บทที่ 371 คุณฉู่ในเตียนหนาน

ได้ยินมาว่า ฮาเดสตบที่หน้าเลี่ยวยุ่นเฟยจนปากบวม บีบคอของเขาแน่น ให้เขาน้ำลายฟูมปาก จนพูดไม่ออก

“ประธานหลิน ควรจะจัดการอย่างไรกับไอ้พวกนี้ดี?”ฮาเดสถาม

“ไม่ต้องให้ถึงตาย สอนพวกเขาให้รู้ว่าควรเคารพผู้อื่นอย่างไรก็พอ”หลินอิ่งพูดอย่างเฉยเมย

ฮาเดสพยักหน้า คว้าเลี่ยวยุ่นเฟยมุ่งไปยังแม่น้ำข้างถนนแล้วกดหัวลงไป เพื่อที่จะทำให้เขามีสติ

หลินอิ่งมองไปยังฉู่เสี่ยวฝัน ใบหน้าของชายหนุ่มเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกตกใจ ตัวสั่น ตอนนี้ยังไม่คลายจากความตื่นตระหนกตกใจ

“ไม่เป็นอะไรแล้ว ไม่ต้องกลัว”หลินอิ่งพูดด้วยรอยยิ้ม“เสี่ยวฝัน หนูจำเบอร์โทรศัพท์ของพ่อแม่ได้หรือเปล่า?”

“ผม ผมลืมเบอร์โทรศัพท์ของพ่อแม่ของผมแล้ว……”ฉู่เสี่ยวฝันลังเล ท่าทางประหม่ามาก

ติ๊ดๆ

ในเวลานี้ เสียงโทรศัพท์ของหลินอิ่งดังขึ้น

“ ประธานหลิน ที่คุณให้ผมตรวจสอบบริษัทเฟยเหาในเมืองก่าง ได้ข้อมูลมาแล้ว เจ้าของบริษัทบริษัทเฟยเหาชื่อว่าเลี่ยวจ้งชิว เขายังถือว่ามีอันดับในแวดวงมหาเศรษฐีในเมืองก่าง มีทรัพย์สินนับพันล้าน เป็นหนึ่งในรายชื่อมหาเศรษฐีของเมืองก่าง”อีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์ คริสพูดด้วยน้ำเสียงที่ถ่อมตน

“ธุรกิจหลักของเลี่ยวจ้งชิวคืออสังหาริมทรัพย์ อุตสาหกรรมอาหารและเครื่องดื่ม”คริสพูดอย่างเคร่งขรึม“ถึงแม้ว่าลูกน้องจะทำงานอยู่ในลาตินกรุ๊ป แต่ว่ามีอิทธิพลจำกัด ถ้าอยากจะโค่นเลี่ยวจ้งชิวนั้นก็ไม่ใช่ปัญหา”

ถึงแม้ว่าคริสจะไม่สามารถควบคุมลาตินกรุ๊ปในเมืองก่างได้ ยังไงก็ตามในนามตัวแทนของลาตินกรุ๊ปในเอเชีย ตัวตนนี้สามารถทำอะไรได้หลายอย่าง และเขาอยู่ในเมืองก่างก็มีอำนาจและทรัพยากร ทุกฝ่ายทุกด้านก็ต้องให้เกียรติเขา

หลินอิ่งกำลังจะพูด เสียงบีบแตรสองครั้ง รถไมบัคสีดำหลายคันขับมาจากระยะไกล เสียงแตรดังขึ้น

เขาวางสายโทรศัพท์ แล้วหันไปมอง

จากรถไมบัคสีดำ มีบอดี้การ์ดชุดดำหลายนายเดินลงมาด้วยท่าทางที่เย็นชา และผู้เฒ่าในชุดสูทที่เหมือนพ่อบ้าน

“คุณชายน้อย ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี้ได้ คุณไม่เป็นไรใช่ไหม?”

