บทที่ 375 นายเก๋าขนาดนี้พ่อแม่นายรู้มั้ย?

“พูดตามตรง หลินอิ่ง ตำแหน่งของนายในตระกูลจางในเมืองชิงหยูน นั้นก็แค่สวะไร้ค่าที่แต่งเข้าบ้านผู้หญิง โดนตบหน้าไม่ใช่เรื่องปกติหรอกหรอ?”ลู่จิ้งพูดอย่างเย้ยหยัน “ครั้งนี้ทนไม่ไหวแล้วหรอ? เป็นเพราะว่าพี่สาวของฉันให้นายมาเจรจาธุรกิจในเมืองก่าง นายรู้สึกมีหน้ามีตาขึ้นมาแล้ว?”

“ออ? ลู่จิ้ง หลินอิ่งมักโดนตบหน้าในบ้านเกิดของเธอ?” คุณชายหลุ่ยถามด้วยความประหลาดใจ

เดิมทีเขาตกใจกับบอดี้การ์ดที่ยืนข้างๆหลินอิ่ง เมื่อได้ยินเช่นนี้ มองไปยังหลินอิ่งด้วยสายตาดูถูกอีกครั้ง

“ใช่แล้ว อย่าว่าแต่ตบหน้าเขาเลย หลินอิ่งอยู่ในบ้านตระกูลจางของเรา แม้แต่สถานะของหมาตัวหนึ่งที่เลี้ยงในครอบครัวก็ยังสูงกว่า” ลู่จิ้งพูดด้วยความประหลาดใจ “บอดี้การ์ดข้างกายเขา เพราะว่าเป็นผู้ช่วยของพี่สาวของฉัน ถึงจะสามารถมีได้”

“อ้อ ที่แท้ก็เป็นแค่กระดูกอ่อนที่ไร้ค่านี่เอง” คุณชายหลุ่ยพูดอย่างดูถูก มองหลินอิ่งอย่างสนุกสนาน “นายคิดว่านายพาบอดี้การ์ดมามันเก๋ามากใช่มั้ย? ยังทำร้ายคนอื่น? Ok งั้นเรามาแข่งกัน ว่าใครมีบอดี้การ์ดมากกว่ากัน?”

“ไปเรียกผู้จัดการของร้านอาหารผองเฟยมา”คุณชายหลุ่ยจุดซิการ์หนึ่งมวน และพูดอย่างมีสไตล์

“ให้บอดี้การ์ดลงมือ? หึๆ นายรู้มั้ยว่าในบ้านฉันมีบอดี้การ์ดกี่คน?” คุณชายหลุ่ยมองหลินอิ่ง พูดด้วยท่าทางขี้เล่น “ฉันจะบอกให้หน่อยนะ ฉันชื่อหลุ่ยซานกวน นายสามารถไปสอบถามชื่อของฉันในถนนอาหารแถวๆนี้ก็ได้ กลุ่มอาหารตระกูลหลุ่ยในเมืองก่างนี้เป็นของบ้านฉันเอง! ร้านอาหารมากกว่าครึ่งหนึ่งในถนนอาหารที่อยู่ใกล้เคียงสายนี้เป็นธุรกิจของครอบครัวฉันเอง แม้แต่เจ้าของเจ้าของร้ายอาหารผองเฟยแห่งนี้ก็ยังเป็นเพื่อนของฉัน”

“ณ ที่แห่งนี้ คนไร้ประโยชน์อย่างนายยังกล้ามท้าทายฉัน งั้นแสดงว่าคงอยากตายใช่มั้ย” หลุ่ยซานกวนพูดด้วยรอยยิ้มที่เย็นชา

ไอ้หลินอิ่งที่มาจากมณฑลบ้านนอก ได้ยินมาว่ายังเป็นคนที่ไร้ประโยชน์เกาะผู้หญิงกิน? เอาอะไรมาสู้กับตัวเอง?

ถึงแม้ว่าพี่สาวที่ลู่จิ้งพูดถึง ทำธุรกิจอัญมณีที่ใหญ่โต เป็นเจ้านายที่มีทรัพย์สินไม่น้อย มาถนนอาหารสายนี้แล้ว ก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะมาท้าทายกับเขาหลุ่ยซานกวน!

ในถนนสายนี้ มีวงการที่มืดและขาว ผู้คนจากทุกสาขาอาชีพ เขาก็มีสายสัมพันธ์ทั้งหมด

“คุณชายหลุ่ย ได้ยินมาว่านายหาฉัน? เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า?”

