ตอนที่ 379
บทที่ 379 คนของฉัน ไม่ควรถูกเหยียดหยาม
October 28, 2026
“คุณพ่อของหนูฝากของไว้ให้ฉัน?” หลินอิ่งมองไปยังหยังสู้สู้ด้วยแววตาที่เปล่งประกาย
เป็นอย่างที่ตัวเองคิดจริงๆด้วย หยังสวนเจิง ยังเหลือทางอื่นไว้อยู่
เมื่อถึงระดับของหยังสวนเจิง ถึงแม้ว่าเขาจะไม่สามารถทำอะไรได้ในตอนที่แก๊งมังกรเปลี่ยนไปได้ แต่ว่าหลังจากนั้น ยังสามารถใช้ความคิดที่ดี ซ่อนวางแผนไว้
“ใช่ค่ะ พ่อของหนูบอกว่า จะต้องมอบให้คุณลุงอิ่งกับมือ” หยังสู้สู้พูดอย่างจริงจัง มือทั้งสองข้างจับก้อนกรวดสีดำที่ธรรมดาเอาไว้
หลินอิ่งมองดูท่าทางที่แน่วแน่ของหยังสู้สู้ เขาขยับหน้า และรับหินสีดำนี้มาอย่างจริงจัง วางไว้ตรงฝ่ามือ
หลังจากที่หายใจสามครั้ง ก้อนกรวดสีดำที่อยู่ในมือจองหลินอิ่ง ก็กลายเป็นผงขี้เถ้า และไหลลงมาที่ปลายนิ้ว
ก้อนกรวดสีดำ ชะล้างผงขี้เถ้าออก ข้างในเป็นหยกขาวกลมๆที่ใสแจ๋ว
หลินอิ่งบิดหยกขาวที่มีขนาดเท่าฝ่ามือ แบ่งออกเป็นสองส่วน และดึงม้วนจดหมายที่ทำจากวัสดุที่พิเศษออกมา
นี่เป็นวิธีส่งข่าวสารข้อมูลพิเศษของแก๊งมังกร หินดำซ่อนจดหมาย
ถ้าหากว่าใช้กำลังทุบหินก้อนนี้เพื่อเปิดมัน เชื้อเพลิงในหยกก็จะทำการเผาไหม้โดยอัตโนมัติ และเผาจดหมายไปด้วย ทำลายข้อมูลทิ้ง
และการเปิดหินที่ถูกต้องนั้น มีเพียงหลินอิ่งคนเดียวถึงจะรู้
“นี่คือ……”
“นี่เขากำลังเล่นมายากลอยู่ใช่ไหม?”
“เป็นไปได้มั้ย? ว่านี่คือสิ่งของมีค่าอะไรที่หยังสวนเจิงไดทิ้งเอาไว้ให้?”
พวกแม่สวีมองหลินอิ่งด้วยแววตาที่เหลือเชื่อ สายตาเต็มไปด้วยความตกใจ
พวกเขาไม่เข้าใจ หลินอิ่งทำได้ยังไง สามารถทำให้หินสีดำที่อยู่ในมือของหยังสู้สู้ให้กลายเป็นผงขี้เถ้า แล้วเปลี่ยนเป็นหยกขาว?
อย่างบอกนะว่า หินที่หยังสู้สู้เด็กโง่นั้นถืออยู่ทุกวัน นั้นจะเป็นของมีค่าจริงๆ?
หลินอิ่งหยิบจดหมายมาอ่านอย่างระมัดระวัง หลังจากนั้นก็ค่อยๆหลับลง ด้วยสีหน้าที่เคร่งขรึม
หลังจากนั้นไม่นาน หลินอิ่งค่อยๆลืมตาขึ้นมองไปยังหยังสู้สู้แล้วพูดว่า “พ่อของหนูมีความตั้งใจมาก”
“นี่? นายเป็นเพื่อนของหยังสวนเจิงจริงๆหรอ? ในมือของนายถืออะไรไว้? นั้นคือสิ่งที่หยังสวนเจิงทิ้งไว้ให้ครอบครัวของเรานะ” แม่สวีพูดอย่างไม่พอใจและจัองไปที่หลินอิ่ง “นี่คือของของครอบครัวฉัน นายเอามันมาให้ฉัน!”
“ใช่แล้ว! นายมีสิทธิ์อะไรมาบุกรุกบ้านของคนอื่น? ยังมาหยิบของตามใจชอบ?”
