บทที่ 323 จักรพรรดิของตระกูลนิ่ง

“รีบไสหัวออกจากที่นี่เดี๋ยวนี้”

อูหยางพูดอย่างโมโห บอดี้การ์ดทั้งสองคนพุ่งเข้าไปถีบอย่างแรง ลงมืออย่างหนัก ถีบจนกงซุนจื่อจู๋ทั้งสามคนทั้งกลิ้งทั้งคลานออกไป ร้องด้วยความเจ็บปวด

จัดการกับไอ้หน้าโง่สามคนนี้แล้ว อูหยางตบฝุ่นบนตัว ทำเสียงดูถูก หันกลับไปด้วยสีหน้าเหยียดหยาม

อูหยางหันกลับไปอย่างดูถูก ทำให้กงซุนจื่อจูหน้าแดง รู้สึกอึดอัดในใจ รู้สึกอับอายขายหน้าอย่างที่สุด

คิดถึงตัวเองเป็นถึงลูกหลานตระกูลกงซุนชัดๆ เดินไปถึงไหนก็มีแต่คนเข้าแถวคอยประจบ วันนี้กลับถูกคนซ้อมเหมือนหมาเร่ร่อน ต้องกลิ้งออกมาจากอาคารนิ่งซื่อ

“พี่จู๋ ไอ้ไร้น้ำยาหลินอิ่งคนนี้ ไปประจบพ่อบ้านตระกูลนิ่ง ก็กล้าไม่เกรงกลัวกฎหมายแบบนี้ แม้แต่ท่านยังกล้าทำร้าย ต้องหาวิธีสั่งสอนมันดีๆหน่อยแล้ว” โจยู่ถานพูดจากใส่ไฟ ในตาเต็มไปด้วยความโหดเหี้ยม

“ใช่แล้ว ก็แค่หมาสองตัวไม่รู้หัวนอนปลายเท้า ยังกล้าทำตัวไร้มารยาทกับพี่จู๋อีก รนหาที่ตายชัดๆ” โจตงก็พูดอย่างไม่พอใจว่า “พี่จู๋ อำนาจความสัมพันธ์ที่พี่มีในตี้จิง จะจัดการมันสองคน มันไม่ใช่เรื่องง่ายเหรอ?”

พวกเขาสองคนรู้สึกไม่พอใจมาก อึดอัดใจอย่างสุดขีด ถูกไอ้ไร้น้ำยาหลินอิ่งนี่รังแกครั้งแล้วครั้งเล่า ไม่หาโอกาสแก้แค้นกลับ จะไปยอมได้ยังไง?

กงซุนจื่อจู๋ทำเสียงเย็นชา พูดด้วยสีหน้าหม่นหมอง “แน่นอน พวกมันกล้าหาเรื่องฉัน ไม่ได้ตายดีแน่ ไป ฉันจะกลับตระกูลกงซุนตอนนี้ กลับไปเรียกคนมา รอหลินอิ่งออกจากอาคารนิ่งซื่อเมื่อไหร่ ฉันหาโอกาสเอามันตายแน่”

พูดไป กงซุนจื่อจู๋ก็พอสองคนนี้ขึ้นรถFerrariสีแดง ขับออกจากอาคารนิ่งซื่อ อยากรีบกลับไปที่ตระกูลกงซุนเพื่อเรียกคนและใช้อำนาจจัดการกับหลินอิ่ง

อีกฝั่งหนึ่ง ชั้นสามอาคารนิ่งซื่อ

ในออฟฟิศประธานบริษัท ตกแต่งอย่างสวยหรู มีโต๊ะไม้จีนชิงชังขนาดใหญ่ในแบบโบราณ

หลินอิ่งนั่งลงบนเก้าอี้ไม้ ในมือเป็นเหยือกชาดำกลิ่นหอมเย้ายวน ค่อยๆเทให้ตัวเองอีกแก้ว

นิ่งซวนใส่ชุดสูทสีแข้มอย่างเป็นทางการ ยืนอยู่ข้างโต๊ะอย่างเคารพ

นิ่งซวนวันนี้ท่าทางสง่า สีหน้าสดใส แววตาแหลมคม

ปกติ คนเราเมื่อประสบความสำเร็จก็จะดูสดใสร่าเริง

เพียงแต่ ต่อหน้าหลินอิ่ง นิ่งซวนยังคงรักษาความเคารพ เพราะว่า ในใจเขารู้ดี ตำแหน่งอันสูงส่งในวันนี้ ทุกอย่างที่มีอยู่นี้ ประธานหลินเป็นคนให้เขา

ประธานหลินเป็นคนเปลี่ยนชะตาชีวิตเขา ถ้าไม่มีประธานหลิน ก็ไม่มีเขาในวันนี้

“ประธานหลิน ตัวแทนของตระกูลต่างๆในตี้จิง และหัวหน้าตระกูลต่างๆ มาด้วยตัวเองกันแล้ว” นิ่งซวนพูดสีหน้าจริงจัง “ตัวแทนของแต่ละตระกูล ต่างส่งของขวัญชิ้นใหญ่มา อยากพบท่าน จะให้พบไหมครับ?”

“คุณไปพบพวกเขาก็พอ” หลินอิ่งดื่มน้ำชาไปคำหนึ่ง พูดเสียงเรียบ

นิ่งซวนพยักหน้า สีหน้าลังเล “แต่ว่า ประธานหลิน งานเลี้ยงขึ้นครองตำแหน่งครั้งนี้จัดขึ้นเพื่อท่านโดยเฉพาะ จะแจ้งให้ทุกคนในวงการตี้จิงรู้ ว่ามีท่านอยู่......”

“ส่วนเหล่ามหาเศรษฐีนักธุรกิจที่มานั้น ต่างก็มาเพื่อเจอท่าน......”

วันนี้ตัวแทนตระกูลมหาเศรษฐีที่ในตี้จิงส่งของขวัญมาถึงอาคารนิ่งซื่อ และข้ารัชกาลชั้นสูง ต่างก็มาเพราะชื่อเสียงของประธานหลินทั้งนั้น

ไม่ได้รับคำสั่งจากประธานหลิน นิ่งซวนไม่กล้าล้ำเส้น ตัดสินใจแทนประธานหลิน

“พวกเขาไม่มีสิทธิ์รู้จักผม” หลินอิ่งยิ้มอย่างเรียบเฉย “ผมไม่จำเป็นต้องออกหน้า คุณไปเข้าสังคมกับพวกเขาก็พอ”

นิ่งซวนแววตากะพริบ พยักหน้าอย่างหนักแน่น เข้าใจความหมายของประธานหลินแล้ว

ดูแล้ว ประธานหลินไม่ได้ใส่ใจเหล่ามหาอำนาจของตี้จิงแม้แต่น้อย แน่นอน จากความสามารถของประธานหลินแล้ว ในโลกนี้คงมีไม่กี่คนที่สามารถเทียบกับเขาได้

“ประธานหลิน ถ้าอย่างนั้น ท่านอยากให้ผมพูดอะไรกับบรรดาผู้มีอำนาจของตี้จิงทั้งหลายอะไรบ้างครับ?” นิ่งซวนถามอย่างระวัง