บทที่ 380 ตำนานของอาจารย์กู้ต้า

หลังจากนั้นยี่สิบนาที

ฮาเดสขับรถไปตามถนน ที่ตรงเบาะหลังคนขับ หลินอิ่งหลับตาลงเพื่อพักผ่อน ช่างข้างยังมีหยังสู้สู้นั่งอยู่ด้วย มองไปยังผู้คนที่ดูทุกพล่านและอาคารสูงๆสายตาที่เต็มไปด้วยอยากรู้อยากเห็น

สำหรับหยังสู้สู้ การที่ไปจากสวีชิงเยว่ ก็เหมือนกับการตื่นจากการฝันร้าย

หยังสู้สู้อยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับโลกภายนอกมาก เพราะว่าหลังจากที่พ่อของเธอตายไป สวีชิงเยว่ก็ห้ามเธอไม่ให้ติดต่อกับโลกภายนอก ห้ามมิให้เธอออกจากวิลล่าหลังนั้น ห้ามไม่ให้เธอไปโรงเรียนเหมือนเด็กคนอื่นๆ

สำหรับเธอแล้ว หยังสู้สู้ได้สัมผัสก็คือการใช้วาจาหยาบคายและคำสาปแช่งของสวีชิงเยว่ทุกวันอย่างไม่มีที่สิ้นสุด และทุกวันจะถูกทรมานจากการสอบถามเกี่ยวกับหยังสวนเจิงได้ทิ้งมรดกอะไรไว้

แค่สวีชิงเยว่อารมณ์ไม่ดี จากนั้นก็จะถูกตีด้วยแส้ และปล่อยให้เธออดข้าวสักมื้อสองมื้อ

ไม่มีการติดต่อกับคนในวัยเดียวกัน ไม่มีการสื่อสารปกติ ไม่มีความรู้ที่จะเรียนรู้

ในการใช้ชีวิตแบบนี้ ความเชื่อมั่นสิ่งเดียวที่ของหยังสู้สู้ ก็คือการช่วยพ่อของเธอเติมเต็มความปรารถนาสุดท้ายของเขาหลังจากที่เสียชีวิต ต้องอดทนรอการมาของหลินอิ่งมองของให้กับหลินอิ่งกับมือ

ดังนั้น สามปีที่ผ่านมา หยังสู้สู้เกือบลืมไปแล้วว่าโลกภายนอกหน้าตาเป็นอย่างไร

“ คุณลุงหลิน คุณเป็นเพื่อนของคุณพ่อของหนู คุณสามารถบอกกับหนูได้ไหมว่า พ่อของหนูเป็นคนยังไงไหม?” หยังสู้สู้ถาม

หลินอิ่งลืมตาขึ้นช้าๆ คิดแล้วก็พูดว่า “ ฉันไม่ค่อยรู้จักกับพ่อของเธอว่าเป็นเขาคนแบบไหน แต่ว่าฉันมั่นใจว่า เขาเป็นคนมีศีลธรรมคนหนึ่ง”

หลินอิ่งไม่รู้จริงๆว่าตอนที่หยังสวนเจิงเป็นคนยังไง แต่หยังสวนเจิงสามารถนึกถึงพระคุณการเลี้ยงดูของอาจารย์ ความจงรักภักดีต่อศีลธรรม ในจุดนี้ ก็เพียงพอที่จะพิสูจน์ว่าหยังสวนเจิงเป็นคนจริง

“ คุณธรรม?” หยังสู้สู้ทำหน้าสงสัย ราวกับว่าไม่เข้าใจความหมายของสองคำนี้

หลินอิ่งพูดด้วยรอยยิ้ม “ คุณธรรม กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือเป็นคนไม่สามารถลืมรากเหง้าของตัวเอง ลูกแกะแสดงท่าทางขอบคุณด้วยการคุกเข่าเพื่อรับนมแม่

เป็นคนต้องรู้จักบุญคุณ”

“ออๆ คุณลุงหลิน หนูเข้าใจแล้ว” หยังสู้สู้พยักหน้า “ เมื่อก่อนตอนหนูเรียนหนังสือ หนูได้ยินเหตุผลเดียวกันกับที่คุณครูพูด ต่อไปนี้ ฉันจะเป็นคนมีศีลธรรมเหมือนกับพ่อ”

หลินอิ่งยังคงรอยยิ้มไว้ แล้วพูดต่อว่า “ หยังสู้สู้ หนูชอบเรียนหนังสือไหม? ฉันจะส่งหนูไปโรงเรียนในตี้จิง เธอยินดีที่จะไปตี้จิงไหม พ่อของหนูไม่อยู่แล้ว ฉันจะดูแลหนูแทนเขาเอง”

“ ขอบคุณคุณลุงหลิน หนูยินดีที่จะไปตี้จิง เมื่อก่อนหนูเคยเห็นหนังสือ ที่ตรงนั้นสุดยอดมาก หนูก็อยากไปโรงเรียนเหมือนกัน เพราะว่ามีเพื่อนๆอายุรุ่นราวคราวเดียวกัน” หยังสู้สู้มองอย่างมีความหวัง

“ ได้ ฉันจะช่วยเธอจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย” หลินอิ่งพยักหน้า เกี่ยวกับหยังสู้สู้ เขาคิดว่าจะส่งเธอไปยังตี้จิง ให้หยังสู้สู้เรียนหนังสือในตี้จิง และจ้างแม่บ้านคนหนึ่งให้เธอ

อย่างไรก็ตาม ในเมืองก่างแห่งนี้ หยังสู้สู้เคยถูกสวีชิงเยว่แม่เลี้ยงของเธอทารุณกรรมมานานหลายปีจนกลายเป็นปมในใจ หลินอิ่งจะช่วยเด็กคนนี้กำจัดปมในใจนี้ให้หายไป

หยังสู้สู้ท่าทางสบายใจ พิงบนเบาะหลังของโซฟา หรี่ตาลงเพื่อพักผ่อน

เด็กคนนี้ ราวกับว่า ไม่ได้สบายใจแบบนี้มานานแล้ว

หลินอิ่งมองท้องฟ้าก้อนเมฆที่อยู่นอกกระจกรถ ดวงตาของเขาค่อยๆมืดลง คิดไปเรื่อยเปื่อย

เขารู้แล้วว่าหยังสวนเจิงได้ทิ้งข้อมูลทั้งหมดไว้

เรื่องของซับซ้อนกว่าที่ตัวเองคิดไว้เยอะมาก

ที่แท้ สามที่แล้ว แก๊งมังกรก็เปลี่ยนไปแล้ว

คนที่ชื่อว่าอาจารย์กู้ต้า แย่งตำแหน่งหัวหน้าแก๊งมังกรที่เป็นของตัวเองไป

หลินอิ่งไม่เคยเจออาจารย์กู้ต้ามาก่อน แต่เคยได้ยินชื่อของคนนี้มาก่อน แค่ฟังดูก็รู้แล้วว่าที่มาของเขาเป็นยังไง

แก๊งมังกรห้าสำนักสิบสองฝ่าย อดีตเจ้าสำนักเทียนเหมิน อาจารย์กู้ต้า