บทที่ 478 หลินอิ่ง ตระกูลจ้าวของเราไปหาเรื่องไม่ได้

ถึงแม้จ้าวซานจะอวดดีถึงขีดสุด ไม่มีคนอื่นในสายตา แต่ก็ยังพอมีสมองอยู่บ้าง

ฉินฝู้กุ้ยฉีกหน้ากันแบบนี้ อยู่ดีๆก็แยกเคี้ยว ตบเขาไม่อั้น

นี่หมายความว่า ฉินฝู้กุ้ยมีความมั่นใจเต็มที่

เพราะว่า ฉินฝู้กุ้ยรู้จักฐานะเบื้องหลังของจ้าวหลินเอ๋อร์เป็นอย่างดี

ประสานงานกับฉินฝู้กุ้ยมาหลายวัน จ้าวซานก็รู้ว่าฉินฝู้กุ้ยเป็นคนลื่นไหลยิ่งกว่าปลาไหล

ฉินฝู้กุ้ยไม่มีเหตุผลที่จะฉีกหน้าเขา

แต่วันนี้ กลับมาฉีกหน้าเขาเพราะว่าไอ้หนุ่มลึกลับคนนี้

นั่นก็หมายความว่า ชายหนุ่มคนนี้ต้องมีฐานะอำนาจล้นฟ้าแน่นอน

“นายไม่รู้จักฉัน?” หลินอิ่งมองจ้าวซานอย่างเรียบเฉย

“ฉัน.....ฉันไม่รู้จัก” จ้าวซานพูดด้วยสีหน้าลังเล

หลินอิ่งหัวเราะเย็นชา “ไม่รู้จักฉัน ถ้าอย่างนั้นใครให้ความมั่นใจกับนาย กล้าเอาชื่อคุณชายอิ่งแห่งตี้จิงไปหลอกลวงอยู่ข้างนอก?”

“อะไร”

จ้าวซานสีหน้าตกใจ จ้องหน้าหลินอิ่งตาไม่กะพริบ เหงื่อท่วมหน้าผาก

ฉินฝู้กุ้ยมองจ้าวซานแล้วหัวเราะเย็นชา เพี๊ยะเพี๊ยะตบหน้าเข้าไปสองครั้ง

“เหอะ ไอ้หน้าโง่ แกพูดเต็มปากเต็มคำว่าคุณชายอิ่งตี้จิงเป็นพี่เขยแก ส่วนคุณชายอิ่งผู้เก่งกาจในปากของแก ก็อยู่ตรงหน้าแก ถูกแกด่าว่าไอ้บ้านนอก”

“แกนี่มันมีตาหามีแววไม่จริงๆ”

“ไม่ นี่ เป็นไปไม่ได้ แกเป็นคุณชาย คุณชายอิ่ง?”

จ้าวซานจับหน้าที่ถูกตบจนบวม สีหน้าไม่อยากเชื่อ

จ้าวซานคิดไม่ถึง ว่าคุณชายอิ่งที่เขาโอ้อวดเต็มปาก กลับนั่งอยู่ตรงหน้า

อีกอย่าง เขากลับพูดโอ้อวดต่อหน้าคุณชายอิ่ง?

เวลาเดียวกน จ้าวซานสีหน้าแดงก่ำ ทั้งโมโหทั้งอับอาย

“ฉันไม่เชื่อ แกจะเป็นคุณชายอิ่งแห่งตี้จิงได้ยังไง” จ้าวซานตาแดง พูดด้วยความโมโห

ถูกฉินฝู้กุ้ยตบหน้าไปหลายรอบ ในใจจ้าวซานรู้สึกโมโหอย่างบอกไม่ถูก ไม่ว่ายังไงก็ไม่ยอมเชื่อว่าหลินอิ่งก็คือคุณชายอิ่ง ยังไงก็ไม่ยอมก้มหัวให้หลินอิ่งที่ตัวเองไปพูดจาเหยียดหยาม

แต่ว่า จ้าวซานไม่เคยเห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของคุณชายอิ่ง ล้วนเป็นการโอ้อวดที่แสดงออกมาทั้งนั้น

คราวนี้ ในใจเขาทั้งอึดอัดและโมโห

“ฉันไม่ใช่? เหอะ” หลินอิ่งส่ายหน้ายิ้มอย่างเย็นชา ดับบุหรี่ในมือ “ถ้าอย่างนั้นฉันก็รู้สึกสงสัย คุณชายอิ่งในปากของนายนั้นเป็นใคร? นายก็เรียกเขามาดูหน่อย”

“แก” จ้าวซานสีหน้าแดงก่ำ พูดอย่างเย็นชา “แกกล้าปลอมตัวเป็นพี่เขยฉัน รอพี่สาวฉันมา ต้องคิดบัญชีกับแกแน่”

เพี๊ยะ

จ้าวซานยังปากแข็งอยากพูดอะไรต่อ ฉินฝู้กุ้ยเดินเข้าไปก็ตบหน้าเขาอีกสองที ตบจนเขาปากบวม

หลินอิ่งค่อยๆลุกขึ้น ยืนอยู่ข้างหน้าต่าง

“อีกสิบนาที ถ้าจ้าวหลินเอ๋อร์ยังไม่มา ฉินฝู้กุ้ย นายก็เอาคนนี้ไปหักแขนหักขา แล้วส่งกลับไปตี้จิงตระกูลจ้าว”

หลินอิ่งพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา