บทที่ 334 ผู้ชายของฉันคุณก็กล้าด่างั้นเหรอ?

เมื่อสิบนาทีที่แล้ว หลี่เฟยได้รับโทรศัพท์จากเจ้านายถังฮุย โดยบอกว่ามีท่านผู้ใหญ่คนหนึ่งจะมาที่พับหงเหรินก่วน ให้เขาจะต้องต้อนรับเป็นอย่างดี

แต่นึกไม่ถึงเลยว่า จะเป็นท่านอิ่งที่มาในสถานที่ด้วยตัวเอง!

หลี่เฟยในฐานะที่เป็นแกนหลักระดับแนวหน้าอยู่ภายใต้บังคับบัญชาของถังฮุย มีหน้าที่รับผิดชอบในการจัดการวงการบันเทิงรอบๆ ถนนบาร์สายนี้ และจัดการดูแลเขตพื้นที่นี้

ในวันนั้นเขาจัดการกับเหยียนหลงอยู่ในเขตเหยียนหวง เขาเดินตามถังฮุยและเคยได้พบปะกับท่านอิ่งสักครั้ง โดยรู้ว่าท่านที่อยู่ข้างหน้าเขานั้น ลึกลับอย่างยิ่งนัก และเป็นนายน้อยอันดับหนึ่งในตำนานของตี้จิง ฉีหยิ่น!

เด็กขนดกไม่รู้เป็นตายร้ายดีกลุ่มนี้ ยังกล้าอวดความมั่งคั่งอยู่ต่อหน้าท่านอิ่งงั้นเหรอ แล้วยังบอกว่าท่านอิ่งไม่มีปัญญาจ่ายบิลงั้นเหรอ?

พวกเขาคงจะยังไม่รู้? ถนนสายนี้เป็นอุตสาหกรรมภายใต้ชื่อของท่านอิ่งทั้งหมด!

“ไม่มีอะไรเลย คุณถอยออกไป” หลินอิ่งกล่าวอย่างใจเย็น

“ครับ!” หลี่เฟยก้มศีรษะด้วยความเคารพ และถอยกลับไปด้านหลังหลินอิ่งพร้อมกับกลุ่มบอดี้การ์ดในชุดสีดำ

ตอนแรกหลินอิ่งคิดว่ามีเรื่องเกิดขึ้นกับน้องสาวลูกพี่ลูกน้องของฉีโม่ที่พับหงเหรินก่วน และถูกคนอื่นรังแก ดังนั้นจึงขอให้ถังฮุยทักทายกับผู้คนที่อยู่ภายใต้ และมาช่วยจัดการสักหน่อย

ยังไง ถนนบาร์สายนี้ เป็นอุตสาหกรรมบันเทิงที่ควบคุมโดยบริษัทบันเทิงหงเหรินก่วน และเจ้านายของบริษัทนี้คือหลี่เฟย เป็นลูกน้องของถังฮุย และอยู่ในอุตสาหกรรมภายใต้ชื่อของตัวเอง และอยู่ในอาณาเขตของตัวเอง

แต่ไม่นึกเลยว่า ทันใดที่เขามาถึง น้องสาวลูกพี่ลูกน้องของฉีโม่ลู่จิ้งก็อยู่ในสถานการณ์เช่นนี้

“นี่.......หลี่เฟยเป็นถึงท่านประธานของบริษัทบันเทิงหงเหรินก่วน บุคคลผู้ยิ่งใหญ่นี้ ทำไมถึงเรียกเขาว่าประธานหลิน?”

