บทที่ 390 พวกคุณทุกคนพร้อมกัน

“แกยังกล้าอวดดีขนาดนี้อีก” โม่เก๋อติงมองหลินอิ่งอย่างโหดเหี้ยม จนเห็นเส้นเลือดบนหน้าผาก ถูกคำพูดของหลินอิ่งกระตุ้น

ช่างอวดดีจริง ยังมาเรียกให้พวกเขาขึ้นไปหมดทุกคน? คนเดียวไม่พอฆ่า?

“แกจะขึ้นเวทีต่อสู้เอง? แกคิดว่าตัวเองเป็นเทวดา?” โม่เก๋อติงพูดเสียงเย็นชา “ถ้าหากแกอยากตายขนาดนี้ ฉันก็จะทำให้แกสมหวัง”

เท่าที่เขาดูแล้ว วิธีของหลินอิ่งมันบ้าคลั่งอวดดีเกินไป ไม่ได้เห็นเขากับเซียวจวงอยู่ในสายตาแม้แต่น้อย

นี่มันเหยียดหยามขนาดไหน?

เห็นพวกเขาเป็นฝูงมดเหยียบได้อย่างเต็มที่

ทนไม่ได้ ทนไม่ได้เด็ดขาด

“แต่ว่า ผมว่าต้องเพิ่มความสนุกเข้าไปหน่อย ลำพังแค่ออกจากเมืองก่าง ยังไม่พอ” หลินอิ่งพูดอย่างใจเย็น “จะเล่น ก็เล่นให้มันใหญ่หน่อย เดิมพันชีวิตคุณด้วย”

“แกยังจะให้ฉันเดิมพันชีวิต?” โม่เก๋อติงลุกขึ้นด้วยความโมโห จ้องหน้าหลินอิ่งตาไม่กะพริบ “ดูท่าแกคงบ้าไปแล้ว คิดว่าไม่มีใครสู้แกได้เหรอ?”

“ทำไม ให้พวกคุณเรียกทุกคนขึ้นไป กลับกลัวกันแล้ว?” หลินอิ่งหัวเราะเย็นชา “ผมไม่มีเวลามาเสียเวลากับพวกคุณที่นี่ พวกคุณมียอดฝีมือเท่าไหร่ เรียกออกมาครั้งเดียว ขึ้นไปให้หมด”

“แกต้องชดใช้กับความบ้าคลั่งอวดดีของแก ไอ้คนประเทศหลุงหน้าโง่” โม่เก๋อติงพูดด้วยสายตาโหดเหี้ยม

“ขึ้นไปให้หมด ขึ้นไปซ้อมมันให้พิการบนเวที”

พูดไป โม่เก๋อติงโบกมือ ก็มีชายชุดดำชาวต่างชาติเจ็ดแปดคนกระโดดขึ้นเวที

“เหอะเหอะ หลินอิ่ง แกรนหาที่ตายเอง จะพนันกับเราสองคนพร้อมกัน? แกยังจะขึ้นเวทีสู้เอง?” เซียวจวงก็หัวเราะเย็นชา “ฉันจะทำให้แกสมหวัง ขึ้นเวทีให้หมด”

ทันใดนั้น บนเวทีก็มีนักฆ่าขึ้นไปยี่สิบคน หัวหน้าสองคนในนั้น คนหนึ่งยอดฝีมือชุดจีนถูกเรียกว่าแก๊งเสือเขตใต้ อีกคนสีหน้าโหดเหี้ยม ร่างสูงใหญ่เป็นคนต่างชาติ

“โอ้แม่เจ้า บ้าคลั่งขนาดนี้เหรอ? ไอ้แซ่หลินนั่น จะขึ้นเวทีเอง? ยังจะสู้หนึ่งต่อคนเยอะขนาดนี้? ยังพูดว่าไม่พอมันฆ่า? คนอะไรเนี่ย บ้าคลั่งขนาดนี้?”

“มันจริงๆ มันสุดๆ ฉันยังอยากลงพนันให้กับหลินอิ่งแล้ว นี่มันจะMANเกินไปไหม?”

