ตอนที่ 376
บทที่ 376 หลินอิ่ง นายคิดว่านายเป็นใคร?
October 28, 2026
เมื่อได้ยินคำพูดแดกดันของหยังเสียง ใบหน้าของหลุ่ยซานกวนกลายเป็นสีแดงเหมือนตับหมู
“ประธานหยัง คุณต้องการให้เรื่องเป็นแบบนี้จริงๆหรอ?” หลุ่ยซานกวนดื้อดึง ต้องการกู้ศักดิ์ศรีของตัวเองกลับมาต่อหน้าเพื่อนๆ “คุณตบผมอย่างไม่มีสาเหตุ พ่อของผมก็คงไม่ปล่อยไปแบบนี้!”
หยังเสียงมองไปยังหลุ่ยซานกวนและพูดว่า “นายยังแกล้งทำเป็นกล้า? บริษัทติ่มซำของบ้านนายอยู่ในระดับไหนนายไม่รู้หรอ?”
“กล้าเรียกบอดี้การ์ดมาจัดการกับประธานหลิน ฉันว่านายกำลังรนหาที่ตาย!”
ในขณะที่พูด ประธานหยังก็ดีดนิ้ว ทำสัญญาณให้บอดี้การ์ดลงมือได้
เสียงดังตุ๊บตับ บอดี้การ์ดหลายคนที่สวมชุดสูทผลักหลุ่ยซานกวนล้มลงบนพื้น แล้วยกเก้าอี้ขึ้นมา ฟาดไปหลายครั้ง จนใบหน้าของหลุ่ยซานกวนบวมช้ำดำเขียว หัวแตกเลือดอาบ กุมศีรษะและขอร้อง
“ไม่ต้องตีแล้ว! เดี๋ยวหน้าเสียโฉม!” หลุ่ยซานกวนตะโกนด้วยความเจ็บปวด
หลุ่ยซานกวนยิ่งตะโกนเสียงดัง บอดี้การ์ดหลายคนก็ลงมือหนักขึ้น ตีจนเขาลงไปกลิ้งอยู่กับพื้น จนน้ำหูน้ำตาไหล ทำให้คนในร้านอาหารหัวเราะเยาะ อับอายขายขี้หน้ามาก
หลุ่ยซานกวนเหมือนกับหมาที่ตายอยู่บนพื้น ในใจข่มขืน เดิมทีขอให้ประธานหยังมาช่วยเหลือตัวเอง จัดการไอ้ไร้ค่าหลินอิ่ง สุดท้ายกลับโดนเขาตีอย่างรุนแรง?
“ประธานหลิน ไอ้โง่คนนี้มาลามปามคุณ คุณว่าจะจัดการเลยมั้ย?” หยังเสียงพูดด้วยความเคร่งขรึม
หยังเสียงเป็นคนรู้ความ เรื่องนี้เกิดขึ้นในร้านอาหารผองเฟย เขาในฐานะที่เป็นเจ้าของเรื่อง งั้นก็ต้องจัดการอย่างยุติธรรม
หลุ่ยซานกวนมาเยาะเย้ยหลินอิ่งแบบนี้ แถมยังเอารูปของคุณนายหลินมาพูดสนุกปาก กล้าคิดอะไรกับคุณนายหลิน?
