บทที่ 393 ไม่มีใครติดหนี้ผมได้

ตุ๊บตั๊บ

โม่เก๋อติงสีหน้าซีดขาว คุกเข่าลงไปอย่างไม่ลังเล

แม้แต่บอดี้การ์ดสองคนที่พยุงตัวเซียวจวงก็ตกใจจนเข่าอ่อน คุกเข่าลงบนพื้น

เซียวจวงก็ล้มลงอย่างทรหด ล้มนอนอยู่บนพื้นเหมือนหมา สีหน้าย่ำแย่ยิ่งกว่าพ่อเสียชีวิตอีก

“หลินอิ่ง ขอร้อง อย่าฆ่าฉันเลย ฉัน ฉันยอมทำทุกอย่าง” โม่เก๋อติงคุกเข่าขอร้อง ไม่มีความคิดต่อต้านแม้แต่น้อย

“ฉัน ฉัน หลินอิ่ง เซียวซื่อกรุ๊ปของเราเป็นบริษัทข้ามชาติ แกอยากได้อะไร ฉันให้แกได้หมด ให้แกทุกอย่าง ขอแค่ไว้ชีวิตฉันด้วย” เซียวจวงขอร้องอย่างหวาดกลัว ตกใจจนกางเกงเปียกหมดแล้ว

ต่อหน้าหลินอิ่ง พวกเขาไม่มีความคิดที่จะต่อต้านแม้แต่น้อย

ท่าทางหลินอิ่งดั่งเทวดาลงสู่สวรรค์ พวกเขาก็เห็นมากับตาแล้ว

แม้แต่ทหารรับจ้างอุปกรณ์อาวุธพร้อมเป็นสิบคน ยังขัดขวางหลินอิ่งไม่ได้

แต่กลับ ถูกหลินอิ่งไล่ฆ่ามาถึงในลิฟต์ ตัดขาดทางหนีไปแล้ว

ในใจโม่เก๋อติงและเซียวจวง หมดสิ้นความหวังแล้ว

พวกเขาไปมีเรื่องกับเทวดาอะไรกันเนี่ย

หลินอิ่งสีหน้าเรียบเฉย ลงมาในลิฟต์ที่กว้างขวาง เสียงดังปัง เหยียบอยู่บนหน้าของเซียวจวง เหยียบหัวเขาแนบพื้นขยับไม่ได้

“เอื้อกอ้าก”

เซียวจวงกระอักเลือดออกจากสองครั้ง น้ำมูกน้ำตาไหลออกมา

“ยังจำคำพูดของผมได้ไหม?” หลินอิ่งถามเสียงเรียบ

“แก ท่าน ท่านบอกว่าห้ามผมเข้ามาในประเทศหลุงแม้แต่ก้าวเดียว” เซียวจวงเลือดเต็มปาก ตอบด้วยความหวาดกลัว

ปัง

หลินอิ่งเหยียบลงไปอย่างแรง สั่นสะเทือนไปทั่วลิฟต์ ร่างท่อนบนของเซียวจวงแบนราบลงไป กระดูกแตกละเอียด

“เห็นคำพูดของผมเป็นแค่ลม?” หลินอิ่งแววตาเย็นชา มุมปากมีแววแห่งความโหดเหี้ยม

“เอื้อกอ้ากอ้าก”

เซียวจวงตะโกนร้องด้วยความเจ็บปวด ร่างกระตุกอย่างบ้าคลั่ง ถูกกำลังภายในทะลุไปทั่วร่าง ทนรับความเจ็บทรมานยิ่งกว่าตาย

“ขอร้องจริงๆ ให้โอกาสพวกเราอีกครั้ง คุณต้องการอะไรก็ได้ ฆ่าพวกเรา ไม่มีข้อดีสำหรับคุณเลย” โม่เก๋อติงพูดอ้อนวอนขอร้อง

“ฆ่าเราสองคน จะได้รับความโกรธแค้นจากสำนักงานใหญ่ลาตินกรุ๊ปกับเซียวซื่อกรุ๊ปแห่งประเทศMเท่านั้น” โม่เก๋อติงพูดเสียงสั่น “คุณ คุณเป็นนักธุรกิจ ต้องรู้ว่าควรจัดการยังไง ถึงจะได้รับผลประโยชน์ที่ดีที่สุด”

“ขอร้องคุณแจ้งจำนวนเงินมาเลย ไม่ว่าเป็นเงินเท่าไหร่ ไม่ว่าข้อเสนออะไร ผมยินดียอมรับทุกอย่าง”

โม่เก๋อติงคุกเข่าก้มหัวโขกพื้น ขอร้องตัวสั่น

“ผมไม่ใช่นักธุรกิจ”

“ผมรู้แค่ว่า คุณเดิมพันชีวิตแพ้ผมแล้ว ในโลกนี้ ไม่มีควรติดหนี้ผมได้” หลินอิ่งพูดอย่างเย็นชา

พูดจบ หลิงอิ่งสะบัดมือบีบคอของโม่เก๋อติงไว้ บีบจนเขาหน้าแดง น้ำลายฟูมปาก

เขาสะบัดมืออีกครั้ง เหวี่ยงร่างอันอวบอ้วนของโม่เก๋อติงลงไปทับบนร่างของเซียวจวง ทั้งสองคนกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด

สามนาทีผ่านไป

ลิฟต์มาถึงชั้นหนึ่ง

หลินอิ่งปัดฝุ่นบนไหล่ เดินออกจากลิฟต์

ในลิฟต์ เป็นร่างที่นอนตายไร้ลมหายใจของโม่เก๋อติงและเซียวจวง

ณ ตอนนี้ อาคารสุ่ยจินสัญญาณแจ้งเตือนดังขึ้น ถูกโม่เก๋อติงออกคำสั่งเคลียร์สถานที่ อาคารสูงแปดสิบกว่าชั้น เหลือไว้เพียงบอดี้การ์ดมือปืนของโม่เก๋อติง

ในแผนกต้อนรับชั้นหนึ่ง มีบอดี้การ์ดต่างชาติของโม่เก๋อติงยืนกันเป็นแถว ในห้องโถงยังมีรถธุรกิจสีดำจอดอยู่หนึ่งคน

บอดี้การ์ดต่างชาติทุกคนในชั้นหนึ่ง สายตาตะลึง

วินาทีที่พวกเขาเห็นหลินอิ่งเดินออกมา ในสายตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

จากนั้น มองเห็นโม่เก๋อติงและเซียวจวงที่อยู่ในลิฟต์แล้ว