ผู้เฒ่าที่สวมชุดสูทเดินเข้ามาด้วยใบหน้าที่ดูกังวล จับมือของฉู่เสี่ยวฝัน

“คุณผู้นี้ คุณคือ?”ผู้เฒ่าที่สวมชุดสูทดูระแวดระวัง มองไปที่หลินอิ่งอย่างลังเล

“ลุงฝู เมื่อตะกี้ผมหลงทาง ตอนที่ผมเดินมาถึงที่นี่ก็มีรถกำลังจะชนผม พี่ชายคนนี้เป็นคนช่วยชีวิตผมไว้”ฉู่เสี่ยวฝันกล่าว

ผู้เฒ่าที่สวมชุดสูทสีดำพยักหน้า ดึงฉู่เสี่ยวฝันไปข้างหลังและมองไปยังหลินอิ่ง แล้วพูดอย่างเคร่งขรึม “คุณผู้ชาย ขอบคุณคุณมากที่ช่วยเหลือคุณชายน้อยของเรา รอให้จัดการเรื่องนี้เสร็จ ฉันค่อยมาคุยกับคุณดีๆอีกครั้ง”

พูดจบ ผู้เฒ่าที่สวมชุดสูทสีดำมองไปยังกลุ่มเลี่ยวยุ่นเฟยด้วยใบหน้าที่เย็นชาแล้วโบกมือ

“เอาไอ้พวกโง่ๆที่มาซิ่งรถพวกนี้ จับมันมาให้หมด!”

กลุ่มบอดี้การ์ดที่ลุงฝูพามาก็พุ่งเข้าไปชกต่อยและเตะ พวกอันธพาลที่ถูกต่อยเพียงสองสามครั้งก็ขยับไม่ได้จนน่าสงสาร

ฮาเดสคว้าเลี่ยวยุ่นเฟยที่ถูกชกต่อยเพื่อสั่งสอน เมื่อเห็นอย่างนี้ ก็หยุดลง แล้วหันไปมองหลินอิ่งเพื่อขอความคิดเห็น

หลินอิ่งพูดอย่างเฉยเมย “เอาคนพวกนี้ส่งให้พวกเขาจัดการ”

ดูเหมือนว่าภูมิหลังของครอบครัวฉู่เสี่ยวฝันจะไม่ธรรมดา เมื่อคนในบ้านของเขาอยู่ที่นี่แล้ว ก็ปล่อยให้พวกเขาจัดการเองก็แล้วกัน

ฮาเดสเตะเลี่ยวยุ่นเฟยและล้มราวกับหมาที่กินขี้ และล้มอยู่กลางถนนถูกบอดี้การ์ดชุดดำสองคนจับไว้และเริ่มต่อยตีอย่างรุนแรงอีกครั้ง

พ่อบ้านลุงฝูเหลือบไปมองฮาเดสและหลินอิ่ง ด้วยใบหน้าที่น่าสงสัย จากการกระทำของฮาเดส เขาดูออกว่าหลินอิ่งไม่ใช่คนธรรมดา

มองดูลูกคนรวยกลุ่มนี้ หลังจากดื่มเหล้าเมายาในปาร์ตี้แล้วยังมาซิ่งรถกัน ในสถานการณ์แบบนี้จะเบรคอยู่ได้อย่างไร ดูเหมือนว่า คุณชายน้อยจะพบกับผู้มีพระคุณ!

“แม่งเอ้ย พวกนายเป็นคนที่ไหน? พ่อของฉันคือเลี่ยวจ้งชิว! พวกนายอยากตายใช่ไหม?”เลี่ยวยุ่นเฟยคำรามอย่างไม่พอใจ

“ดี! ลูกชายของเลี่ยวจ้งชิว? กล้าที่จะขับรถมาชนลูกชายฉัน?”

รถลินคอล์นคันหนึ่งขับเข้ามา บอดี้การ์ดเปิดประตูรถ ชายวัยกลางคนหนึ่งที่สวมเสื้อคลุมสีน้ำเงินเดินลงมาจากรถ ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