บทที่ 487 ไอ้ไร้น้ำยาแกมาทำไม?

“ใช่ ตระกูลจางของพวกคุณนี่มันอะไรกัน? เรื่องใหญ่โตขนาดนี้ จางฉีโม่เจ้าตัวทำไมไม่มา? ไม่ให้เกียรติใครเหรอ? ดูถูกตระกูลโจเราใช่ไหม?”

โจตงก็เปิดปากถาม สีหน้าไม่พอใจอย่างมาก

โจตงและโจยู่ถาน ก่อนหน้านี้หลายครั้งที่ไปหาเรื่องหลินอิ่งและต้องเสียหน้า สำหรับครอบครัวจางฉีโม่แล้วไม่มีความรู้สึกดีอะไร

เท่าที่พวกเขาดูแล้ว มันก็แค่ตระกูลจางอยากเกาะตระกูลโจของพวกเขา

ในใจนั้น ดูถูกตระกูลเล็กๆอย่างตระกูลจางแบบนี้

จางฉีโม่แต่งเข้าตระกูลโจ แต่งงานกับน้องชายที่เก่งที่สุดในรุ่นพวกเขา โจผิง ในงานหมั้นหมายแบบนี้ เจ้าตัวกลับไม่มา? ช่างทำให้เขาดีใจนัก

ก็เป็นแค่ของมือสองที่แต่งงานใหม่ ยังทำตัวเย่อหยิ่งเหรอ?

“นี่......วันนี้ฉีโม่ไม่ค่อยสบาย ก็เลยไม่ได้มา” จางซิ่วเฟิงพูดด้วยสีหน้าไม่ค่อยดี

“ใช่ คุณชายโจ พวกคุณอย่าถือสาเลยนะ ฉีโม่ไม่สบายจริงๆ เรื่องงานหมั้นนี้ พวกเราคนเป็นพ่อแม่ตัดสินใจแทนก็พอ พวกเรามา ก็มีค่าเท่ากัน” ลู่หย่าฮุ่ยรีบช่วยพูดสีหน้ายิ้มแย้ม

“น้องชายผมโจผิงจริงใจขนาดนี้ ลูกสาวพวกคุณแต่งเข้ามาตระกูลโจ แต่เจ้าตัวกลับไม่มา พฤติกรรมแบบนี้ หมายความว่ายังไง?” โจยู่ถานพูดอย่างไม่พอใจ กดดันพวกเขาต่อ

“นี่.......” ลู่หย่าฮุ่ยสีหน้าไม่ค่อยดี สำหรับการหาเรื่องของคนตระกูลโจ ไม่กล้าแสดงความไม่พอใจแม้แต่น้อย

เพราะว่าตระกูลโจอำนาจใหญ่โต ทรัพย์สินมหาศาล

พวกโจยู่ถาน ฐานะตำแหน่งก็สูงกว่าเขาสองผัวเมีย จะมีเรื่องด้วยไม่ได้

“ช่างเถอะ พี่รองอย่าไปถามอีกเลย ในเมื่อฉีโม่ไม่สบาย พวกเราก็ต้องเห็นใจ” โจผิงสีหน้ายิ้มแย้ม ช่วยพูดอย่างสุภาพบุรุษ “คุณป้า ช่วยผมบอกฉีโม่ว่า ให้เขาดูแลสุขภาพดีๆ”

“ได้ได้ได้ ป้าจะบอกฉีโม่ให้เอง คุณชายโจช่างเป็นคนเอาใจใส่ อนาคต ฉีโม่ของเราต้องให้คุณดูแลแล้ว” ลู่หย่าฮุ่ยพูดอย่างยิ้มแย้ม ท่าทางหน้าตาปลื้มปริ่ม

“ฮาฮา แน่นอน อนาคตฉีโม่เข้ามาอยู่ในตระกูลโจ ผมต้องทำให้บริษัทของเธอกลับมาบริหารได้อีกแน่นอน มีชื่อเสียงทั่วเมืองตุงไห่” โจผิงพูดอย่างสง่า

“โอ้โห คุณชายโจช่างเป็นผู้ชายที่ดีจริงๆ ฉันว่าตระกูลจางครั้งนี้ได้รับโชคลาภอันประเสริฐแล้ว สามารถได้เป็นญาติกับตระกูลโจ หาลูกเขยที่ดีอย่างโจผิง”

“จะไม่ใช่ได้ไง เรื่องดีแบบนี้บุญกุศลจากสวรรค์จริงๆ คุณชายโจโจผิง เมื่อเทียบกับลูกเขยไร้น้ำยาหลินอิ่งของตระกูลจางคนก่อน ไม่รู้ว่าดีกว่ากี่เท่า ตระกูลจางไล่หลินอิ่งไป ต้อนรับลูกเขยโจผิงคนนี้ ก็เจริญก้าวหน้าจริงๆแล้ว”

“ใช่ จางฉีโม่แต่งงานรอบสอง คุณชายโจผิงเขายังไม่รังเกียจแม้แต่น้อย วาสนาแบบนี้ เป็นบุญที่จางฉีโม่สะสมมาแต่ชาติปางก่อนจริงๆ”

ตอนนี้ แขกในงานต่างก็พากันสนทนากันอย่างครึกครื้น ชื่นชมโจผิงต่างๆนานา พูดกันอย่างสนุกสนาน

“ทุกท่านชมเกินไปแล้ว ได้แต่งงานกับจางฉีโม่ นั่นเป็นบุญวาสนาของผม” โจผิงพูดอย่างถ่อมตัว ใบหน้ายิ้มแย้ม

“แหม คุณชายโจช่างถ่อมตัวจริงๆ”

“จางซิ่วเฟิงคุณสองคนยังไม่รีบดื่มเหล้าให้ลูกเขยในอนาคตของพวกคุณอีก?”

ฟังคำพูดของแขกในงานแล้ว ลู่หย่าฮุ่ยผัวเมียสีหน้ายิ่งได้ใจ มีความสุขกับความรู้สึกที่ถูกคนชื่นชมแบบนี้มาก

คิดถึงอนาคต ลูกสาวได้แต่งเข้าตระกูลโจแล้ว ฐานะก็สูงส่งขึ้น จะมีคนมีหน้ามีตาในสังคมมากมายขนาดนี้เข้ามาประจบ พวกเขาทั้งสองก็รู้ใจหัวใจเบิกบาน รู้สึกว่าชีวิตเศรษฐีอยู่ไม่ไกลแล้ว

“มา คุณชายโจ ผมดื่มให้คุณหนึ่งแก้ว” จางซิ่วเฟิงพูดอย่างเคร่งขรึม ท่าทางเคารพ

ต่อหน้าคุณชายอย่างโจผิง เขาไม่กล้าวางมาดการเป็นพ่อตาเลยแม้แต่น้อย

“ครับ” โจผิงพยักหน้า ยกแก้วเหล้าขึ้นมากำลังจะดื่ม