บทที่ 314 ขอเชิญผู้อาวุโสหลินมาเป็นผู้บริหารตระกูลนิ่ง!

หลินอิ่งไร้อารมณ์ และพูดเบาๆ ว่า “คุณสองคน มีส่วนร่วมในการตายของพ่อแม่ของนิ่งซวน ชีวิตและความเป็นตายของพวกคุณสองคน ผมจะส่งมอบให้กับนิ่งซวน รอให้ผมเรียกตัวนิ่งซวนมา พวกคุณก็พูดกับเขาต่อหน้าเอง!อยู่ที่เขา อยากจะให้อภัยพวกคุณทั้งสองคนไหม!”

หลินอิ่งเป็นคนที่พูดคำไหนคำนั้นมาโดยตลอด และเคยสัญญากับนิ่งซวนไว้ว่าจะช่วยให้พ่อแม่ของเขาได้รับความยุติธรรมกลับคืนมา และก็จะต้องทำแบบนั้นให้ได้เป็นตามธรรมชาติ

มิฉะนั้น ใครจะมาทำงานให้กับตัวเองอย่างเต็มใจและดีที่สุดในอนาคตล่ะ?

ตอนนี้ฆาตกรที่ใหญ่ที่สุดนิ่งจองเต้าก็เสียชีวิตไปแล้ว ผู้สมรู้ร่วมสองคนนิ่งจองเป่าและนิ่งจองเสิ้ง ก็ต้องส่งตัวให้นิ่งจองเต้าจัดการโดยธรรมชาติอยู่แล้ว

เมื่อได้ยินเช่นนี้ นิ่งจองเป่าและนิ่งจองเสิ้งก็ลดศีรษะลง สีหน้าของพวกเขาก็แดงก่ำจนถึงที่สุด

คิดว่าพวกเขาสองคนในฐานะที่เป็นสามยักษ์ใหญ่ของตระกูลนิ่งแห่งตี้จิง เคยเป็นถึงคนที่ยิ่งใหญ่และมีอำนาจเพียงใดอยู่ในตี้จิง

แต่ทุกวันนี้ ชีวิตของพวกเขาตกต่ำมาก จนถูกส่งต่อโดยไม่ได้ตั้งใจ ไร้ศักดิ์ศรีหรือบุคลิกภาพใดๆ เลย

นายท่านส่งมอบชีวิตของทั้งสองคนให้กับหลินอิ่งไป แต่หลินอิ่งกลับส่งมอบให้คนรุ่นหลังอย่างนิ่งซวน!

มันเป็นเรื่องที่ช่างน่าอัปยศขนาดไหนกัน!

ตามความเป็นจริงแล้ว ตกมาถึงจุดนี้แล้ว เพียงแค่เนื่องจากมีตาแต่ดูคนไม่เป็น เขาได้รุกรานหลินอิ่งอย่างไม่กลัวตาย

เมื่อเห็นนิ่งจองเป่าทั้งสองคุกเข่าและก้มกราบขอความเมตตาอยู่บนพื้น นิ่งไท่จี๋ก็ส่ายหัว เขาค่อนข้างผิดหวัง กับลูกชายสองคนนี้มาก!

ในบรรดารุ่นลูกหลานของตระกูลนิ่ง ครอบครัวลูกคนโตถือว่ามีความโดดเด่น มีสไตล์ของเขาในตอนที่อายุยังไม่มาก และความสามารถของครอบครัวลูกคนที่สามก็ไม่ได้ถือว่าโดดเด่น แต่เขาก็มีความสามารถในการรักษารากฐานของตระกูลนิ่งได้เช่นกัน น่าเสียดาย การเปลี่ยนแปลงที่รุนแรงภายในตระกูลในครั้งนี้ ได้ถูกนิ่งจองเต้าไอ้สัตว์เดรัจฉานลอบสังหารไปหมดแล้ว

ลูกหลานรุ่นที่สองของตระกูลนิ่ง ก็เหลือเพียงสัตว์สองตัวนี้แล้ว และส่วนที่เหลือก็เป็นเพียงคนที่ไร้ประโยชน์ทั้งหมด คนที่มีความกล้าหาญเล็กน้อย ก็ได้ถูกนิ่งจองเต้ากำจัดทิ้งไปหมดแล้ว

ตระกูลนิ่งถือว่าไม่มีผู้สืบทอดต่อไปแล้ว

นิ่งไท่จี๋ถอนหายใจอยู่ภายใน ตัดสินใจ และมองไปที่หลินอิ่ง

“ผู้อาวุโสหลิน” นิ่งไท่จี๋โค้งคำนับให้หลินอิ่ง และกล่าวด้วยท่าทางเคร่งขรึมว่า “ข้าขอบังอาจ ขอให้ผู้อาวุโสหลินมาครองอำนาจของตระกูลนิ่ง!”

“นี่มัน.........”

นิ่งจองเป่าและนิ่งจองเสิ้งซึ่งคุกเข่าอยู่บนพื้น ทั้งคู่แสดงสายตาที่ไม่น่าเชื่อออกมา

นายท่านจะมอบรากฐานของตระกูลนิ่งให้กับคนนอกงั้นหรือ? นี่มันเกิดอะไรขึ้น?

พวกเขาเคยได้เจอกับความแข็งแกร่งอันน่าสะพรึงกลัวของหลินอิ่งไปแล้ว และมันน่าทึ่งมาก จนไม่สงสัยในความสามารถของหลินอิ่งโดยธรรมชาติอยู่แล้ว

เพียงแต่ว่า ไม่คาดคิดเลย นายท่านจะให้ความเคารพและนับถือหลินอิ่งมากขนาดนี้

หลินอิ่งขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่มีการแสดงใดๆ

ในฐานะที่เป็นตระกูลอันดับต้นๆ ของประเทศหลุง ตระกูลนิ่งเป็นตระกูลที่ยิ่งใหญ่จริงๆ สำหรับคนธรรมดาแล้ว ไม่ต้องพูดถึงการได้บริหารตระกูลนิ่งเลย เพียงแค่มีโอกาสได้สร้างความสัมพันธ์ทางเครือญาติเล็กน้อยกับตระกูลนิ่ง ก็ถือว่าเป็นเรื่องที่โชคดีที่สุดแล้ว

แต่สำหรับหลินอิ่งแล้ว ทรัพย์สินและความมั่งคั่งทั่วไปนั้น เป็นเพียงสิ่งที่ลอยผ่านไปมาเท่านั้น และมันไม่มีประโยชน์อันใดเลย

“นายท่านนิ่ง ผมอาจจะไม่ได้อยู่ในตี้จิงเป็นเวลานาน เกรงว่าจะไม่มีเวลาดูแลเรื่องของตระกูลนิ่ง” หลินอิ่งกล่าวอย่างเฉยเมย และปฏิเสธ

คำพูดของหลินอิ่ง ทำให้นิ่งจองเป่าสองคนที่คุกเข่าอยู่บนพื้นตกตะลึงไปเลย