บทที่ 322 รอฉันไปเรียกคนที่ตระกูลกงซุน

“บ้าเอ้ย แกพูดอะไร? ตบปากพวกเราจนแตก?” ได้ยินคำพูดของหลินอิ่ง โจตงก็รีบด่าทันที “แกมันไอ้ไร้น้ำยา คิดว่าสถานที่นี้ ฉันจะทำอะไรแกไม่ได้ใช่ไหม?”

“ในใจไม่มีความเจียมตัวเลยใช่ไหม ยังกล้ามาอวดดีต่อหน้าฉัน แกกล้าพูดอีกครั้งก็ลองดู?” กงซุนจื่อจู๋สีหน้าโมโห ด่าอย่างเย็นชา

ไม่รู้จริงๆ ว่าไอ้ไร้น้ำยาเกาะเมียกินอย่างหลินอิ่ง ทำไมถึงกล้าพูดขนาดนี้

ยังให้คนลากตัวพวกเขาออกไปตบจนปากแตก? คิดว่าตัวเองเป็นใคร?

ไม่รู้จักดูตัวเองว่าฐานะอะไร ไอ้ไร้น้ำยาคนเดียว

หลินอิ่งไม่พูด สายตามองไปอย่างดูถูก

ส่วนอูหยางฟังจนขมวดคิ้วแน่น เริ่มรู้สึกโมโห

ไอ้พวกหน้าโง่ไม่รู้จักดูตัวเองกล้ามาด่าประธานหลิน ไม่รู้ว่างานเลี้ยงการขึ้นตำแหน่งวันนี้จัดขึ้นเพื่อใคร?

“คุณอูท่านนี้ คุณเป็นผู้จัดงานในครั้งนี้ใช่ไหม? สวัสดี ฉันขออธิบายสถานการณ์ให้คุณฟังหน่อย” โจตงพูดกับอูหยาง “คนนี้ชื่อหลินอิ่ง ก็คือไอ้ลูกเขยไร้น้ำยาชื่อดังในเมืองตงไห่ของเรา อีกอย่าง คนคนนี้มีพฤติกรรมย่ำแย่ ชอบเกาะคุณหนูลูกเศรษฐี ฉันสงสัยว่ามันแอบเข้ามาในงาน เพื่อทำอะไรไม่ดี แนะนำคุณให้ไล่คนแบบนี้ออกไป เพื่อไม่ให้เกิดเรื่องในงาน”

“ไล่ออกไป?” อูหยางสีหน้าไม่ดีถึงสุดขีด

ประธานหลินเป็นผู้มีพระคุณของเขา ไม่มีประธานหลิน จะมีตำแหน่งของเขาอูหยางในวันนี้ได้ยังไง? คงยังต้องนั่งเฝ้าชีวิตที่ไม่มีจุดหมาย ไม่รู้จะโดนผู้นำตระกูลนิ่งขจัดวันไหน

“ใช่แล้ว ฉันบอกว่า ไล่ไอ้น้ำยาคนนี้ออกไป” โจตงพูดเสียงเย็นชา

เพียะ

อูหยางยกมือขึ้นตบหน้า ตบเข้าที่หน้าโจตงอย่างแรง ตบจนเขาทำอะไรไม่ถูก สีหน้ามึนงง

“แกเป็นตัวอะไร? กล้ามาออกคำสั่งต่อหน้าฉัน?” อูหยางจ้องหน้าโจตง ด่าว่าน้ำเสียงเย็นชา

โจตงสีหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ ไม่พอใจอย่างมาก

“แกมีสิทธิ์อะไรมาตบคน? คนรับผิดชอบจัดการเก่งกาจอะไร? แกรู้ไหมว่าใครเป็นคนพาพวกเราเข้ามา?” โจยู่ถานพูดอย่างโมโห ท่าทางยโส

“ก็แค่ให้แกจัดการกับไอ้ไร้น้ำยาหลินอิ่ง แกก็ลงมือกับน้องชายฉัน?” โจยู่ถานพูดจาต่อว่า

ก็แค่จัดการประธานหลิน?

อูหยางได้ยินคำพูดนี้ หัวใจก็เต้นอย่างแรง ความโมโหในใจยิ่งรุนแรงขึ้น

“รีบจับสองคนนี้ไว้” อูหยางสั่งด้วยเสียงเย็นชา

ทันใดนั้น บอดี้การ์ดฝีมือดีข้างกายเขาทั้งสองคน ก็ปัดขาทำให้ทั้งสองคนสะดุดล้มลงกับพื้น กดตัวทั้งสองไว้

“ใช้แรงตบปาก ตบมันสองคนจนปากแตก” อูหยางพูดเสียงเรียบ

บอดี้การ์ดทั้งสองคนสีหน้าเย็นชา ยกมือขึ้นตบปากของโจตงและโจยู่ถานทั้งสองคน ตบอย่างสุดแรง ไม่หยุดยั้ง จนเสียงดังเพียะเพียะ

ทันใดนั้น แขกที่มาร่วมงานเดินผ่าน ต่างก็พากันหยุดเดิน หันมาดูภาพที่เห็น

“นี่มันเรื่องอะไรกัน? ประธานอู หรือว่ายังมีใครกล้ามาอวดดีที่อาคารนิ่งซื่อ?”

“นี่ก็ตบจนปากบวมแล้ว ดูท่าแล้วน่าจะพูดอะไรที่ไม่ควรพูด สมน้ำหน้า ในงานใหญ่ของนิ่งซื่อยังกล้ามาอวดดี”

“ดูแล้วก็คนเป็นคนไม่มีฐานะจากต่างถิ่น ไม่รู้จักระเบียบ”

แขกที่มาร่วมงานต่างก็ใช้สายตาดูถูกมองโจตงทั้งสองคน ต่างก็พูดจาช่วยอูหยาง

และนี่ทำให้หน้าของโจตงและโจยู่ถานแดงถึงสุดขีด รู้สึกอับอายขายหน้า