หญิงสาวคนหนึ่งตาเป็นประกาย มองหลินอิ่งอย่างคลั่งไคล้

“ไม่น่าเชื่อจริงๆ นายทุนขึ้นเวทีเอง? ยังให้ฝ่ายตรงข้ามขึ้นเวทีหมด นี่มันบ้าคลั่งขนาดไหน? ไม่ได้เห็นคุณชายเซียวกับประธานโม่อยู่ในสายตาแม้แต่น้อย”

คราวนี้ บรรยากาศในสนามเฮฮากันจนระเบิด ทุกคนลุกขึ้นจากที่นั่ง สีหน้าตื่นเต้น สายตาต่างจ้องไปที่ตัวของหลินอิ่ง แววตาเต็มไปด้วยความตะลึงและตั้งตารอคอย

“ประธานหลิน ระวังด้วยครับ คนที่โม่เก๋อติงส่งขึ้นเวทีคือราจิง เคยเป็นครูฝึกใหญ่ของหน่วยรักษาความมั่นคงแห่งชาติที่หนึ่งของราชอาณาจักรบริเตนใหญ่ ฝีมือเก่งกาจ เขาสู้เอาชนะฮาเดส” คริสพูดเตือนอยู่ด้านข้าง “ส่วนชายชุดจีนลูกน้องของเซียวจวงนั้น ชื่อหูโหม่ง เรียกกันว่าแก๊งเสือเขตใต้ เคยเป็นยอดฝีมืออันดับหนึ่งวิชาการต่อสู้เขตใต้ ในถิ่นเขตใต้ต่อสู้ในเวทีใต้ดินเอาชนะคู่ต่อสู้มานับไม่ถ้วน”

“ไม่ต้องห่วง”

หลินอิ่งมือกอดอก จากความสนใจของทุกคนในสนาม เดินออกไปอย่างสบายใจ ก้าวเดียวถึงเวที

“เหอะๆ ไอ้หนุ่มประเทศหลุง ฉันนับถือในความกล้าของแกมาก แต่ว่า ฉันก็จะฉีกเนื้อแกให้เป็นชิ้นๆ” ราจิงผมหยิกสีทอง พูดอย่างดูถูก

“หลินอิ่ง ได้ยินว่ากังฟูแกใช้ได้? แต่ว่าแกอวดดีเกินไป กล้าท้าทายทุกคน แกรู้ไหมว่าบนเวทีมีใครบ้าง? ใครไม่ใช่นักฆ่ามือเปื้อนเลือดมาก่อน?” หูโหม่งพูดเย็นชา

“ประธานโม่ คุณชายเซียว พวกท่านว่า ไอ้หลินอิ่งนั้นจะชนะไหม?” หนีซิงถาม

“ไอ้หนุ่มนั่นคิดว่าตัวเองวิชาสูงส่ง รนหาที่ตายชัดๆ” เซียวจวงพูดอย่างดูถูก

“ฉันว่ามันอ่ยางมากก็ยืนได้แค่หนึ่งนาที เดี๋ยวก็ถูกซ้อมจนพิการคุกเข่าอยู่บนเวที ไอ้ลูกเขยไร้น้ำยาจะมีวิชาแค่ไหนเชียว คิดว่าตัวเองไร้คู่ต่อสู้ คนด้อยความสามารถอวดดีชัดๆ ไม่รู้ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ ทำตัวผยอง ไม่เห็นคนอื่นในสายตา? เหอะ” โม่เก๋อติงสายตาเย็นชา พูดอย่างเยาะเย้ย

โม่เก๋อติงกับเซียวจวงถึงแม้จะเกรงกลัวความสามารถของหลินอิ่ง แต่ลูกน้องทั้งหมดไปสู้กับหลินอิ่ง นั่นก็ไม่มีอะไรให้ห่วง ชนะแน่

หูโหม่ง คือเจ้าสำนักแห่งแก๊งเสือเขตใต้ คิดค้นหมัดแก๊งเสือเองเป็นคนระดับปรมาจารย์ ในแวดวงนักสู้ลึกลับก็มีชื่อเสียงพอสมควร คนที่ตามเขาขึ้นเวที ก็เป็นยอดฝีมือที่หูโหม่งสอนมาเองกับมือ

ราจิง ครูฝึกใหญ่ของหน่วยรักษาความมั่นคงแห่งชาติที่หนึ่งของราชอาณาจักรบริเตนใหญ่ คนที่พาขึ้นเวทีล้วนที่ยอดฝีมือหน่วยรบพิเศษ

สำหรับกองทัพบนเวทีนี้ ถึงแม้จะไม่มีอาวุธ ก็สามารถสู้กับกลุ่มทหารรับจ้างที่พร้อมอาวุธได้หนึ่งกลุ่มอย่างสบาย