“ไม่น่าแปลกใจที่ชายผู้นี้ที่มีนามว่าหลิน กล้าที่จะทุบตีคุณชายหู ปรากฏว่าเขามีความสามารถมากขนาดนี้ และแม้แต่หลี่เฟยก็ปฏิบัติต่อเขาด้วยความเคารพ ภูมิหลังของเขาคืออะไรกันแน่?” หญิงสาวคนหนึ่งมองหลินอิ่งด้วยดวงตาที่เป็นประกาย และกำลังพูดกระซิบ

กลุ่มนักศึกษารุ่นหลังตระกูลที่ร่ำรวยกลุ่มนี้ซึ่งไม่มีประสบการณ์ทางด้านสังคมมาก่อน ต่างก็ตกตะลึงไปกับฉากนี้

ในครอบครัวของพวกเขามีเงินเล็กน้อยก็ใช่ แต่ก็ยังอยู่ไกลมากเมื่อเทียบกับหลี่เฟยแล้ว

คนที่ว่าเป็นคุณชายหูนั้นที่ฮาเดสตบจนล้มลงบนพื้น ก็มองหลินอิ่งด้วยความสยองขวัญ และไม่กล้าพูดกวนอีกต่อไป

“นี่ หลินอิ่ง คุณเหรอ?” สีหน้าของลู่จิ้งแปลกประหลาดมาก แต่ก็ยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เมื่อมองไปที่ปฏิกิริยาของทุกคน และก็พอคาดเดาอะไรบางอย่างได้

คนที่ชื่อหลี่เฟยคือใคร เหมือนจะได้ยินจากพวกเขาพูดว่าเขาเป็นเจ้านายที่อยู่เบื้องหลังของหงเหรินก่วน?

เจ้านายใหญ่อย่างหลี่เฟยจะเคารพต่อหลินอิ่งมากขนาดนี้ได้อย่างไร? เขาเป็นแค่ไอ้ขยะที่เกาะผู้หญิงกินคนหนึ่ง มีสิทธิ์อะไรเหรอ?

ลู่จิ้งตกใจอยู่ครู่หนึ่ง ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความประหลาดใจ และเธอก็ไม่อยากจะเชื่อเล็กน้อย

อย่างไรก็ตาม หลังจากคิดอีกครั้ง เธอก็เข้าใจทันที

หลี่เฟยคนนี้ คงต้องเห็นแก่หน้าของพี่สาวจางฉีโม่ของเธอแน่ๆ พี่สาวของเธอต้องทักทายไว้แล้ว โดยบอกว่าเป็นคนที่มาช่วยเธอจัดฉากโดยเฉพาะ!

มิฉะนั้น ด้วยคนไร้ประโยชน์อย่างหลินอิ่ง เขามีคุณสมบัติอะไรที่จะทำให้เจ้านายใหญ่ให้ความเคารพแก่เขาเช่นนี้?

เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ สีหน้าของลู่จิ้งก็กลับมามีชัยอีกครั้ง และกล่าวว่า “หลินอิ่ง อย่ามาแสร้งทำเป็นหมาป่าหางใหญ่อยู่ที่นี่เลย และพึ่งพาอาศัยพลังของความสัมพันธ์ของพี่สาวของฉันเพื่อสร้างภาพก็แค่นั้น ประธานหลี่ พี่สาวของฉันโทรมาทักทายให้คุณมาใช่ไหม?”

“ฉันแค่มองดูก็รู้แล้วว่า ประธานหลี่คือพี่สาวของฉันเรียกมาเพื่อมาต้อนรับฉัน ใช่ไหม?” ลู่จิ้งพูดอย่างมีชัย “ไอ้ขยะอย่างมึง ยังจะกล้ามาเล่นความฉลาดและหยิ่งผยองโดยยืมพลังของพี่สาวของฉัน? ตอนนี้ก็ถูกฉันเปิดโปงแล้วใช่ไหมล่ะ!”

“เพื่อนร่วมชั้นทั้งหลาย ไม่ต้องกลัวคนที่มีนามว่าหลินคนนี้ ประธานหลี่เป็นเพื่อนของพี่สาวของฉัน” ลู่จิ้งพูดด้วยท่าทางที่พึงพอใจ “หลินอิ่ง ให้บอดี้การ์ดโง่ๆ ที่อยู่ข้างคุณขอโทษคุณชายหูเพื่อนของฉันเดี๋ยวนี้! เขายังกล้าที่จะทุบตีคุณชายหูงั้นเหรอ นี่คือการไม่ไว้หน้าฉันไม่ใช่เหรอ?”