บทที่ 477 รู้ว่ากำลังพูดกับใครอยู่ไหม?

พูดไป จ้าวซานก็เดินวิ่งไปที่หน้าประตูด้วยความโมโห หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทร

เขาสีหน้าไม่พอใจ จ้องหน้าหลินอิ่งกับฉินฝู้กุ้ยอย่างโหดเหี้ยม

เพราะว่า ในสายตาเขา คนอย่างหลินอิ่งกับฉินฝู้กุ้ย ก็เป็นเหมือนดั่งคนรับใช้เท่านั้น

คนต่ำต้อยแบบนี้ ยังกล้ามาอวดดีกับคุณชายแห่งตี้จิงอีก?

ติ๊ดติ๊ดติ๊ด

หลังจากโทรไปหลายสาย จ้าวซานรับโทรศัพท์ขึ้นมาด้วยสีหน้าเคารพ พูดอย่างระมัดระวัง “คุณหนูใหญ่ ผมอยู่ในบริษัทของฉินฝุ้ยกุ้ย ฉินฝู้กุ้ยไม่ยอมให้ความร่วมมือในการทำงาน ปฏิเสธคำสั่งของท่าน ไม่ยอมเซ็นชื่อโอนหุ้นบริษัทเครื่องประดับฉีซื่อ”

“คุณหนูใหญ่ ฉินฝู้กุ้ยมันพูดแบบนี้จริง วันนี้ฉินฝู้กุ้ยมันคุยเรื่องงานกับเพื่อนมันคนหนึ่ง เพื่อนมันคนนี้ปากดีมาก ปีกกล้าขาแข็ง ไม่ได้มีตระกูลจ้าวตี้จิงของเราอยู่ในสายตาแม้แต่น้อย”

“ใช่เหรอ? เมืองเล็กๆอย่างชิงหยูน ยังกล้ามีคนไม่มีตระกูลจ้าวเราอยู่ในสายตาเหรอ? ฉินฝู้กุ้ยไม่ได้บอกเพื่อนมันเหรอ ว่านายช่วยใครทำงาน?”

ในโทรศัพท์ เป็นเสียงของจ้าวหินเอ๋อร์อันเคร่งขรึม

“คุณหนูใหญ่ ผมพูดแล้ว ผมบอกเพื่อนปากเก่งของฉินฝู้กุ้ยแล้ว ว่าผมทำงานให้ใคร ปรากฏว่า มันกลับพูดว่าตระกูลจ้าวอะไรก็ไม่ใช่ในสายตามัน”

“อีกอย่าง เพื่อนของนายฉินฝู้กุ้ย ไม่รู้ว่ามันมาจากไหน กล้าพูดว่ามันไม่เคยได้ยินว่าตระกูลจ้าวกับคุณชายอิ่งแห่งตี้จิง ปากกล้ามาก ยังบอกให้ผมไปเรียกคุณชายอิ่งตี้จิงมาอีก ช่างอวดดีมาก”

จ้าวซานพูดจาใส่ไฟในโทรศัพท์อย่างเต็มที่ สีหน้าโมโหอย่างมาก

“กล้าดีจริงๆ จ้าวซาน ให้ฉินฝู้กุ้ยรับโทรศัพท์” จ้าวหลินเอ๋อร์พูดอย่างเคร่งขรึม

“เฮอะ” จ้าวซานทำเสียงเย็นชา สีหน้าได้ใจ “ฉินฝู้กุ้ย คุณหนูให้แกมารับโทรศัพท์ แกระวังไว้ด้วย”

พูดไป จ้าวซานก็เดินเข้าไปอย่างมั่นใจ วางโทรศัพท์ไว้หน้าฉินฝู้กุ้ย

ฉินฝู้กุ้ยสีหน้าตื่นเต้น หันไปมองหลินอิ่ง หลินอิ่งดื่มชาอย่างใจเย็น พยักหน้าเล็กน้อย

ได้รับการตอบรับจากหลินอิ่งแล้ว ฉินฝู้กุ้ยถึงกล้ารับโทรศัพท์

“ฮัลโหล คุณหนูจ้าว ผมคือฉินฝู้กุ้ย” ฉินฝู้กุ้ยพูดอย่างจริงจัง

“ฉินฝู้กุ้ย แกปีกกล้าขาแข็งแล้วใช่ไหม? แม้แต่คำพูดฉัน ยังกล้าไม่ฟัง?” จ้าวหลินเอ๋อร์ถามอย่างเย็นชา ท่าทางยโส

“ได้ยินว่าเพื่อนแกอวดดีมาก? แกยังไม่ไปห้ามมัน? หรือว่าไม่มีฉันอยู่ในสายตาแล้ว?”

ฉินฝู้กุ้ยพูดเคร่งขรึม “คุณหนูจ้าว ท่านหลินกลับมาแล้ว”

“ท่านหลิน?”

ทางโทรศัพท์ น้ำเสียงจ้าวหลินเอ๋อร์รู้สึกแปลกใจ ลังเลไปครู่หนึ่ง

“ท่านหลินอะไร? หรือว่า?”

“ใช่ ผมกลับมาแล้ว”

หลินอิ่งพูดอย่างเรียบเฉย

“จ้าวหลินเอ๋อร์ มาที่ฉินหยุนโล๋เดี๋ยวนี้ อธิบายทุกอย่างที่เกิดขึ้นในเมืองชิงหยูนให้ชัดเจน”

“ถ้าคุณไม่มีคำอธิบายอย่างชัดเจน ผมจะไปที่ตระกูลจ้าว ไปขอคำอธิบายกับนายท่านตระกูลจ้าวเอง”

น้ำเสียงอันเย็นชาของหลินอิ่งพูดออกไป

ทางโทรศัพท์ฝั่งโน้น ก็เงียบไปครู่หนึ่ง

“ฉันไปฉินหยุนโล๋เดี๋ยวนี้” จ้าวหลินเอ๋อร์พูด

เสียงติ๊ดติ๊ด สายถูกตัดไปแล้ว

“อะไร? ไอ้นี่มัน กล้าวางสายพี่สาวฉัน? ยังกล้าพูดจาอวดดีต่อกับเขา? แกตายแน่ ฉันขอบอกแก” จ้าวซานจ้องหลินอิ่งอย่างเย็นชา ตะโกนพูดด้วยความโมโห

“บ้าไม่รู้ที่ต่ำที่สูง รอพี่สาวฉันมาถึงฉินหยุนโล๋ ต้องต่อยจนแกคุกเข่าลงไปแน่”