บทที่ 488 แกจะทำอะไรได้?

“ฉันกำลังทำเรื่องโง่ขนาดไหน? ฮาฮาฮา หลินอิ่ง ไอ้ไร้น้ำยาอย่างแกยังมาข่มขู่ฉัน?”

โจผิงหัวเราะเย็นชา มองหลินอิ่งด้วยสีหน้าเย็นชา

“ฉันรู้แค่ว่า ฉันกำลังทำเรื่องที่ถูกต้องที่สุก ฉันจะแต่งงานกับจางฉีโม่” โจผิงพูดอย่างโอ้อวด “แกมีอะไรไม่พอใจไหม? ไอ้น้ำยาอย่างแกมันไม่คู่ควรกับจางฉีโม่แม้แต่น้อย ไม่คู่ควรกับผู้หญิงที่เก่งขนาดนั้น ถึงแม้ว่าฉันจะแย่งผู้หญิงของแก ไอ้ไร้น้ำยาอย่างแกจะทำอะไรได้?”

“แกหลินอิ่ง ก็แค่ลูกเขยไร้น้ำยาขึ้นชื่อในเมืองชิงหยูนคนเดียวเท่านั้น ไร้ค่า ไร้ทรัพย์สิน ไร้อำนาจ” โจผิงพูดด้วยสีหน้าได้ใจ “ฉันไม่เข้าใจจริงๆ ไอ้ขยะอย่างแก ยังมีชีวิตอยู่ทำไม? แม้แต่ผู้หญิงของตัวเองยังดูแลไม่ได้ รู้ไหม? ไอ้ไร้น้ำยา”

พูดจบ โจผิงก็ยิ้มอย่างดูถูก ยกแก้วไวน์ขึ้นมาดื่ม

เท่าที่เขาดูแล้ว หลินอิ่งเข้ามาในงานกะทันหัน ข่มขู่ต่อหน้าผู้คนมากมายขนาดนี้ อยากทำให้เขาขายหน้าชัดๆ

ไอ้ไร้น้ำยาแบบนี้มีสิทธิ์อะไรมาทำให้เขาขายหน้า?

พูดถึงฐานะแล้ว หลินอิ่งควรต้องคุกเข่าให้เขาด้วยซ้ำ

“หลนอิ่ง ไอ้หน้าโง่ แกได้ยินหรือยัง? คุณชายโจผิงว่าแกยังนี้มันผิดตรงไหน? ไอ้ไร้น้ำยาอย่างแกมีสิทธิ์เข้ามาในงานของตระกูลโจเหรอ? มาเล่นตลกเหรอ?”

“เหอะเหอะ หลินอิ่ง ถ้าฉันเป็นแก ตอนนี้คงขาเสาไฟชนตัวตายไปแล้ว เป็นคนไร้ประโยชน์ได้ถึงขนาดนี้ ผู้ชายทั้งคนยังมีชีวิตอยู่ต่อไปทำไม? ทำไมไม่ไปตายซะ?”​

“ฉันว่า จางซิ่วเฟิงผัวเมีย หลินอิ่งคนนี้เมื่อก่อนก็เป็นลูกเขยของครอบครัวคุณ ถึงแม้พวกคุณจะไล่มันออกจากบ้านไปแล้ว ไม่ว่ายังไงพวกคุณก็เคยเลี้ยงไอ้ไร้น้ำยานี่มาหลายปี พวกคุณสองคนต้องพูดอะไรหน่อยแล้ว อย่าให้ไอ้ไร้น้ำยานี่มาก่อกวน มาทำเรื่องขายหน้า”​

คราวนี้ แขกในงานต่างก็พากันชื่นชมโจผิง ดูถูกเหยียดหยามหลินอิ่งสารพัด และเสนอความคิดเห็นต่อลู่หย่าฮุ่ยผัวเมีย

ได้ยินคำพูดของแขกในงาน ลู่หย่าฮุ่ยผัวเมียก็สีหน้าไม่ดี

ลู่หย่าฮุ่ยผัวเมีย มองหลินอิ่งด้วยสีหน้าเกลียดชัง ขึงตาใส่ ไม่พอใจอย่างมาก

พฤติกรรมของหลินอิ่ง ตั้งใจทำให้พวกเขาสองคนอึดอัดใจชัดๆ

ตั้งใจมาทำให้พวกเขาสองคนขายหน้าในตระกูลโจ ทำให้พวกเขาอับอายขายหน้า

“หลินอิ่ง แกนี่มันหน้าไม่อายจริงๆ ไอ้เนรคุณ ครอบครัวเราเลี้ยงแกมาตั้งกี่ปี ไม่หวังผลตอบแทนจากแกแม้แต่นิดเดียว ตอนนี้ลูกสาวเราหย่ากับนายแล้ว หาคนที่ดีได้แล้ว ไอ้ไร้น้ำยาอย่างแก กลับมาสร้างความวุ่นวาย? อยากทำลายเรื่องดีๆของครอบครัวเราใช่ไหม?”​ลู่หย่าฮุ่ยถามอย่างเคร่งขรึม สีหน้ารำคาญ

“หลินอิ่ง ฉันคิดไม่ถึงจริงๆ ผู้ชายแท้ๆ แกไม่รู้จักขายหน้าหรือไง” จางซิ้วเฟิงต่อว่า “คุณชายโจผิง มีตรงไหนสู้ไอ้ไร้น้ำยาอย่างแกไม่ได้? ฉีโมแต่งงานกับคุณชายโจผิง อนาคตชีวิตจะมีความสุขแค่ไหน ถ้าแกคิดดีต่อลูกสาวของฉัน ก็ออกไสหัวออกไปเดี๋ยวนี้ ฉันเห็นไอ้ไร้น้ำยาอย่างแกแล้วก็โมโหขึ้นมาทันที”

“แกพูดพวกเราไล่ออกจากบ้านไปตั้งนานแล้ว ลูกสาวฉันจะแต่งงานกับใคร ก็ดีกว่าอยู่กับแก จะแต่งกับใคร ก็ไม่ใช่สิทธิ์ของแกที่จะมายุ่ง แกไสหัวออกไปจากงานเลี้ยงตระกูลโจเดี๋ยวนี้ อย่ามาขัดใจฉันที่นี่ เห็นแล้วก็รู้สึกรำคาญ” ลู่หย่าฮุ่ยพูดอย่างรังเกียจ

หลินอิ่งสีหน้าเรียบเฉย มุมปากยิ้มขึ้น

ลู่หย่าฮุ่ยผัวเมียจะมองเขายังไง เข้าใจเขาผิดยังไง ในใจเขาไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย

ยอมที่จะเชื่อคำพูดของคนนอก เข้าใจตัวเองผิด ไม่ว่ายังไงก็ไม่ยอมเชื่อ คำพูดที่จริงใจจากเขาแม้แต่คำเดียว