บทที่ 315 ตระกูลนิ่งเปลี่ยนผู้นำ

หนึ่งชั่วโมงต่อมา ห้องโถงคฤหาสน์นิ่งซื่อ

ในห้องโถงใหญ่ มีทายาทรุ่นที่สองของตระกูลนิ่ง และผู้ที่มีอำนาจมากกว่าเล็กน้อยต่างก็มาถึงในสถานที่ นั่งเป็นสองแถวเต็มไปด้วยคนยี่สิบถึงสามสิบคน

ทายาทสายตรงของตระกูลนิ่งรุ่นที่สาม ก็มาถึงในสถานที่ทั้งหมด ยืนอยู่ที่ลานด้านนอกห้องโถงใหญ่ แม้แต่นิ่งซวนก็ถูกเรียกตัวมาในสถานที่ด้วย

นิ่งซวนยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชน ดูประหม่า และไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นอยู่ภายในตระกูลนิ่งปัจจุบัน

เขารู้ว่าผู้อาวุโสหลินอิ่งในวันนี้ ได้ไปที่วิลล่าไท่จี๋ด้วยตัวเองอย่างเร่งรีบ แต่เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น และสถานการณ์ในตอนนี้เป็นอย่างไร

ทันใดนั้น นายท่านที่ป่วยอยู่บนเตียงก็ออกมา บอกสมาชิกในตระกูลนิ่งให้จัดการประชุมทางครอบครัว

“เกิดอะไรขึ้น? พึ่งต้อนรับผู้อาวุโสเข้ามาในตระกูลนิ่งเมื่อตอนเช้าไม่ใช่เหรอ ทำไมจู่ๆ นายท่านก็ออกหน้าอย่างกะทันหัน และจัดการประชุมทางครอบครัว และงานก็ยิ่งใหญ่มากขึ้น ทุกคนในครอบครัวก็ถูกเรียกมาทั้งหมด!”

“ไม่รู้สิ รู้สึกเหมือนจะมีเรื่องใหญ่อะไรเกิดขึ้น!”

ในลานบ้าน ลูกหลานสามชั่วอายุคนของตระกูลนิ่งที่อยู่ในสถานที่ ต่างก็กำลังพูดคุยกันอยู่

ภายในห้องโถง ผู้บริหารระดับสูงของตระกูลนิ่งนั่งเป็นสองแถว ทุกคนต่างก็มีสีหน้าที่ไม่สบายใจ

กลุ่มคนพวกนี้เคยเข้าร่วมการประชุมที่นิ่งจองเต้าจัดขึ้นมาก่อนหน้านี้ เพื่อต้อนรับผู้อาวุโสหลินอิ่ง

ต่อมา หลินอิ่งและนิ่งจองเต้าได้ทะเลาะกันอยู่ในสถานที่ และกลุ่มคนก็ไปหานายท่านเพื่อทำอะไรบางอย่าง

เดิมทีพวกเขาทั้งหมดก็ยืนอยู่ข้างนิ่งจองเต้าอยู่แล้ว และพวกเขายังคงรอสิ่งที่จะเกิดขึ้นอยู่

แต่ในขณะนี้ พบว่านิ่งจองเต้าไม่อยู่ ซึ่งทำให้กลุ่มคนระดับสูงไม่สบายใจอย่างมาก และลางสังหรณ์ที่ไม่ทราบสาเหตุก็เกิดขึ้นในใจพวกเขา

“นายท่านได้พักฟื้นไปหลายเดือนแล้ว ทำไมจู่ๆ ถึงออกมาจัดการประธานในครอบครัว?” หญิงวัยกลางคนพูด ด้วยสีหน้าสงสัยมาก

“มันน่าแปลกจริงๆ นายท่านเป็นประธานการประชุมของครอบครัว แล้วพี่สองล่ะ? ทำไมไม่เห็นตัวพี่สองล่ะ?”