“นายคิดว่านายเป็นใคร? ของนั้นเป็นของนายหรือไง ถือมันเอาไว้ในมือ? นายคิดว่าสามารถพึ่งพาบอดี้การ์ดที่เก่งของนาย อยากจะแย่งของอะไรก็ได้?”
ในความคิดของพวกเขา การที่หลินอิ่งมาหาหยังสวนเจิงโดยเฉพาะ ก็เพื่อก้อนหินก้อนนั้น ถ้าอย่างนั้นแสดงให้เห็นว่าก้อนหินก้อนนี้มีความลับที่ยิ่งใหญ่! อาจจะเกี่ยวข้องกับมรดกที่หยังสวนเจิงทิ้งเอาไว้ให้
จะต้องไม่ปล่อยให้บุคคลนอกมาเอาไป!
หลินอิ่งมองไปยังผู้คน และพูดอย่างเฉยเมย “พวกนายเป็นอะไรกับหยังสวนเจิงอีก?”
“ ฉันคือภรรยาของหยังสวนเจิง สวีชิงเยว่ มีอะไรหรอ?” สวีชิงเยว่พูด “ เนื่องจากเป็นของที่หยังสวนเจิงได้ทิ้งเอาไว้ ก็ควรที่จะมอบให้ฉัน! นายไม่มีสิทธิ์มาเอาไว้!”
“ภรรยาของหยังสวนเจิง? คุณคู่ควรไหม?” หลินอิ่งพูดอย่างเย็นชา “ หยังสวนเจิงมอบหมายให้คุณดูแลลูกสาวของเขา แต่คุณปฏิบัติกับเธอยังไง?”
“ ฉันจะปฏิบัติกับเธออย่างไร นั่นมันก็เป็นเรื่องของครอบครัวของฉัน แล้วมันเกี่ยวอะไรกับคนนอกอย่างนาย?” สวีชิงเยว่พูดอย่างประชดประชัน “ นายคิดว่าตัวเองเป็นใคร? มีบอดี้การ์ดที่เก่งก็มาทำเป็นอวดเก่ง? ยังมายุ่งเรื่องของครอบครัวสวีอีก?
หลินอิ่งส่ายหัว แล้วเหลือบมองหยังสู้สู้ที่ท่าทางน่าสงสาร บนใบหน้ายังมีรอยนิ้วมือที่ชัดเจน นอกจากนี้บนมือและขายังมีร่องรอยของแผลเป็นแถวๆจากการถูกแส้ฟาดมาเป็นเวลานาน
โดยเฉพาะ สีผิวที่เหลืองที่ราวกับว่าร่างกายขาดสารอาหาร สวมใส่เสื้อผ้าเก่าๆ ดูเหมือนเด็กเร่ร่อนพเนจร เป็นเพราะว่าถูกขังอยู่ในวิลล่ามาเป็นเวลานาน ห้ามไม่ให้ไปโรงเรียน ดูเหมือนว่าสมองก็มีปัญหานิดหน่อย มีแนวโน้มที่จะเป็นเด็กออทิสติก
ต้องรู้ว่า หยังสวนเจิงก็เหลือวิลล่าหลังใหญ่ไว้หลังหนึ่ง ที่ดินหนึ่งผืนในเมืองก่าง ไม่ต้องพูดเยอะ ทรัพย์สินอย่างน้อยพันล้านที่เหลือเอาไว้
สุดท้าย สวีชิงเยว่ได้รับมรดกส่วนนี้ของหยังสวนเจิง แต่กลับปฏิบัติกับหยังสู้สู้อย่างโหดร้าย? ไม่ได้สนใจแม้แต่เสื้อผ้าและอาหารการกินของเด็ก?
หลินอิ่งรู้สึกปวดใจ
ตอนที่หยังสวนเจิงอยู่นับว่าเป็นบุคคลสำคัญในแวดวงผู้ลึกลับ เป็นหัวหน้าในสำนักมังกรดำแห่งแก๊งมังกร ศิลปะการต่อสู้กล่าวได้ว่าเหนือโลก ความร่ำรวยในโลกคือสิ่งที่ได้มาอย่างง่ายดาย หลังจากที่ตายไป ทายาทเพียงคนเดียว กลับต้องตกอยู่ในสภาพแบบนี้?
หยังสวนเจินทั้งชีวิตนี้ทำงานให้กับแก๊งมังกรด้วยความซื่อสัตย์ หลังจากที่ตายไป ก็ไม่เคยลืม ให้คนรุ่นหลังปกป้องข้อมูลและรอให้เขามารับของเอง