บทที่ 456 ตามกันเลียแข้งเลียขา?

“ฮาฮาฮา พวกคุณพูดถูก ฉันเห็นด้วย”

ฮามามองคนในงานต่างก็ยืนอยู่ฝั่งตัวเอง ช่วยกันพูดจาเสียดสีหลินอิ่ง ก็หัวเราะกันฮาฮาขึ้นมา สีหน้าพอใจ

“ทั้งๆที่เป็นแค่ไข้ขยะไร้น้ำยาคนหนึ่งเท่านั้น ยังมาทำตัวเสแสร้งต่อหน้าพวกเราอีก?” ฮามาพูดจาหัวเราะเย็นชา สีหน้าเต็มไปด้วยความดูถูก “แกไม่เห็นเหรอ? คนที่มาร่วมงานพิธีเปิดงาน ไม่มีคนรู้จักแกเลย”

“นี่ยังไม่พอเพียงที่จะอธิบายเหรอ? แกมันก็แค่คนไร้ชื่อเสียงเท่านั้น?”

“หลินอิ่ง ทางที่ดีแกควรไปสืบดูหน่อย ว่าพวกเราเป็นคนอะไรกันบ้าง จากนั้น ค่อยมาพูดกับฉัน กลัวแค่ว่าถึงเวลาแล้วแกจะไม่กล้า” ฮามายิ้มอย่างได้ใจ

ฮามาสีหน้าได้ใจมาก รู้สึกว่าตัวเองก็คือพระเอกในงานพิธีเปิดงานนี้

ไอ้ไรน้ำยาที่ชื่อหลินอิ่งนั่น ยังมาหาเรื่องตัวเองอีก?

ไม่รู้จักดู ทุกคนที่มาร่วมงานต่างก็เป็นไฮโซมีหน้ามีตาในสังคม ต่างก็พูดเข้าข้างตัวเอง

ส่วนหลินอิ่ง ในงานไม่มีคนรู้จักเลย

เห็นได้ชัด ว่าหลินอิ่งเป็นแค่คนไร้ชื่อเสียงในแวดวงสังคมเมืองก่าง ไม่มีความสัมพันธ์ไม่มีคนรู้จัก

สามารถมาร่วมงานเลี้ยงพิธีเปิดบริษัทสาขาของโครเมียร์กรุ๊ป บางทีอาจจะแอบเข้ามาก็ได้

“คุณฮามา ไอ้หลินอิ่งอะไรนี่ ดูเหมือนจะไม่ยอมขอโทษท่านและเพื่อนของท่าน ต้องการให้ผมช่วยไหม? ผมจัดการให้คุณได้ทุกอย่าง รอหลินอิ่งออกจากอาคารไวโอเลต ผมจะไปจัดการเอาตัวมาให้ท่านเอง” ชายวัยกลางคนสีหน้าเจ้าเล่ห์ พูดกับฮามาอย่างเคารพ

“คุณฮามา ซุปเปอร์สตาร์หลี่ ไม่รบกวนสองท่านลงมือ ไอ้ขยะแบบนี้ เดี๋ยวผมจัดคนในสมาคมไปจัดการมันจนพิการเลย” มีชายร่างอวบอีกคนยิ้มอย่างเย็นชามองหลินอิ่ง

หลินอิ่งส่ายหัว มุมปากยิ้มขึ้นอย่างเย็นชา

เขาไม่เข้าใจจริงๆ คนพวกนี้แต่ละคนก็ไม่รู้จัก เข้ามาก็ไม่รู้จักแยกแยะผิดถูกช่วยฮามาพูดขึ้นทันที หวังอะไรกันเหรอ?

“พวกคุณชอบคุกเข่าเลียแข้งเลียขาพวกฝรั่งมากใช่ไหม? พวกคุณรู้เรื่องราวความเป็นมาแล้วเหรอ?” หลินอิ่งพูดอย่างเรียบเฉย มองไปที่คนพวกนั้นที่มามุงดู

“เรื่องราวเป็นมายังไงยังไม่รู้เรื่อง พวกคุณยังมาเอะอะเสียงดังที่นี่”

หลินอิ่งยกน้ำชาขึ้นมาดื่มอย่างใจเย็น จีบไปคำหนึ่ง

วางแก้วน้ำชาลง หลินอิ่งมองฮามา พูดอย่างเรียบเฉย “คุณไม่รู้จักผม นั่นก็หมายความว่า คุณกับผมมันคนละระดับกัน”

“คุณพูดมามากมายขนาดนี้ แต่ผมยังคงนั่งอยู่ในที่นั่งวีไอพีของตระกูลโครเมียร์”

“ผมกล้านั่งในที่นั่งวีไอพี คุณละ คุณกล้านั่งไหม?”

“ที่นั่งที่ผมนั่ง คุณไม่กล้านั่ง? นี่ยังไม่พอที่จะอธิบายอีกเหรอ ว่าคุณกับผมมันต่างกันแค่ไหน?”

พูดจบ หลินอิ่งก็ปิดปากเงียบ เทน้ำชาให้ตัวเอง หยิบตะเกียบขึ้นมาคีบอาหาร กินอย่างใจเย็น

“แก ไอ้ไร้น้ำยาประเทศหลุงแกอยากตายเหรอ” ฮามาพูดอย่างโมโห ถูกคำพูดของหลินอิ่งทำให้โมโห

“แกคอยดูละกัน ไอ้ไร้น้ำยา รอคนของตระกูลโครเมียร์มา ต้องโยนแกลงทะเลเลี้ยงฉลามแน่ แกก็อวดดีไปก่อนเถอะ” ฮามาโมโหหนัก เกลียดจนอยากเข้าไปต่อยหลินอิ่ง

คนไร้น้ำยาแบบนี้คนเดียว กล้ามาถามเขาว่ากล้านั่งที่นั่งวีไอพีไหม?

ช่างอวดดีเหลือเกิน

โกรธก็โกรธ ฮามาก็ไม่กล้านั่ง

เพราะว่า เขายังไม่มีสิทธิ์

ที่นั่งวีไอพีของตระกูลโครเมียร์ นั่นมีไว้ให้แขกพิเศษจริงๆ ต้องได้รับคำเชิญจากตระกูลเขา ถึงจะนั่งได้