ถึงแม้จะไม่รู้นิสัยที่แท้จริงของประธานหลิน แต่ว่าตามวิธีการจัดการของเจ้านายหวู่เฟยคนก่อน
หวู่เฟยต้องให้พี่น้องในกลุ่มของเขา มาโยนคนในครอบครัวของหลุ่ยซานกวนทั้งหมดลงในแม่น้ำเซียงเจียง
“เขาไม่ใช่บอกว่าพ่อของเขามีอำนาจหรอกหรอ? รอให้พ่อของเขามาก่อน” หลินอิ่งพูดอย่างเฉยเมย
“ครับ!” หยังเสียงพยักหน้าด้วยความเคารพ
“นี่? ตกลงเรื่องมันเป็นยังไงกันแน่ ลู่จิ้ง เธอไม่ใช่พูดว่า พี่เขยของเธอหลินอิ่งที่แต่งเข้าบ้านผู้หญิงเป็นคนไม่ได้เรื่องไม่ใช่หรอ? ทำไมถึงได้มีความสัมพันธ์ที่ดีกับประธานหยัง?” ใบหน้าของชายหนุ่มคนหนึ่งเปลี่ยนไปเลย และถามลู่จิ้งเบาๆ
“ก็ใช่ไง ลู่จิ้ง เธอคงไม่ได้หลอกเราอยู่ใช่ไหม? นี่ เหมือนกับลูกเขยที่ไม่ได้เรื่องตรงไหน?”
เมื่อกี้คนที่เยาะเย้ยหลิ่นอิ่งตามคนอื่น สีหน้าเปลี่ยนเป็นดูไม่ได้เลย ไม่กล้าที่จะมองไปยังหลินอิ่งโดยตรง
แม้แต่ประธานหยังยังสามารถเคลื่อนย้ายได้ตามใจชอบ เป็นเหมือนกับที่ลู่จิ้งพูดตรงไหน ลูกเขยที่ไร้ความสามารถไม่ได้เรื่อง?
หลินอิ่งยืนอยู่ตรงนั้น ด้วยท่าทางที่สงบ มีประธานหยังยืนอยู่ข้างๆคอยประจบประแจงด้วยรอยยิ้ม
ในท่าทางนี้ หลินอิ่งเป็นคนที่ไม่พูดไม่จาคนหนึ่งอย่างชัดเจน
ถ้ารู้ว่า คนที่ยิ่งมีความสามารถมากเท่าไหร่ ก็อาจจะเจ้าอารมณ์น้อยกว่า
“ฉัน ฉัน! เขาเป็นลูกเขยแต่งเข้าบ้านผู้หญิงที่ไม่ได้เรื่องจริงๆ คือคนที่เกาะพี่สาวฉันกิน” ลู่จิ้งพูดอย่างไม่พอใจ “สามารถรู้จักกับประธานหยังได้ นั้นก็เป็นเพราะว่าเส้นสายของพี่สาวฉัน เขาแค่ทำตัวเหมือนเสือก็เท่านั้นเอง!”
ลู่จิ้งมองหลินอิ่งอย่างไม่พอใจ ตีให้ตายยังไงเขาก็ไม่เชื่อ หลินอิ่งจะมีความสามารถอะไรได้ ต้องกำลังพูดพร่ำทำเพลงอย่างแน่นอน
เธอเคยได้ยินคุณป้าลู่หย่าฮุ่ยพูดกับคุณลุงจางซิ่วเฟิงพูดถึงการกระทำของหลินอิ่ง เป็นคนไร้ที่เกาะผู้หญิงกิน
หลินอิ่งคนนี้ แม้แต่พ่อตาแม่ยายก็ยังดูถูกเขา เขาก็แค่ลูกเขยที่ไม่ได้เรื่อง จะมีความสามารถอะไรได้?
“หลินอิ่ง นายอย่าทำเกินไป? พวกคุณชายหลุ่ยเป็นเพื่อนของฉัน! นายอาศัยความสัมพันธ์ของพี่สาวฉัน อยากจะทำอะไรก็ได้ในที่ตรงนี้ ฉันจะบอกกับพี่สาวของฉัน”ลู่จิ้งพูดอย่างไม่พอใจ
หลินอิ่งมองไปยังลู่จิ้งแล้วพูดว่า “ทำสิ่งที่ตัวเองควรทำ เธอยังเรียนมหาลัยอยู่ เป็นนักศึกษาคนหนึ่ง วันวันเอาแต่ไปเทียบกับคนอื่นไร้สาระ ยังเหมือนนักศึกษาอยู่อีกหรอ?”