ในขณะนี้ ชายวัยกลางคนหนึ่งที่สวมชุดทักซิโด้สีดำเดินมาจากเขาเตอร์ สีหน้าจริงจัง ข้างๆของเขายังมีบอดี้การ์ดที่สวมชุดสูทมาด้วย

“นี่! ประธานหยัง คุณก็อยู่ในร้านอาหารด้วยหรอ มาได้ทันเวลาจริงๆ!” หลุ่ยซานกวนทักทายอย่างสุภาพ

“พี่หยัง วันนี้ผมพาเพื่อนๆของผมมากินข้าวที่นี่ ชายหนุ่มที่ไม่ดูตาม้าตาเรือและมาจากมณฑลบ้านนอก พาบอดี้การ์ดของเขามาทุบตีเพื่อนทั้งสองของผม” หลุ่ยซานกวนยื่นมือชี้นิ้วไปยังหลินอิ่ง และพูดอย่างสบายๆ “ก็คือเขา พี่หยัง พี่ต้องช่วยผมจัดการเขา ให้เขาคุกเข่าลงก่อนแล้วค่อยว่ากันใหม่”

“สวัสดีครับ ประธานหยัง!”

“ประธานหยัง มานั่งดื่มด้วยกันสักแก้ว!”

ด้วยการมาถึงของประธานหยังของร้านอาหารผองเฟย ชายหนุ่มและหญิงสาวที่นั่งอยู่ต่างก็ลุกขึ้นยืน ยกแก้วขึ้นเพื่อแสดงความเคารพ

สำหรับลูกเศรษฐีพวกนี้แล้ว ประธานหยังคนนี้เป็นบุคคลที่สูงศักดิ์ ถนนอาหารสายนี้เขารวบกินธุรกิจทั้งมืดและขาว เรื่องอะไรก็สามารถจัดการได้ นี่ก็คือการดำรงอยู่ของเขา

โดยเฉพาะ ประธานหยัง ยังเป็นคนสำคัญของหวู่เฟยหัวหน้าใหญ่อสังหาริมทรัพยแห่งเมืองก่าง มีอำนาจล้นฟ้า!

ถ้าเกิดว่าสามารถมีความสัมพันธ์ที่ดีกับบุคคลสำคัญได้ ถ้าอย่างนั้นการทำธุรกิจบนถนนสายนี้ก็จะราบรื่น!

“ที่แท้ก็เป็นประธานหยังมานี่เอง ได้ยินชื่อเสียงมานาน ทันทีที่ฉันมาเมืองก่างก็ได้ยินคุณชายหลุ่ยพูดถึงชื่อของคุณ!” ลู่จิ้งพูดด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม “คุณชายหลุ่ยเก่งจริงๆเลย มีมิตรภาพที่ดีแบบนี้กับประธานหยังที่เป็นบุคคลสำคัญ!”

ในขณะที่พูด ลู่จิ้งถือแก้วเหล้าไว้สองแก้ว แล้วเดินไปยังที่ประธานหยังและหลุ่ยซานกวนที่ยืนอยู่ สวมบทบาทเป็นนักสังคมสงเคราะห์ทันที

หลุ่ยซานกวนยิ้ม สำหรับคำพูดประจบประแจงแบบนี้มีผลต่อใจของเขา

แต่ประธานหยังยิ้มอย่างไม่เต็มใจ สายตามองไปยังหลินอิ่งที่หลุ่ยซานกวนชี้

“นี่ นี่คือ?” ประธานหยังเลิกคิ้ว จ้องมองไปยังฮาเดสที่ยืนอยู่ข้างๆหลินอิ่ง

เขาไม่รู้จักหลินอิ่ง แต่รู้จักกับฮาเดส

ในฐานะที่เป็นคนสำคัญของหวู่เฟย ในวันนี้เขารู้ว่าเจ้านายใหญ่หวู่เฟยมาที่ร้านอาหารผองเฟยเพื่อเจรจาธุรกิจใหญ่ หารือเรื่องการโอนย้ายผองเฟยกรุ๊ปกับบุคคลลึกลับ

ในขณะที่หวู่เฟยกำลังเจรจาเรื่องธุรกิจกับบุคคลลึกลับ เขายืนรอคำสั่งอยู่นอกห้อง

ในขณะนั้น บอดี้การ์ดที่เฝ้าอยู่หน้าประตู ก็คือฮาเดส!