บนพื้นและตัวสั่น ร่างกายของพวกเขาชาไปหมดทั้งตัว ขาทั้งสองข้างอ่อนแรงและเดินไม่ได้

มันโหดร้ายเกินไป ประสิทธิภาพในการต่อสู้ของหลินอิ่ง เหนือกว่าจินตนาการของคนทั่วไปเลยทีเดียว

พวกเขาพึ่งรู้ในตอนนี้ว่า แผนการที่วางไว้เพื่อจะฆ่าหลินอิ่งนั้น เป็นการกระทำที่โง่แค่ไหน!

พวกเขา รุกรานผู้การดำรงอยู่ที่ทรงพลังแค่ไหนกันไป!

“ท่านกู่ ที่มาของท่านกู่ ผมไม่ค่อยรู้เรื่องสักเท่าไหร่หรอก........” นิ่งจองเต้าพูดอย่างติดๆ ขาดๆ ว่า “หลินอิ่ง คุณอย่าฆ่าผม ผมจะให้ทุกอย่างที่คุณต้องการ!ผมเป็นผู้บริหารของตระกูลนิ่ง และมีทรัพย์สมบัติมากมาย คุณ อย่าฆ่าผมเลย!”

“นายท่านถูกผมกักบริเวณอยู่ในบ้าน เขายังไม่ตาย! พักผ่อนอยู่ในห้องใต้หลังคา!” นิ่งจองเต้าพูดอย่างไม่ต่อเนื่อง เพราะกลัวว่าหลินอิ่งจะฆ่าเขา

หลินอิ่งขมวดคิ้วเล็กน้อย และนิ่งไท่จี๋ถูกกักบริเวณอยู่ในบ้านงั้นเหรอ? ดูเหมือนว่าจะมีสิ่งลึกลับอยู่ในนี้มากมาย เรื่องของตระกูลนิ่งนั้นไม่ได้เรียบง่ายขนาดนั้น

และ “ท่านกู่” คนนี้ ด้วยสถานะของนิ่งจองเต้า ยังไม่รู้ภูมิหลังที่มาของเขาเลย?