บทที่ 391 แพ้แล้วไม่ยอมรับ?

“นี่ นี่ นี่มัน.......”

เซียวจวงเสียงสั่น เหงื่อท่วมหัวนั่งอยู่บนรถเข็น สายตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว จ้องหน้าหลินอิ่งตาไม่กะพริบ

คิดถึงตอนที่ถูกหลินอิ่งทำลายขาของเขา ความรู้สึกเหมือนกับใจสั่นอย่างควบคุมไม่ได้

ไอ้ไร้น้ำยาหลินอิ่งมันทำได้ยังไง? ทำให้หูโหม่งกับยอดฝีมือเยอะขนาดนี้ล้มไปได้อย่างง่ายดาย?

“ทำไม......ถึงได้เก่งกาจขนาดนี้?” โม่เก๋อติงมองหลินอิ่ง สูดลมหายใจเข้าอย่างแรง ในใจรู้สึกหวาดกลัว

น่ากลัวจริงๆ ทำเหมือนกับจัดการมดตัวเล็กๆ จัดการยอดฝีมือที่เก่งกาจบนเวทีทั้งหมดได้อย่างง่ายดาย

ตั้งแต่หลินอิ่งขึ้นไปบนเวที จนถึงฆ่าทุกคนบนเวที น่าจะไม่เกินห้านาที?

พวกเขามองไม่ชัดด้วยซ้ำว่าหลินอิ่งใช้วิธีอะไรจัดการคนทั้งหมดบนเวที

ไม่มีข้อสงสัย คนของตัวเองไม่มีแม้แต่แรงต่อต้าน โค่นล้มได้อย่างง่ายดาย ฆ่าล้างจนหมดสิ้นอย่างง่ายดาย

ทุกคนงานสนามเงียบไปยี่สิบวินาที บนหน้าของทุกคนต่างเต็มไปด้วยสีหน้าแห่งความหวาดกลัว จากนั้นก็เป็นเสียงตะโกนโฮ่ร้องกันอย่างเสียงดัง

“ฉันคงไม่ได้ฝันไปหรอกนะ? บนโลกนี้มีคนเก่งกาจขนาดเลยเหรอ?”

“แม้แต่ในหนังยังไม่ได้แสดงขนาดนี้? ยอดฝีมือมากมายขนาดนี้ไม่ได้เตะต้องตัวเขาแม้แต่น้อย ก็ล้มกันไปหมดแล้ว? นี่มันโหดเหี้ยมมากกว่าผู้ล้างโลกอีก”

“นี่ถึงจะเป็นยอดฝีมือตัวจริง ถ้ามีโอกาส ฉันอยากไหว้เขาอาจารย์ ฝึกวิชาที่แท้จริง......”

ชายหญิงทั้งหมดที่นั่งในนี้ต่างพูดคุยโต้แย้งกันขึ้นมา มองหลินอิ่งไปด้วยสายตาหวาดกลัว ในสายตาของพวกเขาตอนนี้ หลินอิ่งก็เป็นเหมือนคนในตำนาน

สีหน้าหลินอิ่งเรียบเฉย มือข้างหนึ่งไขว้หลัง เดินเข้าไปหาโม่เก๋อติงกับเซียวจวงอย่างช้าๆ

โม๋เก๋อติงและเซียวจวงมองหลินอิ่งด้วยสีหน้าไม่ดี เหงื่อท่วมหน้าผาก ถอยหลังไปอย่างหวาดกลัว

“นี่คือ? สถานการณ์ตอนนี้ เซียวจวงกับประธานโม่แพ้แล้ว ถ้าอย่างนั้นก็ต้องทำตามเดิมพัน? เขา กล้าไปเอาชีวิตของคุณชายเซียวกับประธานโม่เหรอ?”

“นี่มันเป็นเกมเดิมพันชีวิต คุณชายเซียวกับประธานโม่จะชดใช้ชีวิตไหม?”

“นี่ นี่มันก็พูดยาก พวกเขาไม่ชดใช้ชีวิต ถ้าหลินอิ่งเข้าไปเอาด้วยตัวเอง?”

หลินอิ่งเข้าไปเอาชีวิต?

คำพูดนี้ ทำให้ทุกคนในสนามต่างรู้สึกหวาดกลัว ต่างก็คิดถึงภาพเหตุการณ์ที่หลินอิ่งฆ่าคนเมื่อครู่ ในใจยังรู้สึกหวาดกลัว

ซาตานอย่างหลินอิ่ง เหมือนดั่งยมทูต มาล่าชีวิตคน นั่นมันเป็นเรื่องน่ากลัวแค่ไหน?

บรรยากาศเคร่งเครียดไปทันที

ทุกคนที่นั่งต่างปิดปากเงียบ ไม่กล้าออกเสียงแม้แต่น้อย

พวกเขาไม่กล้าแม้แต่จะคิด หลินอิ่งจะจัดการกับคนมีอำนาจใหญ่โตแห่งเมืองก่างสองคนนี้เซียวจวงและโม่เก๋อติงยังไง?

“หลินอิ่ง แก แกอย่าเข้ามานะ แกอยากทำอะไร?” เซียวจวงถามอย่างหวาดกลัว แกล้งทำเป็นใจเย็นมีสติไม่ได้อีกแล้ว รถเข็นที่นั่งอยู่ก็สั่นอย่างรุนแรง

“หลินอิ่ง แกอย่าทำเกินไปนะ” โม่เก๋อติงสีหน้าตกใจถอยหลังไปอย่างรวดเร็ว ให้บอดี้การ์ดขวางอยู่ข้างหน้า “เรื่องการเดิมพันชีวิต นับไม่ได้ ฉัน ฉันสามารถชดใช้ของอย่างอื่นให้แก.......”

“นับไม่ได้?” หลินอิ่งมุมปากยิ้มขึ้น “พวกคุณแพ้แล้ว จะไม่ยอมรับเหรอ?”

“ไม่ยอมรับ? ฉันไม่ยอมรับ แกจะทำอะไรได้? อย่าลืมนะ ที่นี่เป็นถิ่นของฉัน” โม่เก๋อติงพูดเสียงเย็นชา สายตายังมีแววอาฆาต

ถึงแม้จะถูกฝีมืออันโหดเหี้ยมของหลินอิ่งทำให้ตกใจ แต่ว่า จะให้เขาส่งชีวิตตัวเองออกไป นั่นเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้

“เร็ว เข้าไปขวางมันไว้”

“พวกแกเข้าไปพร้อมกัน ขวางมันไว้”