บทที่ 455 ตระกูลมหาเศรษฐียุโรปเหนือ?

หลินอิ่งสีหน้าเรียบเฉย ดื่มน้ำชาอย่างไม่แยแส พูดว่า “ผมนั่งตรงไหน ดูเหมือนจะไม่เกี่ยวอะไรกบคุณ แล้วคุณเป็นใคร?”

“ฉันเป็นใคร? เหอะเหอะเหอะ”

ชายผมหยิกสีหน้าเต็มไปด้วยความยโสโอหัง ยิ้มแล้วเขย่าแก้วไวน์ในมือ

“เสี่ยวเผ่ย นายไปบอกคนร่วมชาติหน้าโง่ของนายหน่อย ว่าฉันเป็นใครกันแน่”

เสี่ยวเผ่ยตั้งแต่ชายผมหยิกมาแล้ว สีหน้าดีใจ พูดจาก็มั่นอกมั่นใจขึ้น

“ท่านนี้ เป็นถึงคุณชายแห่งตระกูลอภิมหาเศรษฐีประเทศYแห่งยุโรปเหนือ คุณฮามา” เสี่ยวเผ่ยแนะนำด้วยสีหน้าได้ใจ “นายพูดกับคุณฮามา ทางที่ดีระวังคำพูดด้วย”

“คุณชายอภิมหาเศรษฐีประเทศYแห่งยุโรปเหนือ?” หลินอิ่งมุมปากยิ้มขึ้น ส่ายหน้า

ประเทศYก็แค่เป็นประเทศเล็กๆเท่านั้น

คุณชายอภิมหาเศรษฐี?

ระดับแค่นี้ เมื่อเทียบกับตระกูลโครเมียร์ หรือว่าตระกูลระดับประเทศที่ครอบคลุมทั้งโลกมืดอย่างตระกูลพอร์ตเล็ต มันต่างกันมากเกินไป

“แกส่ายหน้าอะไร?” หญิงสาวประเทศหลุงคนหนึ่งที่อยู่ข้างกายฮามา สีหน้าไม่พอใจ มองหลินอิ่งอย่างเย็นชา “ดูท่าทางหน้าโง่อย่างแก ไปนั่งที่นั่งวีไอพีไม่รู้ที่ต่ำที่สูง แกไม่พอใจใช่ไหม?”

“เมื่อกี้ถามน้องชายฉันหมายความว่ายังไง? เขาพูดผิดตรงไหน?” สาวสวยจ้องหน้าถามหลินอิ่งอย่างไม่พอใจ “หรือว่าแกไม่ได้นั่งที่ผิด? น้ำหน้าอย่างแกหรือจะให้คุณแอนนาเชิญไปนั่งในที่นั่งวีไอพีเหรอ?”

ใครจะไม่รู้ ตระกูลโครเมียร์เป็นคนตาสูง ทำอะไรมักสูงส่ง ในสถานที่สำคัญแบบนี้ งานเลี้ยงที่เชื้อเชิญบรรดามหาเศรษฐีทั่วเมืองก่างมากมายแบบนี้ ทำไมถึงให้ชายหนุ่มประเทศหลุงคนหนึ่งไปนั่งในที่นั่งวีไอพีได้?

โดยเฉพาะ เด็กหนุ่มคนนี้ดูแปลกหน้ามาก ไม่ใช่คนที่จะมาอยู่ในแวดวงสังคมไฮโซได้

คาดว่า คงเป็นคนจากบริษัทเล็กๆมาเปิดหูเปิดตา

หลินอิ่งยิ้มเรียบเฉย พูดว่า “ผมรู้สึกว่าพูดคุณตลกมา ผมนั่งตรงไหน ควรทำยังไง เกี่ยวอะไรกับพวกคุณเหรอ?”

“แน่นอน คนไร้ชื่อเสียงอย่างแก ไอ้คนไร้น้ำยาคนหนึ่ง มีสิทธิ์อะไรมาอวดดีต่อหน้าพวกเรา ยังไปนั่งที่นั่งวีไอพี?” หญิงสาวพูดและหัวเราะเย็นชา “ไม่รู้จักส่องกระจกดูน้ำหน้าตัวเอง? ฐานะขี้หมาอะไร ยังอยากนั่งอยู่เหนือพวกเรา?”

“รู้ว่าคนที่มาที่นี่วันนี้ เป็นคนฐานะตำแหน่งอะไรบ้างไหม?”

“ใช่แล้ว ท่าทางยากจนอย่างแกนั่นเหรอ ยังทำตัวรวยไปนั่งที่นั่งวีไอพี?” ฮามาสีหน้าไม่พอใจ “ฉันทำธุรกิจในเมืองก่างนานขนาดนี้ ยังไม่เคยเห็นหน้าแก”

“คนมีหน้ามีตาในเมืองก่างฉันเคยทักทายเห็นหน้ามาหมดแล้ว ฉันไม่รู้จักแก นั่นก็หมายความว่า ฐานะแกต่ำเกินไป แกมันก็แค่ไอ้ขยะไร้น้ำยา”

ฮามาพูดด้วยน้ำเสียงยโสโอหัง

หลินอิ่งหัวเราะเย็นชา ยกน้ำชาขึ้นดื่มคำหนึ่ง

เขาไม่เข้าใจจริงๆ สมองของคนพวกนี้ใส่อะไรกันบ้าง

คนที่เขาไม่รู้จัก ก็คือขยะไร้น้ำยา?

ตรรกะนี้ช่างซาบซึ้งจริงๆ

“ว้าว นั่นคือคุณฮามา แล้วก็ดาราดังหลี่เหมิงเล่อด้วย”

“ไอ้เด็กหนุ่มที่นั่งดื่มชาคนนั้นคือใคร ทำไมยังกล้าอวดดีต่อหน้าคุณฮามากับสาวสวยหลี่อีก? นี่มันรนหาที่ตายเหรอ?”

“โอ้โห พวกเธอเห็นไหม? เด็กหนุ่มนั่นยังกล้าไปนั่งในที่นั่งวีไอพี? คิดว่าตัวเองเป็นใครเนี่ย?”

ขณะที่ฮามาพูดจาหาเรื่องหลินอิ่งอยู่ ก็ดึงดูดความสนใจของคนในงานส่วนใหญ่มองมา ทำให้เกิดความวุ่นวาย

เพียงครู่เดียว แขกที่เข้ามาในงาน ต่างก็พากันมามุงดู สังเกตหลินอิ่งด้วยสีหน้าสงสัย

ต้องรู้ว่า คุณฮามาเป็นมหาเศรษฐีต่างชาติที่มีชื่อเสียงมากในแวดวงมหาเศรษฐีเมืองก่าง

ลูกชายของอภิมหาเศรษฐีประเทศYแห่งตะวันตก ตระกูลทำธุรกิจเครื่องบิน บริษัทขนาดใหญ่ มีเงินมหาศาล