บทที่ 469 ท่าเดียวพิชิตศัตรู

“เจ้าสำนัก หลิน ปรมาจารย์หลิน......” หม่าผิงชวนสีหน้าเคร่งเครียด เป็นคำนำหน้าหลินอิ่ง “ปรมาจารย์หลิน ไม่ใช่คนธรรมดา”

“เจ้าสำนัก ท่านต้องระวังรับมือ.......”

พูดประโยชน์นี้จบอย่างจริงจัง หม่าผิงชวนกระอักเลือดออกมาอีก หายใจหอบอยู่กับพื้น

เขาไม่กล้าที่จะต่อสู้กับหลินอิ่งอีกแล้ว หรือพูดจาไม่ดี

เพราะว่าในใจหม่าผิงชวนรู้ดี ความแตกต่างระหว่างเขากับหลินอิ่ง ต่างกันราวฟ้ากับดิน

การปะทะกันเมื่อกี้ หลินอิ่งถือว่าออมมือแล้ว

สำหรับความสามารถของหลินอิ่ง ถ้าลงมืออย่างจริงจัง เมื่อครู่นั้น วิชาการต่อสู้ของเขาหม่าผิงชวนคงถูกทำลายไปหมดแล้ว ตายคาที่

เห็นได้ว่า หลินอิ่งมีคุณสมบัติระดับปรมาจารย์แค่ไหน

เขาหม่าผิงชวนอยู่ในวงการมานานนับปี อายุปูนนี้ กลับมีตาหามีแววไม่ ต้องขายหน้าต่อปรมาจารย์อายุน้อย น่าอับอายจริงๆ

“หลินอิ่ง นายฝึกวิชาการต่อสู้ของสำนักไหนกันแน่?” จ้าวเฉิงเฉียนมองหลินอิ่งสีหน้าเคร่งเครียด ยิ่งรู้สึกว่า ไม่สามารถมองทะลุหลินอิ่งได้เลย

หลินอิ่งยังไม่ได้ลงมือต่อหน้าเขา ลำพังแค่วิชากำลังภายในอันแข็งแกร่ง ก็สามารถจัดการหรงหยัง บีบให้เผยหวูหมิงคุกเข่า สะเทือนหม่าผิงชวนตัวลอย

แค่สามยกนี้

หลินอิ่ง ก็เพียงพอที่จะมีชื่อเสียงในแวดวงผู้ลึกลับแล้ว

เพราะว่าหรงหยังสามคนนี้ เป็นยอดฝีมือระดับสูงที่มีชื่อเสียงในรายการแห่งคน

ไม่ได้ใช้แรงแม้แต่น้อย ก็เอาชนะยอดฝีมือรายการแห่งคนทั้งสามได้ พอที่จะชื่นชมได้

“นายอยากรู้ ก็เข้ามาลองดู” หลินอิ่งพูดเสียงเรียบ

จ้าวเฉิงเฉียนแววตาเย็นชา เดินไปข้างหน้าสองก้าว เริ่มคายพลังกำลังอันแข็งแกร่งออกมา

เสื้อสูทสีขาวบนตัวเขาปลิวขึ้นเอง เหมือนดั่งมีลมหมุนอยู่รอบตัวเขา

ชิ้ว

จ้าวเฉิงเฉียนกระทืบเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ทันใดนั้น ร่างก็เคลื่อนไหวเหมือนดั่งแสง พุ่งเข้าหาหลินอิ่ง

เขามีพลังเหมือนดั่งมังกรโผล่ขึ้นผิวน้ำ ยื่นมือออกไป ก็เหมือนดั่งยกแม่น้ำขึ้นมา บนมือนั้นมีเสียงดังกึกก้องกลางอากาศ

ลำพังแค่แรงของฝ่ามือเดียว ก็สามารถทำให้รถบรรทุกหนึ่งคันแบนราบ คนที่ได้เห็นภาพนี้ ในใจต้องอดสงสัยไม่ได้

จ้าวเฉิงเฉียน มีฝีมือความสามารถที่ไม่ธรรมดา

ปัง

วินาทีนี้ หลินอิ่งยกมือสะบัด เหมือนดังแม่ทัพเหวี่ยงแส้ลงทหารนับหมื่น

พลังอย่างหนึ่งพุ่งออกไป ฝ่าเข้าที่แขนของจ้าวเฉิงเฉียน

วินาทีที่ปะทะกัน จ้าวเฉิงเฉียนเหมือนโดนฟ้าผ่า ร่างกายลอยขึ้น กระเด็นออกไปไกลสิบเมตร

เสียงลมกระแทก

“นี่ นี่มัน”

จ้าวเฉิงเฉียนร่างกายกระตุก ร่างแข็งทื่ออยู่กับที่ ดวงตาเบิกกว้าง มองหลินอิ่งด้วยสายตาไม่อยากเชื่อ

ตอนนี้ กระดูกของเขา อวัยวะทั่วร่างกาย รวมถึงมือเท้า เหมือนถูกไฟช็อต เต็มไปด้วยความชาและเจ็บปวด

ทั่วร่างกาย ไม่สามารถใช้แรงได้แม้แต่น้อย

“ใต้หมัดของฉัน ความจริงก็คือ ไม่มีคนอย่างนาย” หลินอิ่งยืนมือไขว้หลังอยู่กับที่ พูดอย่างเรียบเฉย

จ้าวเฉิงเฉียนหน้าแดงอับอาย สายตายังคงไม่พอใจ

ยังไงเขาก็คิดไม่ถึง หลินอิ่งแค่สะบัดมืออย่างง่ายดาย ก็ทำลายท่าของเขาในทันที

พลังอย่างหนึ่งที่พุ่งเข้ามา ทะลุเข้าทั่วร่างกาย ยิ่งทำให้เขารู้สิ้นหวัง

ความแตกต่างของเขากับหลินอิ่ง ต่างกันราวฟ้ากับดิน ไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกัน

ถ้าหากหลินอิ่งคิดอยากฆ่า วินาทีที่ผ่านมา พอเพียงสำหรับให้เขาตายได้สิบรอบแล้ว

“ฉัน ยอมแพ้” จ้าวเฉิงเฉียนก้มหน้าลง หน้าแดงด้วยความอับอาย

วิชาการต่อสู้ของหลินอิ่ง เขาทดสอบไม่ออก

แหล่งวิชาของหลินอิ่ง เขาก็ดูไม่ออก

เขาเป็นถึงคุณชายตระกูลจ้าว เจ้าสำนักแก๊งหยางเหมิน คนลำดับหนึ่งในรายการดิน