บทที่ 416 เมืองก่าง กระแสคลื่นโหมซัดสาด

หยินต้าชิวแววตาตะลึง ภายใต้แรงกดกันของหลินอิ่ง ถึงกับเหงื่อท่วมหัว สั่นไปทั้งตัว

จากนั้น สีหน้าของเขาก็ดูเอือมระอา ก้มหัวอันหยิ่งยโสของเขาลง

“ประธานหลิน ขอโทษ......”

“ใช่ ผมไม่มีสิทธิ์คุยข้อเสนอกับคุณ”

หยินต้าชิวก้มหน้ารับผิด

“เป็นเพราะสอนลูกได้ไม่ดี ถึงได้ให้ไอ้ลูกไม่รักหยินจุนไปหาเรื่องคุณ ผมจะไปหักมือมันเดี๋ยวนี้ หวังว่าประธานหลินจะไม่เอาเรื่อง” หยินต้าชิวกัดฟันแน่น ก้มหน้า พูดด้วยเลือดตกใน

หยินต้าชิวไม่กล้าขัดใจหลินอิ่ง

หรือพูดได้ว่า เขาไม่มีทางเลือก

ในใจเขารู้ดี ว่านี่คือโอกาสครั้งเดียวที่หลินอิ่งให้เขา

ไม่เช่นนั้น หลินอิ่งต้องโมโหร้ายแน่ อย่าบอกว่าหักมือหนึ่งข้างเลย จะฆ่าล้างตระกูลหยินของพวกเขา ก็เป็นเรื่องที่ทำได้แค่คำสั่งเดียว

ครอบครัวของเขา ต้านทานอำนาจของหลินอิ่งไม่ได้แม้แต่น้อย ก็เป็นแค่ฝูงมดในสายตาของหลินอิ่งเท่านั้น แค่ยกเท้าก็เหยียบจนตายได้

“ไม่ พ่อ พ่อจะไปฟังเขาจริงเหรอ จะหักมือผมเหรอ?” หลินยุนพูดด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ

“หยินจุน นี่ถือเป็นบุญคุณของประธานหลินแล้วที่ให้หนทางกับครอบครัวเรา เพื่อครอบครัวของเรา ลูกก็เสียสละหน่อยนะ” หยินต้าชิวมองไปที่หยินจุน พูดด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

“พ่อ พ่อมีผมเป็นลูกชายเพียงคนเดียวนะ ผมไม่อยากกลายเป็นคนพิการนะ”

หยินจุนตกใจจนหน้าซีด ถอยหลังไปเรื่อยๆ พูดอย่างต่อต้าน

เขาไม่เข้าใจว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่

พ่อบังเกิดเกล้าของตัวเอง กลับหันไปช่วยไอ้หลินอิ่งนั่น จะมาหักมือตัวเอง?

หรือว่า หลินอิ่งจะมีความสามารถล้นฟ้าจริง?

แค่คำเดียว บีบจนพ่อของเขาต้องมาหักมือของเขา?

พ่อยังพูดอีกว่า นี่เป็นความเมตตาของหลินอิ่งแล้ว? ไม่อย่างนั้นตระกูลหยินจะถูกฆ่าล้างตระกูล?

“พ่อ พ่อ พ่อทำแบบนี้ไม่ได้นะ น้องเขาทำอะไรผิด ถึงต้องทำกันขนาดนี้? เขาก็แค่มีปัญหากับไอ้แซ่หลินนั่นนิดหน่อย? พ่อเป็นถึงนักธุรกิจชื่อดังแห่งเมืองก่าง มีอำนาจเงินทอง ทำไมต้องไปกลัวไอ้เด็กกระจอกคนเดียว?” หยินปิงเดินเข้าไปขัดขวาง พูดด้วยสีหน้าไม่เข้าใจ

ในสายตาพวกเขา พ่อของพวกเขา หยินต้าชิว

เป็นถึงผู้มีอำนาจใหญ่โตระดับต้นๆแห่งเมืองก่าง รองประธานสมาคมธุรกิจเมืองก่าง

มาเฟียใหญ่แห่งโลกแห่งความมืดเขตเชียงเจียง เหล่าหัวหน้าแก๊งในโลกแห่งความมืดต่างต้องไว้หน้าและเคารพเขา

แต่ว่า กลับถูกตนบีบจนต้องทำร้ายลูกชายตัวเอง? ยังทำด้วยความเต็มใจ?

“หุบปาก หยินจุนต้องมีจุดจบแบบนี้ ก็เพราะเธอคอยตามใจ” หยินต้าชิวสีหน้าโมโห จ้องหยินปิงเย็นชา “เธอกล้าพูดอะไรไร้สาระอีกคำเดียว พ่อจะจัดการเธอด้วย”

พูดจบ หยินต้าชิวก็โบกมือ “กดตัวไอ้ลูกโง่คนนี้ไว้”

ทันใดนั้น บอดี้การ์ดหลายนายเข้าไปกดตัวหยินจุนไว้ กดตัวเขาไว้บนโต๊ะ

“ปิดปากมันไว้ ยกแขนมันขึ้น”

หยินต้าชิวถอนหายใจ สั่งด้วยน้ำเสียงเย็นชา

บอดี้การ์ดเอาผ้าเช็ดโต๊ะสีขาวผืนหนึ่ง มาอุดปากของหยินจุนไว้

“อืออือออ”

หยินจุนถูกบอดี้การ์ดหลายนายกดตัวไว้บนโต๊ะ พยายามขัดขืน มองดูบอดี้การ์ดอีกหลายนายหยิบกระบองเหล็กออกมา ในสายตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

ปัง ปัง ปัง

บอดี้การ์ดสองนาย ในมือถือกระบองเหล็ก ทุบไปที่แขนของหยินยุ่น ครั้งแล้วครั้งเล่า ทุบจนเสียงดังสนั่น

“อ๊ากอ๊ากอ๊าก”

หยินจุนสีหน้าซีด กรอกตาขาว ร้องเสียงดังด้วยความเจ็บปวด กระตุกไปทั้งตัว เจ็บปวดจนหมดสติไป

แขนข้างหนึ่งของเขา ถูกฟาดจนคดงอจนเปลี่ยนรูป เลือดไหลออกมา

ตั๊บ

หยินจุนร่างอ่อนเหมือนไร้กระดูก ล้มลงไปกับพื้น สีหน้าซีดขาว น้ำตาไหลพรากไม่หยุด จ้องหน้าหลินอิ่ง ในแววตานั้นเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

น่ากลัวเหลือเกิน

ผู้ชายคนนี้