บทที่ 484 ต่างมองหลินอิ่งผิดไป

ได้ยินแล้ว สายตาหลินอิ่งเย็นชาทันที ส่อแววอาฆาตที่ทำให้คนรู้สึกหวาดกลัว

ตอนแรกจางเถียนไห่ยังอยากพูดต่อ แต่พอเห็นแววตาของหลินอิ่งแล้ว ก็ขนหัวลุกทันที ร่างกายเย็นเฉียบไปทั้งร่าง

“นี่......หลินอิ่ง คำพูดพวกนี้ ฉันไม่ได้เป็นคนปล่อยข่าวลือ นายอย่ามาหาเรื่องที่ฉัน.......” จางเถียนไห่พูดอ้ำๆอึ้งๆ สีหน้าหวาดกลัวมาก

วันนี้หลินอิ่งดูโหดเหี้ยมมาก

ท่าทางที่แสดงออกมา กดดันเขาจนเกือบหายใจไม่ออก

“ข่าวลือที่ใครเป็นคนปล่อยออกมา?” หลินอิ่งถามด้วยสีหน้าเย็นชา

จางเถียนไห่เหงื่อท่วมหน้าผาก พูดอย่างหวาดกลัว “อันนี้ มัน......น่าจะเป็นคนตระกูลโจปล่อยออกมา ลือกันอย่างเอิกเกริกในแวดวงไฮโซ”

“แต่ว่า เรื่องที่คุณชายโจผิงจะแต่งงานกับจางฉีโม่ คือความจริง ฉันไม่ได้พูดไปเลื่อย” จางเถียนไห่พูด

เขาก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ทั้งๆที่เบื้องหลังตัวเองมีอำนาจของตระกูลโจคอยหนุนหลังอยู่

ทำไมถึงได้กลัวลูกเขยไร้น้ำยาอย่างหลินอิ่ง?

ถึงแม้ว่าหลินอิ่งจะรู้จักหัวหน้าใหญ่ในโลกแห่งความมืดอย่างหลิวจุน นั่นก็สู้ตระกูลโจไม่ได้

“ตระกูลโจอีกแล้ว......เหอะ” แววตาของหลินอิ่งเย็นชาขึ้นเรื่อยๆ

“หลินอิ่ง ปล่อยฉันไปเถอะ ถ้านายไม่อยากมีปัญหากับตระกูลโจ ทางที่ดีปล่อยฉันไป จากนี้ไป ตระกูลโจก็จะไม่ไปหาเรื่องนาย” จางเถียนไห่พูดอย่างทดสอบ

หลินอิ่งค่อยๆลุกขึ้น ยืนมือไขว้หลัง แววตาเคลื่อนไหวเล็กน้อย หันไปมองหลิวจุน

หลิวจุนพยักหน้ารับรู้ ยกมือขึ้นอย่างรวดเร็ว สะบัดมือตบลงไปอย่างแรง

เพี๊ยะ เพี๊ยะ เพี๊ยะ เพี๊ยะ

ตบหน้าลงไปสี่ห้าครั้ง บนหน้าของจางเถียนไห่

“เอื้อก อ้าก”

“อย่าตบอีกเลย หลินอิ่ง ประธานหลิน ที่นี่มันบริษัท มีอะไรก็พูดกันดีๆ ผมบอกคุณไปทุกอย่างแล้ว ไว้หน้าผมหน่อยเถอะ”

จางเถียนไห่ร้องด้วยเสียงโอดโอย ถูกหลิวจุนตบจนกลิ้งอยู่บนพื้น ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำดำเขียว เลือดไหลจากปากไม่หยุด

“แกกล้าพูดเรื่องในครอบครัวของประธานหลินอยู่ข้างนอกไปเรื่อยอีก ไม่ต้องให้ประธานหลินลงมือเอง ฉันจะจัดการแกเอง”

หลิวจุนพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา ทำให้จางเถียนไห่ตกใจตัวสั่น

“ไม่ ต่อไปนี้ผมจะไม่พูดอะไรไปเรื่อยอีก”

จางเถียนไห่จับแก้มที่ถูกตบจนปวด พูดอย่างหดหู่

ใจเขารู้สึกโกรธแค้นมาก รู้สึกถึงความอับอายขายหน้าอย่างที่สุด

ถูกหลินอิ่งลูกเขยไร้น้ำยาที่โดนเขาดูถูกมาตลอดเวลา ต่อหน้าผู้บริหารระดับสูงของบริษัท ตบหน้าอย่างจับหมาตัวหนึ่ง ตบติดต่อกันเกือบยี่สิบสามสามครั้ง

ขายหน้าจริงๆ จากนี้ไปไม่รู้จะเอาไปหน้าที่ไหนมาใช้ชีวิตในสังคมอีก

แต่ว่า ในใจจางเถียนไห่ก็เต็มไปด้วยความสงสัย

ทำไมหลินอิ่งถึงสั่งการหลิวจุนได้

ทำไมหลินอิ่งถึงมีอำนาจใหญ่โตกะทันหันแบบนี้? แม้แต่ตระกูลโจก็ไม่กลัว?

เขาก็แค่คนพึ่งจางฉีโม่ลูกเขยไร้น้ำยาที่เกาะเมียกินคนหนึ่งไม่ใช่เหรอ?

“หลิวจุน โทรหาเสิ่นซาน ให้เขาไปหาโจผิงของตระกูลโจออกมา” หลินอิ่งพูดอย่างเรียบเฉย

“ครับ”

ได้รับคำสั่งของหลินอิ่งแล้ว หลิวจุนก็พูดอย่างเคารพ ถีบจางเถียนไห่ที่อยู่บนพื้นออก จากนั้นก็ตบฝุ่นบนตัวออก หยิบมือถือออกมาโทรศัพท์

“แม่งเอ้ย? บริษัทเกิดอะไรขึ้น?”