บทที่ 343 คุณชายชีซิงกรุ๊ป?

เสียงพรึ๊บ แค่ชั่วครู่ บอดี้การ์ดชุดสูทสีหน้าเคร่งเครียดสิบกว่าคน ก็บุกเข้ามาล้อมโต๊ะของหลินอิ่งไว้

บอดี้การ์ดกลุ่มนี้จ้องหลินอิ่งสายตาเย็นชา พูดกันพึมพำด้วยภาษาเกาหลี

“นี่ หลินอิ่ง......” จางฉีโม่สีหน้าไม่ดี มองหลินอิ่งอย่างตื่นเต้น

หลินอิ่งตักเนื้อปลาให้ฉีโม่อย่างใจเย็น

“ไม่เป็นไร ฉีโม่ ชิมปลานี้ดู รสชาติใช้ได้” หลินอิ่งพูดอย่างเรียบเฉย

จางฉีโม่มองดูท่าทางใจเย็นของหลินอิ่ง ในใจก็รู้สึกปลอดภัยสบายใจขึ้น ก็กินอาหารอย่างวางใจ

เผียวจื้อจางสีหน้าไม่พอใจ จ้องหน้าหลินอิ่ง ทำเสียงไม่พอใจ

“พวกนาย หามไอ้นี่ออกไปเดี๋ยวนี้ อย่ามาขวางตาฉัน” เผียวจื้อจางพูดภาษาประเทศหลุง ยื่นมือชี้หน้าหลินอิ่ง

“คุณเผียว คุณอย่าทำอะไรไปเลื่อยนะ สองท่านนี้เป็นแขกคนสำคัญของตระกูลนิ่งเรา” นิ่งเฟิงเยว่รีบพูด ยืนอยู่ข้างหน้าหลินอิ่ง ห้ามปรามพวกบอดี้การ์ดไม่ให้เข้ามา

นิ่งเฟิงเยว่รู้จักผู้ชายเกาหลีคนนี้ดี ทำอะไรค่อนข้างอุกอาจอวดดี

ถ้าหากทำให้หลินอิ่ง ผู้อาวุโสแห่งตระกูลนิ่งโกรธขึ้นมา ผลลัพธ์ไม่อาจคาดคิดได้

“เหี้ย อะไรแขกคนสำคัญของตระกูลนิ่ง? มันคือตัวอะไร? ฐานะสูงส่งกว่าฉันเหรอ?” เผียวจื้อจางโวยวายเสียงดัง สีหน้าไม่พอใจ

พูดไป เผียวจื้อจางก็มองนิ่งเฟิงเยว่ด้วยสายตาชั่วร้าย “คุณหนูนิ่ง นี่เธอกำลังดูถูกชีซิงกรุ๊ปของเราเหรอ? ครั้งที่แล้วบอกให้มาดื่มเหล้ากับผมก็ไม่ยอม วันนี้แต่งตัวยั่วยุขนาดนี้ ยังมายกถ้วยเทน้ำชาส่งสายตาให้คนอื่น? อยากเสนอตัวให้มันเหรอ? มันเป็นใคร? แน่มากเหรอ?”

นิ่งเฟิงเยว่โดนคำพูดของเผียวจื้อจางทำให้หน้าแดง เธอเคยคิดว่าจะเสนอตัวให้หลินอิ่ง แต่ถูกหลินอิ่งปฏิเสธ

“คุณเผียว พูดจาระวังคำพูดด้วย ฉันว่าคุณเมาแล้ว ถ้าโวยวายแบบนี้ต่อ เดี๋ยวคุณจะจบไม่สวย” นิ่งเฟิงเยว่พูดจริงจัง

“พูดมากจริงๆ ฉันว่าธุรกิจระหว่างพ่อเธอกับชีซิงกรุ๊ป ไม่ต้องคุยแล้ว ต้อนรับอะไรกันเนี่ย” เผียวจื้อจางพูด สีหน้ายโสโอหัง

พูดไป หน้าอันอวบอ้วนของเผียวจื้อจางก็ยิ้ม หันไปมองจางฉีโม่ ยื่นมือจะไปจับหน้าเธอ

“สาวสวยท่านนี้ ผมชื่อเผียวจื้อจาง มาจากประเทศเกาหลี เป็นคุณชายของชีซิงกรุ๊ป รู้จักกันหน่อยได้ไหม?”

เผียวจื้อจางหน้าตาแบบคนเกาหลีทั่วไป ท่าทางน่าขยะแขยง

จางฉีโม่ขมวดคิ้วเล็กน้อย มองไปที่หลินอิ่ง พูดว่า “คุณ ฉันไม่รู้จักคุณ ช่วยเคารพกันด้วย”

“เคารพกันเหรอ? คุณชายอย่างฉันถูกใจสาวประเทศหลุงอันต่ำต้อยอย่างเธอ ถือว่าบุญของเธอแล้ว ผู้หญิงประเทศหลุงอย่างพวกเธอ ทุกครั้งก็แกล้งทำเป็นไร้เดียงสาไม่ยอมขึ้นเตียง พอเห็นอำนาจเงินทองของฉันแล้ว ก็ยอมขึ้นเตียงอย่างเชื่อฟัง ฉันว่าเธอก็เหมือนกัน?” เผียวจื้อจางพูดอย่างไม่พอใจ สายตาเต็มไปด้วยความโกรธ

“ไอ้ผู้หญิงสำส่อนยังทำตัวไร้เดียงสา ยอมฉันดีๆ” เผียวจื้อจางสายตาเต็มไปด้วยความโมโห ยกมือจะตบหน้าจางฉีโม่

เพี๊ยะ

หลินอิ่งลุกขึ้น หยิบถ้วยบนโต๊ะใบหนึ่ง ตบไปที่หน้าของเผียวจื้อจาง

เสียงแพร้งพร้าง เผียวจื้อจางล้มตีลังกา กลิ้งอยู่บนพื้น ท่าทางซมซาน

ถ้วยตบเข้าที่หน้าเขา หัวถูกกระแทกจนมีรอยเลือด มีเลือดซึมออกมา หน้าแดงแสบร้อน มีเม็ดข้าวติดอยู่ด้วย ดูแล้วน่าตลก

เผียวจื้อจางเจ็บจนร้องโอดโอย พูดภาษาเกาหลียาวเหยียด

“กล้าทำร้ายฉัน พวกนายเอาไอ้นี่ให้ตายไปเลย”

เสียงดังฮวั๊ก บอดี้การ์ดเกาหลีสองคนพุ่งเข้าหาหลินอิ่ง หลินอิ่งสะบัดมือ จับไหล่ของพวกเขาไว้ วินาทีเดียว ก็ทำให้ไหล่ของทั้งสองหัก ร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวด ล้มนอนไปกับพื้น

“นี่มัน”

คราวนี้ ทำให้กลุ่มบอดี้การ์ดเกาหลีของเผียวจื้อจางตะลึงไปทันที มองหลินด้วยความหวาดกลัว

ทันใดนั้น ทุกคนก็ยื่นมือเข้ากระเป๋าตัวเอง ทำท่าจะหยิบปืนพร้อมกันทุกคน

ปังปังปังปัง

ปืนของพวกเขายังไม่ได้หยิบออกมา หลินอิ่งขยับตัว พุ่งออกไปตั้งนานแล้ว เสียงหมัดดังขึ้น เสียงลมกระแทกกัน เข้าเนื้อทุกหมัด เพียงเสี้ยววินาทีบอดี้การ์ดเกาหลีก็ล้มลงกับพื้นทุกคน