บทที่ 485 คุณชายตระกูลโจจัดงานเลี้ยง?

“ผู้ใหญ่ตระกูลจาง?”

หลินอิ่งส่ายหน้า มุมปากยิ้มอย่างเย็นชา

“จางหงจูน จางหงซวน คุณสองคน มีความเป็นผู้ใหญ่แม้แต่นิดเดียวไหม?” หลินอิ่งพูด “ตั้งแต่ครอบครัวของฉีโม่เริ่มทรุดโทรม ครั้งไหนบ้างที่พวกคุณไม่ได้ซ้ำเติม? จนถึงครอบครัวฉีโม่เริ่มดีขึ้น พวกคุณก็ใช้ทุกวิถีทาง คิดหาวิธีทุกอย่างเพื่อทำลาย?”

“ยังกล้าแทนตัวเองว่าผู้ใหญ่ต่อหน้าผม? คุณสองคนคู่ควรเหรอ?”

“คุกเข่าลง”

หลินอิ่งพูดเสียงเย็นชา

“แก แกมันไอ้เนรคุณ ถ้าหากนายท่านยังมีชีวิตอยู่ เห็นท่าทางอวดดีไร้มารยาทแบบนี้ ต้องโมโหจนไล่แกออกจากตระกูลจางแน่”

“หลินอิ่ง แกมันไอ้ลูกเขยไร้น้ำยา กล้าชี้นิ้วด่าพวกเรา สั่งสอนเรา? แกคิดว่าแกเป็นใคร? ไอ้ไร้น้ำยาคนหนึ่ง”

“ยังกล้าให้พวกเราคุกเข่า? ฉันว่าแกมันไม่รู้จักความเคารพเลยแม้แต่น้อย ไอ้หน้าโง่”

จางหงจูนและจางหงซวนถูกคำพูดของหลินอิ่งทำให้โมโหอย่างหนัก ชี้หน้าด่าหลินอิ่ง

ทั้งสองคนรู้สึกโกรธมาก

ตั้งแต่ไหนแต่ไรตระกูลจางในเมืองชิงหยูน พวกเขาสองคน มีอำนาจเด็ดขาดภายในตระกูลจาง พูดคำไหนคำนั้น

ส่วนหลินอิ่ง ตำแหน่งในตระกูลจางแค่ลูกเขยแต่งเข้าบ้านคนหนึ่ง ต่ำต้อยแม้แต่แมลงตัวเดียวก็เทียบไม่ได้ แม้แต่คนใช้ของตระกูลจางก็ไม่ใช่

ตอนนี้ กลับกล้ามาชี้หน้าออกคำสั่งต่อหน้าพวกเขา ยังกล้าให้พวกเขาสองคนคุกเข่าลง? ตลกสิ้นดี

“ท่านหลินให้แกสองคนคุกเข่าลง พวกแกหูหนวกใช่ไหม?”

หลินจุนตะคอกเสียงดัง ทำให้จางหงจูนสองคนตกใจตัวสั่น

เพี๊ยะเพี๊ยะ หลิวจุนตบไปที่หน้าของจางหงจูนทั้งสองคนอีกสองครั้งอย่างแรง จากนั้นก็ฟาดเท้าลงไปสองครั้ง ถีบเอาทั้งสองคนกลิ้งลงไปกับพื้น เลือดพุ่งออกจากปาก

ส่วนบอดี้การ์ดที่จางหงจูนพามายังอย่างพุ่งเข้าไปช่วย หลิวจุนหันมาทั้งต่อยทั้งถีบ ทำเอาบอดี้การ์ดร่างใหญ่หลายคนล้มลงกับพื้น รับหมัดรับขาของเขาไม่ได้แม้แต่น้อย

“อู๊ว”

“อ้าก หลินอิ่ง แกจนแน่ แกกล้าเรียกคนทำร้ายเราสองคนถึงขนาดนี้? ฉันไม่เพียงแค่จะให้แกเสียชื่อไม่มีจุดยืนในเมืองชิงหยูน ฉันยังจะหาคนของตระกูลโจ ทำแกพิการแน่”

จางหงจูนและจางหงซวนตะโกนอย่างบ้าคลั่ง แหกปากด่าหลินอิ่ง

ใบหน้าของทั้งสองแดงก่ำ ถูกหลิวจุนทำร้ายจนข้อกระดูกหัก ล้มคุกเข่าบนพื้น รู้สึกว่าตัวเองต้องขายหน้าต่อหน้าผู้บริหารระดับสูงในบริษัท อับอายขายหน้าจนไม่เหลือชิ้นดี

“ทำผมพิการ? เหอะ ถ้าอย่างนั้นพวกคุณก็ลงมือเลย” หลินอิ่งหัวเราะเย็นชา

“บริษัทเครื่องประดับฉีซื่อ เป็นของขวัญที่ผมสร้างให้กับฉีโม่อย่างตั้งใจ คุณสองคนกลับมาสร้างความวุ่นวายในบริษัท ทำลายความสงบของที่นี่” หลินอิ่งพูดอย่างเรียบเฉย

“หลิวจุน ทำลายมือข้างหนึ่งของพวกเขาทุกคน ให้บทเรียนที่ลืมไม่ได้ตลอดชีวิตกับพวกเขา”

หลินอิ่งพูดประโยคนี้ด้วยเสียงเรียบเฉย แต่ทำให้พวกจางหงจูนรู้สึกกดกันอย่างรุนแรง รู้สึกถึงความเย็นชา เหงื่อท่วมหน้าผาก

“ครับ ประธานหลิน” หลิวจุนพยักหน้าอย่างเคารพ บิดข้อมือไปมา เผยสีหน้าอันโหดเหี้ยม

“ไม่ หลินอิ่ง แกทำแบบนี้ไม่ได้”

“พวกเราเป็นผู้อาวุโสของแก ถึงแกจะไม่ไว้หน้าพวกเรา ก็ต้องไว้หน้าตระกูลโจบ้าง?”

จางหงจูนและจางหงซวนมองดูหลิวจุนที่กำลังขยับตัว สีหน้าเปลี่ยนทันที ในใจเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

คักคักคัก

หลิวจุนไม่ได้สนใจคำพูดของพวกเขา ทำตามคำสั่งของหลินอิ่ง เข้าไปดึงมือซ้ายของจาหงจูนทั้งสองคนไว้ ดึงไปข้างหน้ากะทันหัน เสียงกระดูกมือหักดังขึ้นทันที