บทที่ 392 จะเล่นโหดก็เล่นเป็นเพื่อนให้ถึงที่สุด

“ไอ้คนประเทศหลุงหน้าโง่ แกยังคิดอยากเอาชีวิตฉันในถิ่นของฉันเหรอ? เหอะเหอะ ถึงแม้แกจะมีความสามารถดั่งเทวดา วันนี้ก็แกฆ่าฉันไม่ได้” โม่เก๋อติงมองดูหมอกควันในห้อง หัวเราะอย่างโหดเหี้ยม

โม่เก๋อติงทำการเตรียมตัวไว้อย่างครบถ้วน ในถิ่นของเขามีชุดทหารรับจ้างพร้อมอาวุธซ่อนตัวอยู่แล้ว

เขาคาดการณ์ไว้แล้ว มือปืนธรรมดาอาจทำอะไรยอดฝีมืออย่างหลินอิ่งไม่ได้ จึงเรียกกลุ่มทหารหน่อยรบพิเศษพร้อมอาวุธสงครามมา

“ประธานโม่ คุณจัดเตรียมอย่างรอบขอบเลย ถึงฝีมือหลินอิ่งจะเก่งกาจแค่ไหน คราวนี้ก็ไม่มีวิธีแล้ว” เซียวจวงสีหน้าเหมือนคนรอดชีวิตใจภัยร้าย โล่งใจไปทันที พูดด้วยสีหน้าดีใจ

มีอาวุธแข็งแกร่งขนาดนี้ หลินอิ่งวิชาสูงส่งแล้วจะทำอะไรได้อีก? จะฝ่าอาวุธเหล่านี้ไปได้ไหม?

“ประธานหลิน ท่านเป็นอะไรไหม? คราวนี้จะทำยังไง?”

ท่ามกลางหมอกควัน เป็นเสียงของคริสที่กังวล

“ในเมื่อพวกเขาอยากเล่นโหด งั้นก็เล่นเป็นเพื่อนพวกเขาถึงที่สุด” หลินอิ่งพูดด้วยสีหน้าเย็นชา

“ฮาเดส พาคริสหลบไปก่อน ออกไปแล้ว รีบเรียกคนมา” หลินอิ่งพูดเสียงเย็นชา

“ครับ ประธานหลิน ก่อนผมมาจัดคนรออยู่บริเวณใกล้เคียงอาคารสุ่ยจินแล้ว ไม่นานก็มาถึง ท่านไม่ไปกับพวกเราเหรอครับ?”

คริสถามอย่างลังเล

“ไม่มีใครติดของผมได้” หลินอิ่งพูดเสียงเรียบเฉย “วันนี้พวกเขาเดิมพันชีวิตแพ้แล้ว ก็ต้องเอาชีวิตไว้ที่นี่”

คริสได้ยินเจตนาฆ่าอย่างแรงกล้า จากน้ำเสียงอันเรียบเฉยของหลินอิ่ง

เขาไม่ได้พูดอะไรอีก จากการปกป้องของฮาเดส หยิบโทรศัพท์ออกมาโทรเรียกคนมาช่วย และรีบวิ่งหนีออกไปในช่องทางฉุกเฉิน

“เหอะเหอะ ไอ้หน้าโง่นี่ สถานการณ์แบบนี้แล้ว ยังบอกว่าจะเอาชีวิตพวกเราอีก?” เซียวจวงถูกบอดี้การ์ดยกไปบนแท่นสูง พูดด้วยเสียงหัวเราะเย็นชา

“สถานการณ์พูดยาก ทหารรับจ้างกลุ่มนี้อาจจะเอาชีวิตเขาไม่ได้ ฝีมือการต่อสู้ของหลินอิ่งคนนี้มันเกินขอบเขตของคนธรรมดาแล้ว พวกเรารีบหนีก่อน” โม่เก๋อติงพูดเรียบเฉย

แค่เห็นความสามารถของหลินอิ่งบนเวทีแล้ว ในใจโม่เก๋อติงก็ไม่มีความมั่นใจที่จะสามารถฆ่าล้างหลินอิ่งได้แล้ว

ไม่นาน จากการปกป้องติดตามของกลุ่มทหารรับจ้าง โม่เก๋อติงกับเซียวจวงรีบวิ่งไปช่องทางออกฉุกเฉิน

พวกเขาทั้งสองรู้สึกกลัวมาก ต้องรักษาระยะห่างร้อยเมตรกับคนอย่างหลินอิ่ง ไร้ซึ่งความปลอดภัย รู้สึกว่าอาจจะถูกหลินอิ่งฆ่าทิ้งได้ตลอดเวลา

“ยังอยากหนีไหม?”

เวลานี้เอง ร่างอันกำยำของหลินอิ่ง ก็เดินออกมาจากท่ามกลางหมอกควัน มองไปทางที่โม่เก๋อติงทั้งสองคนหนีไปด้วยสายตาเย็นชา

“Fuck ยังกล้ามาให้เห็นหน้าอีก ฆ่ามันให้ตาย”

หัวหน้าทหารรับจ้างมองหลินอิ่งสีหน้าโหดเหี้ยม ยกมือขึ้นโบก

ปังปังปัง

ทันใดนั้น กระสุนกราดยิง

ทหารรับจ้างทั้งหมดยกปืนกลมือขึ้นมา จ่อไปที่หลินอิ่งแล้วก็เริ่มกราดยิง เปรี้ยงปร้าง โต๊ะคริสตัลแตกกระจายไปทั่วทิศทาง บนพื้นมีปลอกกระสุนตกอยู่นับไม่ถ้วน

“เอื้อก”

เสียงกรีดร้องเสียงดัง เห็นเพียงทหารรับจ้างถือปืนคนหนึ่งกรีดร้องออกมาเสียงดัง ถูกหลินอิ่งที่ปรากฏตัวกะทันหันบีบคอไว้ จากนั้นก็ยึดปืน

“มันอยู่นั่น ยิงเลย เอามันให้ตาย”

เสียงฮวั๊ก กลุ่มทหารรับจ้างรู้ตัว ต่างก็หันปืนไปทางที่หลินอิ่งยืนอยู่ กำลังจะเริ่มยิงปืน

ปังปังปัง

“เอื้อก”

“อ้าก”