บทที่ 397 หลินอิ่งเป็นคนที่เธอด่าได้?

หลินอิ่งมาถึงชั้นหกของคอนโด เคาะประตูอยู่หน้าห้อง628

ติ๊ด

ทันใดนั้น มือถือดังขึ้น จางฉีโม่โทรมา

หลินอิ่งรับโทรศัพท์

“ฉีโม่ มีเรื่องอะไรไหม?” หลินอิ่งถาม

“หลินอิ่ง ตอนนี้ฉีโม่ไม่อยู่ ฉันเอง ฉันมีเรื่องจะถามเธอให้รู้เรื่อง” ในโทรศัพท์ เป็นเสียงของชายวัยกลางคนคนหนึ่ง

หลินอิ่งขมวดคิ้ว เขาฟังออก ว่านี่เป็นเสียงของพ่อตาจางซิ่วเฟิง

นี่เป็นเรื่องที่ไม่เคยมีมาก่อน

พ่อตาแม่ยาย จางซิ่วเฟิงกับลู่หย่าฮุ่ยสองท่านนี้ ไม่เคยมีสีหน้าที่ดีให้เขาเห็นแม้แต่ครั้งเดียว ยิ่งไม่ต้องพูดว่าโทรมาหาเขา

ดูแล้ว ฉีโม่กลับไปถึงตงไห่แล้ว ไม่อย่างนั้น จางซิ่วเฟิงก็คงไม่ใช้มือถือของฉีโม่โทรมาหาเขา

“ท่านมีเรื่องอะไรครับ?” หลินอิ่งถาม

“ฉันถามหน่อย เธอไปเมืองก่างใช่ไหม?” ในโทรศัพท์ จางซิ่วเฟิงถามเสียงเรียบ

หลินอิ่งพูด “ผมอยู่ที่เมืองก่าง”

“ถ้าอย่างนั้นเธอได้เจอน้องสาวของฉีโม่ลู่จิ้งแล้วใช่ไหม?” จางซิ่วเฟิงถามต่อ น้ำเสียงไม่ดีเลย

“ครับ” หลินอิ่งตอบ

“หลินอิ่ง เธอตั้งใจให้ฉันขายหน้าใช่ไหม? ไปรังแกเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่ยังไม่เข้าเรียน เธอไม่อายเหรอ? ผู้ชายตัวโตขนาดนี้ ไม่ขายหน้าเหรอ?” จางซิ่วเฟิงถามด้วยสีหน้าโมโห ท่าทางโกรธมาก

หลินอิ่งสีหน้านิ่งเฉย พูดว่า “ท่านมีเรื่องอะไรครับ พูดให้ชัดเจน”

“ฉันอายุปูนนี้แล้ว ทำเรื่องบ้าอะไร ฉันยังอายที่จะพูด ทำไมฉันถึงได้มีลูกเขยอย่างเธอ?” จางซิ่วเฟิงพูดอย่างโมโห

“เห้อ ไม่ต้องพูดแล้ว คุณพูดเรื่องแค่นี้ก็พูดไม่ชัดเจน ฉันมาพูดกับเขา”

ในโทรศัพท์ เป็นเสียงของลู่หย่าฮุ่ยที่พูดอย่างรำคาญ

“หลินอิ่ง เธอคิดว่าตอนนี้ฉีโม่รวยแล้ว เธอก็พองโตแล้วใช่ไหม? ฉีโม่ให้โอกาสเธอ ให้เธอไปขยายธุรกิจที่เมืองก่าง เธอก็ใช้อำนาจของฉีโม่ แม้แต่คนของตระกูลลู่เรายังกล้ารังแก ปีกกล้าขาแข็งแล้วใช่ไหม?” ลู่หย่าฮุ่ยด่าอย่างสายฟ้าแลบ

“ลู่จิ้ง? เธอไปพูดอะไรกับพวกท่าน?” หลินอิ่งถามอย่างใจเย็น

เขาเดาออกแล้ว น้องสาวของฉีโม่ลู่จิ้ง ไปพูดจาใส่ไข่อีกแล้ว

ครั้งนี้ ไม่ได้ไปฟ้องฉีโม่ แต่กลับฟ้องไปถึงผู้ใหญ่ลู่หย่าฮุ่ยทั้งสอง

“เหอะเหอะ เธอไปคบเพื่อนเลวที่เมืองก่างใช่ไหม? ไปเธอไปกินเหล้าเมายา? ลู่จิ้งก็เพราะว่าไปเห็นการกระทำของเธอโดยบังเอิญ ต่อว่าเธอหน่อย เธอกลับให้คนไปตบเขา? ได้ยินว่า ก่อนหน้านี้ที่ตี้จิง เธอยังไปยุ่งกับผู้หญิงคนอื่น ก็ไปตบเขา?” ลู่หย่าฮุ่ยถามเสียงเย็นชา “เธอนี่กล้ามากเลยนะ”

“ผมไม่เคยทำร้ายลู่จิ้ง” หลินอิ่งพูดเสียงเรียบ

ไม่อยากพูดมาก เขาไม่อยากอธิบาย

ลู่หย่าฮุ่ยทั้งสองคนยอมเชื่อคนนอก ก็ไม่เชื่อเขา

คนที่ไม่เชื่อใจเขา ไม่จำเป็นต้องพูดอะไรมาก

“ยังแก้ตัวอีก รอยแผลบนหน้าที่ลู่จิ้งถูกตบ ยังมีรูปถ่ายที่ไปรักษาที่โรงพยาบาล พวกเราเห็นหมดแล้ว เธอนี่มันไร้ยังอายจริงๆ” ลู่หย่าฮุ่ยตะโกนด่าอย่างโมโห “แม้แต่หลานฉันยังกล้าตบ เธอลืมไปแล้วใช่ไหมว่าสองปีนี้ใครเลี้ยงเธออยู่บ้าน? ยังเอาเงินของฉีโม่ ไปดื่มเหล้ามั่วสุมที่เมืองก่าง? เธอไปทำงานอะไรของเธอ?”

“ตอนนี้ พ่อแม่ของลู่จิ้งอยู่บ้านฉัน รอฟังว่าเธอจะพูดยังไง เธอรู้ไหมว่าทำให้ฉันขายหน้าแค่ไหนในตระกูลลู่? ถูกเธอทำให้ขายหน้าจนไม่เหลือชิ้นดีแล้ว”

“หลินอิ่ง เธอกลับมาที่เมืองชิงหยูนเดี๋ยวนี้ ฉันจะเจอเธอพรุ่งนี้ ไปขอโทษแต่โดยดี ไม่อย่างนั้น ฉันจะให้ฉีโม่ไล่เธอออกจากบ้าน ดูว่าเธอจะเอาอะไรไปใช้ชีวิตสุขสบายแบบนี้ได้อีก” ลู่หย่าฮุ่ยสั่งด้วยเสียงเย็นชา