“ใช่ มันเป็นเรื่องที่น่าแปลกจริงๆ ก่อนหน้านี้พี่สองไปพบกับนายท่าน พร้อมกับหลินอิ่งผู้ซึ่งไม่รู้ที่ต่ำที่สูง แล้วทำไมไม่เห็นคนล่ะ”

ผู้บริหารระดับสูงของตระกูลนิ่งรออยู่อย่างใจจดใจจ่อ และมีการพูดคุยกันมากมาย บนใบหน้าของทุกคนต่างก็แสดงท่าทีที่งงงวย

“คาดว่าพี่สองจะไปอยู่เป็นเพื่อนนายท่าน และเขาจะมาในภายหลังพร้อมกับนายท่านอย่างแน่นอน ส่วนคนที่ชื่อหลินอิ่งนั่น ฮ่าฮ่า เด็กคนนี้อาศัยมิตรภาพเล็กน้อยกับนายท่าน และทำทุกอย่างตามใจ” นิ่งจองเสียนพูดเยาะเย้ย “ตอนนี้นายท่านออกมาด้วยตัวเอง ตามการประเมินของผม นายท่านน่าจะโกรธแล้ว และกำลังจะยกเลิกสถานะของเขาในฐานะผู้อาวุโส เพื่อมาแจ้งให้ทุกคนทราบ!”

“พูดได้พอมีเหตุผลอยู่บ้าง อาจจะจริงก็ได้” หญิงวัยกลางคนพยักหน้าอย่างครุ่นคิด

การแสดงออกอย่างมีชัยของนิ่งจองเสียนบนใบหน้าของเขา ให้ความรู้สึกราวกับว่าเขากำลังจะลุกขึ้นและเป็นผู้นำแล้วในครั้งนี้ และแม้แต่นายท่านก็ออกหน้าด้วยตัวเอง ซึ่งแสดงให้เห็นว่าเรื่องนี้มันเป็นปัญหามากเพียงใด!

ในครั้งนี้ ในที่สุดก็มีโอกาสล้างแค้นต่อหลินอิ่งแล้ว และอีกสักครู่ผมก็จะบ่นความทุกข์กับนายท่าน และพูดถึง “ความชั่วร้าย” ที่หลินอิ่งเคยทำอยู่ในตระกูลนิ่งอีกด้วย!

“พี่หก พี่เจ็ด ทำไมคุณสองคนนั่งไม่คุยกันเลย? พวกคุณเป็นคนที่เข้าไปหานายท่านพร้อมกับสอง นายท่านโกรธหรือเปล่า? ” นิ่งจองเสียนมองไปที่นิ่งจองเป่าและนิ่งจองเสิ้ง และกล่าวถามว่า

นิ่งจองเป่าและนิ่งจองเสิ้งนั่งอยู่ในที่นั่งแถวแรก และทั้งสองคนมีสีหน้าขมขื่นใจ ตัวสั่น และกังวลตลอดทั้งวัน กังวลว่าพวกเขาจะมีชีวิตอยู่หรือตาย

เมื่อเผชิญหน้ากับคำถามของนิ่งจองเสียน พวกเขาทั้งสองไม่กล้าพูดอะไรอีกเลย

ในตอนนี้นายท่านออกมาจากภูเขาอีกครั้ง เขาก็ทิ้งทั้งสองคนไปแล้ว พวกเขาสองคนสูญเสียพลังในมือไปหมดแล้ว แต่ก็ยังไม่รู้เลยว่าชีวิตของพวกเขายังจะได้อยู่ต่อหรือตายไป พวกเขาจะยังมีอารมณ์ไปสนใจเจ้าโง่ๆ อย่างนิ่งจองเสียนคนนี้ได้อย่างไร?

“เฮ้ พี่หก พี่เจ็ด ทำไมสีหน้าของคุณสองคนถึงดูไม่ดีเลย?” นิ่งจองเสียนถามอย่างสงสัย “หรือว่าจะเป็น หลินอิ่งคนนั้นทำให้นายท่านโกรธเหรอ? พี่หก ผมจำได้ว่าหลินอิ่งได้รับเชิญจากคุณไม่ใช่เหรอ หรือว่า นายท่านระบายความโกรธมาให้คุณ?”

นิ่งจองเป่าและนิ่งจองเสิ้งปิดปากแน่น และไม่พูดอะไรเลย นิ่งจองเสียน นี่เป็นคนโง่คนหนึ่งเลยจริงๆ