บทที่ 340 ความหึงหวงกระจาย

“พี่สาว เธอด่าคุณว่าเป็นสาวน้อยบ้านนอก มันหยิ่งผยองเกินไปจริงๆ หาคนสั่งสอนเธอ” ลู่จิ้งพูดยั่วยุที่ด้านข้าง “เธอเป็นแค่มือที่สาม กล้าดียังไงมาหาถึงที่ พี่สาว คุณเห็นเธอเย่อหยิ่งขนาดนี้ ก็รู้แล้วใช่ไหมว่าสิ่งที่ฉันพูดก่อนหน้านี้เป็นความจริง? หลินอิ่งมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งกับเธอ และในเมื่อคืนนี้พวกเขาก็ยังกอดกันอีกด้วย!”

ยิ่งจางฉีโม่ฟังมากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งรู้สึกอึดอัดในใจมากขึ้นเท่านั้น

จ้าวหลินเอ๋อร์คนนี้ช่างหยิ่งผยองเหลือเกิน กล้ามาหาเรื่องตัวเองถึงที่เลยงั้นหรือ?

“คุณลองเรียกร้องอีกครั้งดู?” จ้าวหลินเอ๋อร์มองไปที่ลู่จิ้งอย่างเย็นชา “ดูรูปลักษณ์ของคุณสิ สมควรที่จะถูกตบตี! ปากพูดเหลวไหล ปล่อยข่าวลือสร้างเรื่องไปทั่ว!”

จ้าวหลินเอ๋อร์ได้เห็นสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดอยู่ที่พับหงเหรินก่วนในเมื่อคืนนี้ และใบหน้าที่น่าเกลียดของลู่จิ้งก็อยู่ในสายตาของเธออย่างสมบูรณ์

ถึงวันนี้แล้ว ลู่จิ้งคนนี้ยังคงพูดเหลวไหลและปล่อยข่าวลืออยู่ข้างนอก?

ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าฉีหยิ่นอาศัยอยู่ในเมืองตุงไห่อย่างไรในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา กับญาติที่แปลกประหลาดเช่นนี้

“ฉัน.........” ลู่จิ้งอยากจะโต้กลับด้วยคำพูด แต่จางฉีโม่หยุดเธอด้วยสายตาอย่างเย็นชา

“ลู่จิ้ง กลับไปก่อนเถอะ” จางฉีโม่กล่าวว่า

ลู่จิ้งพยักหน้า ยืนขึ้นและจากไปอย่างเชื่อฟัง มองไปที่เงาหลังของจต้าวหลินเอ๋อร์ยังคงรู้สึกกลัวอยู่เล็กน้อย

อย่างไรก็ตาม เธอมีความสุขมากที่ได้เห็นสถานการณ์เช่นนี้ในใจ เรื่องมันยิ่งใหญ่โตก็ยิ่งดี จ้าวหลินเอ๋อร์คนนี้ยังกล้ามาหาถึงที่งั้นเหรอ นั่นจะทำให้พี่สาวของเธอโกรธอย่างแน่นอน

เมื่อพี่สาวเริ่มโกรธ แม้ว่าหลินอิ่งจะไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับจ้าวหลินเอ๋อร์จริงๆ ก็จะอธิบายได้ไม่ชัดเจนถึงจะกระโดดลงไปในแม่น้ำเหลือง

ลู่จิ้งพึงพอใจกับสถานการณ์นี้มาก นี่คือสิ่งที่เธอต้องการทำให้สำเร็จ ยิ่งเหตุการณ์ใหญ่ขึ้นเท่าไร พี่สาวของเธอก็จะยิ่งไม่พอใจกับไอ้ขยะหลินอิ่งเท่านั้น เธอก็สามารถตอบโต้ทางอ้อมกับหลินอิ่งได้แล้ว!

หลังจากที่ลู่จิ้งจากไป จางฉีโม่ก็มองไปที่จ้าวหลินเอ๋อร์ด้วยสีหน้าที่สงบ และพูดว่า “คุณมาหาฉันมีเรื่องอะไรหรือ?”

จ้าวหลินเอ๋อร์เยาะเย้ย มองจางฉีโม่ด้วยท่าทางยั่วยุ และพูดว่า “ฉันมาหาคุณ แน่นอนว่าฉันจะมาบอกคุณว่า คุณ จางฉีโม่อยู่ห่างจากผู้ชายของฉันไว้ในอนาคต หากคุณมีความรู้ตัวดี ก็หายจากสายตาของฉีหยิ่นไปตลอดกาลซะ”

ในขณะที่กำลังพูด จ้าวหลินเอ๋อร์ก็มองไปที่จางฉีโม่อย่างละเอียด และรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย ไม่ได้คาดคิดเลยว่าจากชนบทแห่งหนึ่งในเมืองตุงไห่ที่แบบนั้น ยังคงมีคนที่เดินออกมาแบบที่มีอารมณ์ที่สวยงามเช่นนี้ได้ และเมื่อเทียบกับเธอก็จะไม่ได้แตกต่างกันมากนัก

ดูเหมือนว่าฉีหยิ่นยังคงมีวิสัยทัศน์อยู่บ้าง แต่ถึงจะเป็นแบบนั้นแล้วยังไงล่ะ มันก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปงความจริงที่จางฉีโม่เป็นสาวน้อยที่มาจากบ้านนอกเลย

แม้ว่าจางฉีโม่จะดูไม่ธรรมดา และมีความสามารถอยู่เล็กน้อย ก็ดำเนินกิจการบริษัทเครื่องประดับเล็กๆ อยู่ในเมืองตุงไห่ ในสายตาของคนธรรมดาเป็นชนชั้นสูงทางสังคม คนชั้นสูง และเป็นบุคคลขนาดใหญ่ในระดับเทพธิดา แต่เมื่อเทียบกับจ้าวหลินเอ๋อร์ที่สง่างามอย่างเธอ นั่นเป็นความแตกต่างระหว่างก้อนเมฆและโคลนเลยทีเดียว

ด้วยสถานะของเธอในฐานะจ้าวหลินเอ๋อร์หญิงสาวผู้ภาคภูมิใจในสวรรค์ เธอแทบจะมองข้ามการมีอยู่ของสิ่งมีชีวิต

“คุณกำลังพูดอะไรอยู่เหรอ?” ใบหน้าของจางฉีโม่โกรธเล็กน้อย และเธอรู้สึกโกรธมากอยู่ในใจ “ฉีหยิ่น? คุณหมายถึงหลินอิ่งหรือไม่? หลินอิ่งเป็นสามีของฉัน คุณมีสิทธิ์อะไรถึงพูดอย่างนั้นอยู่ต่อหน้าฉัน คุณมีสิทธิ์อะไรที่จะให้ฉันไปจากเขา? ”

ท่าทางวางตัวของจ้าวหลินเอ๋อร์ ทำให้จางฉีโม่โกรธแล้วจริงๆ ช่างกล้าเกินไปแล้วจริงๆ!

“เหอะ สามีของคุณงั้นเหรอ? คุณไร้ยางอายมากเลยจริงๆ ” จ้าวหลินเอ๋อร์ตะคอกอย่างเย็นชา “คุณคู่ควรไหม?”