บทที่ 333 เขาไม่ใช่พี่เขยของฉัน

“แค่แปดเก้าหมื่นเองงั้นเหรอ? คุณคิดว่าเงินของพี่สาวคุณได้มาจากลมพัดมาเหรอ? ” หลินอิ่งพูดว่า “ถ้าไม่มีกำลังการใช้จ่ายแบบนี้ คุณจะเล่นแบบใช้จ่ายเงินสูงแบบนี้ทำไม?”

หลายหมื่นหยวน สำหรับหลินอิ่งแล้ว มันไม่นับเป็นอะไรเลย แม้ว่าจะซื้อถนนบาร์ทั้งสายนี้ มันก็เป็นเรื่องง่ายเหมือนการดื่มน้ำและการรับประทานอาหารเท่านั้น

ที่สำคัญคือ การกระทำและค่านิยมของลู่จิ้งนั้น มีปัญหาอย่างมาก

“การใช้จ่ายของฉันมันเกี่ยวอะไรกับคุณเหรอ? ไอ้ขยะเอ๊ย” ลู่จิ้งพูดอย่างดูถูก “ฉันไม่ได้ใช้เงินของคุณเลย และไม่ได้โทรหาคุณมา พี่สาวของฉันขอให้คุณมาทำงานแทน คุณเข้าใจไหม? ยังเสียดายที่จะเอาเงินออกมา เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ก็ไม่สามารถจัดการได้ดี ไม่น่าแปลกใจเลยที่คุณจะตกต่ำขนาดนี้”

หลินอิ่งส่ายหัว ขี้เกียจเกินกว่าจะสนใจกับสาวน้อยคนนี้

“ถ้าคุณไม่ทราบว่ามีปัญหากับความคิดของคุณ ผมจะไม่จ่ายเงินให้คุณ” หลินอิ่งกล่าวอย่างเข้มงวด “นั่นเป็นเพียงการตามใจและทำลายคุณเท่านั้น”

ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นแก่ภรรยาของเขาจางฉีโม่ เขาก็ขี้เกียจที่จะสนใจกับเรื่องไร้สาระแบบนี้

เพราะยังไง ก็เคยได้ยินจากฉีโม่ว่า น้องสาวลูกพี่ลูกน้องคนนี้มีความสัมพันธ์ที่ดีกับเธอมาก และเธอก็เป็นห่วงลู่จิ้งน้องสาวลูกพี่ลูกน้องที่เรียนอยู่ที่วิทยาลัยในเมืองตี้จิงคนนี้ด้วย

“คุณยังพูดถึงเหตุผลที่ยิ่งใหญ่อยู่อีกหรือ? ตัวเองมีสถานะและที่ยืนยังไง ไม่รู้ตัวบ้างเลยเหรอ? ” ลู่จิ้งพูดอย่างดูถูกว่า “ให้คุณจ่ายบิลแค่นี้ ชักช้าอยู่ได้ ไม่รู้จริงๆ เลยว่าพี่สาวฉันเลี้ยงแกเป็นหมาจรจัด ทำเพื่ออะไร เอาใจเจ้านายก็ไม่เป็น จากความสัมพันธ์ของฉันกับพี่สาวแล้ว ฉันช่วยพูดคำดีๆ ให้คุณได้ คุณรู้ไหมว่าคุณจะได้ประโยชน์มากแค่ไหน?”

ยิ่งลู่จิ้งมองไปที่หลินอิ่งมากเท่าไหร่เธอก็ยิ่งอารมณ์เสียมากขึ้นเท่านั้น และทำอะไรไม่เป็นเลย

ด้วยทรัพยากรทางการเงินของจางฉีโม่พี่สาวของเธอ การใช้จ่ายเงินหลายหมื่นแบบผ่านๆ นั่นเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย ผลลัพธ์ก็คือ ไอ้ขยะหลินอิ่งคนนี้ แม้แต่เงินเพียงเล็กน้อยแค่นี้ก็ออกให้เธอไม่ได้ เป็นคนโง่จริงๆ!

“ฮ่าฮ่า คุณก็แค่บอกว่าคุณไม่มีเงินนี้? เป็นไอ้ขยะคนหนึ่งจริงๆ พี่สาวฉันรวยมาก ไม่ยอมให้เงินคุณหลายหมื่นเลยเหรอ มันแสดงให้เห็นว่าคุณต่ำต้อยและน่าสมเพชแค่ไหน” ลู่จิ้งพูดอย่างเย้ยหยันว่า

“เฮ้ ลู่จิ้ง เกิดอะไรขึ้น คนที่คุยกับคุณคือใครเหรอ?”

“ลู่จิ้ง คุณไม่ได้บอกว่าพี่สาวลูกพี่ลูกน้องของคุณจะมาหรือ? คนนี้ หรือว่าจะเป็นพี่เขยของคุณใช่หรือไม่? ”

ในขณะนี้ ชายหนุ่มและหญิงสาวบนดาดฟ้ามองด้วยความสงสัย มองไปที่หลินอิ่ง และพูดคุยกันมากมาย

“ไม่ใช่มั้ง ลู่จิ้งบอกว่าพี่สาวลูกพี่ลูกน้องของเธอทรงพลังมาก เธอเป็นประธานบริษัทเครื่องประดับแห่งหนึ่ง แต่คนคนนี้ การแต่งตัวในชุดสูทตลาดนัด ดูไม่เหมือนเศรษฐีเลย?” เด็กสาวคนหนึ่งพูดอย่างรังเกียจ

“ลู่จิ้ง คุณโกหกหรือเปล่า? นี่คือพี่เขยของคุณใช่ไหม? ชุดนี้มันไม่เชยเกินไปไหม? ฉันว่าเขาไม่มีกุญแจรถเลยด้วยซ้ำ นี่เหรอ? ” เด็กชายคนหนึ่งพูดอย่างเย้ยหยัน

ตามความเห็นของพวกเขา เสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบง่ายของหลินอิ่ง มีอยู่ทั่วไปในถนนที่เน่าเสีย บนร่างกายของเขาไม่มีสินค้าแบรนด์เนมเลยแม้แต่ชิ้นเดียว ไม่มีนาฬิกาดีๆ อยู่ในข้อมือ และดูเหมือนว่าเขาไม่มีแม้แต่รถยนต์

แค่นี้เองเหรอ? เรียกพี่เขยอย่างนั้นมาเหรอ? ลู่จิ้งยังคงอวดความมั่งคั่งของเธอต่อหน้าพวกเขาหรือไม่?

ใบหน้าของหลินอิ่งเป็นปกติ และการแสดงออกของฮาเดสที่อยู่ข้างๆ เขาก็เริ่มเย็นชา และเขาก็ก้าวไปข้างหน้า และอดไม่ได้ที่จะลงมือกับคน

หลินอิ่งตบฮาเดสที่ไหล่ และเขาถึงถอยกลับอย่างเคารพ

ฮาเดสถอนใจ นึกไม่ถึงว่าคนกลุ่มนี้โง่เขลาที่ไม่เคยเห็นโลก มาล้อเลียนเสื้อผ้าของประธานหลินงั้นเหรอ?

ชุดของประธานหลินอิ่ง ถูกตัดเย็บโดยนักออกแบบเครื่องแต่งกายชั้นนำจากต่างประเทศ มีเอกลักษณ์ ด้วยการเย็บไหม และกระดุมเพชร ราคาหลายล้าน

ไม่ติดป้ายชื่อ พวกเขาก็มองไม่ออกแล้วเหรอ?