บทที่ 495 สืบให้ชัดเจนว่าใครเป็นคนทำ

ข่าวที่หยูจื๋อเฉิงส่งมา ทำให้หลินอิ่งกังวล

ในชีวิตหลินอิ่ง มีญาติคนเดียวบนโลกนี้ก็ถือคุณปู่ฉีเวิ่นติ่ง

คุณปู่อาการป่วยกำเริบเข้าโรงพยาบาลกะทันหัน ยังไม่รู้ว่าเพราะมีคนลอบทำร้ายหรือไม่

เขาไม่อนุญาตให้ใครทำร้ายคนในครอบครัวของเขาเด็ดขาด

“หยูจื๋อเฉิง เกิดอะไรขึ้นกันแน่?” หลินอิ่งถามด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม

“ท่านอิ่ง ช่วงนี้ตี้จิงไม่ค่อยสงบเลย ทางตระกูลสวีออกมาอีกแล้ว ดูเหมือนยังไม่พอใจกับเหตุการณ์ครั้งที่แล้ว” หยูจื๋อเฉิงพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “สุขภาพของนายท่านดีมาตลอด ครั้งนี้ป่วยกะทันหัน ทางโรงพยาบาลยังตรวจอาการไม่เจอ ผมรู้สึกว่ามันค่อนข้างแปลก”

“อีกอย่าง ทางด้านเขตหัวหยางเกิดเหตุการณ์หลายเรื่อง ลูกน้องของผมตายไปหลายคน ผมสงสัยว่าตระกูลสวีเป็นคนทำ ตอนนี้ส่งถังฮุยไปจัดการแล้ว ยังไม่รู้สถานการณ์ที่แน่ชัด” หยูจื๋อเฉิงค่อยๆรายงาน

สีหน้าหลินอิ่งค่อยๆเย็นชาขึ้น ดูแล้วที่ตี้จิงเกิดเรื่องขึ้นแล้ว

ตระกูลมหาเศรษฐีในตี้จิง ดูเหมือนกับไม่ค่อยพอใจเขาเท่าไหร่นัก

คิดไปครู่หนึ่ง หลินอิ่งถามต่อ “ก่อนหน้านี้ผมให้คุณจับตาบริษัทยามาโตะหยิงหวาและชีซิงกรุ๊ปของประเทศเกาหลี มีความเคลื่อนไหวอะไรไหม?”

“ท่านอิ่ง ตามที่ท่านคิดไว้ บริษัทยามาโตะหยิงหวาและชีซิงกรุ๊ป มีความเคลื่อนไหวจริง ทางด้านบริษัทยามาโตะหยิงหวาขยายธุรกิจในตี้จิงแล้ว ส่วนชีซิงกรุ๊ปยิ่งก่อตั้งบริษัทขึ้นในตี้จิงอย่างใหญ่โต สำนักงานชีซิงกรุ๊ปมีผู้บริหารระดับสูงกลุ่มหนึ่งเข้าในตี้จิง” หยูจื๋อเฉิงรายงานอย่างเคร่งขรึม

หลินอิ่งมุมปากยิ้มขึ้นอย่างเย็นชา

ชีซิงกรุ๊ปจากเกาหลี ยังคงไม่ยอมกับเรื่องนั้น ท่าทางของประธานชีซิงกรุ๊ปเผียวจินฮุนนี้ ยังไงก็จะช่วยลูกชายแก้แค้นให้ได้

ก็ช่าง อำนาจในตี้จิงก็ต้องทำการชำระบัญชีแล้ว ไม่อย่างนั้นจะคิดว่าเขาไม่เอาจริง

“หยูจื๋อเฉิง คุณรีบส่งคนเฝ้าโรงพยาบาลของคุณปู่ไว้ จับตามองความเคลื่อนไหวของตระกูลสวีไว้ ผมบินกลับตี้จิงวันนี้” หลินอิ่งสั่งอย่างจริงจัง

“ครับ”

วางสายแล้ว หลินอิ่งมองเข้าไปในคฤหาสน์ สีหน้าเคร่งเครียด แววตาค่อยๆคมลึกขึ้น

นิ่งไปอยู่สักพัก

หลินอิ่งเปิดปากพูด

“ฉีโม่ เรื่องบางอย่างมันไม่ใช่อย่างที่คุณคิด ทางด้านคุณปู่ผมมีเรื่องด่วน รอผม ผมจะกลับมาอีก”

ทางคฤหาสน์ไม่มีการตอบสนองใดๆ

หลินอิ่งค่อยลดสายตาลง เงียบไปสักพัก จากนั้นก็หันตัว

“เสิ่นซาน ขับไปสนามบิน”

หลินอิ่งสั่งไปหลายคำ หลี่ผูเปิดประตูรถ เขานั่งเข้าไปด้านหลังรถ

แค่ครู่เดียว เสิ่นซานกลับรถ ขับออกไปจากวิลล่าหิมะมังกร

ดูเหมือนได้ยินเสียงรถขับออกไป

ห้องนอนชั้นสองของคฤหาสน์ ผ้าม่านเปิดออก จางฉีโม่ยืนอยู่ข้างหน้าต่าง มองผ่านหน้าต่าง ดูรถที่ขับออกไปไกลแล้ว

เธอลดสายตาลง สีหน้าสับสนมาก

“หลินอิ่ง......”

จางฉีโม่พึมพำเอง ในแววตานั้นเต็มไปด้วยความสับสน ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

.......

บนถนนที่เจริญรุ่งเรือง รถมากมาย เสิ่นซานขับรถเล่นไปตามถนน

ด้านหลังรถ หลินอิ่งสีหน้าเคร่งเครียด

อาการป่วยของคุณปู่กะทันหัน เรื่องในตี้จิงต้องไปจัดการให้ดี

คราวนี้ ทำให้แผนการของเขาวุ่นวาย

ทางด้านฉีโม่ บางทีอาจจะต้องให้เวลาเธออยู่เงียบๆสักพักก็ดี

“หลี่ผู คุณกลับตี้จิงกับผมเถอะ ข้างกายคุณปู่ ก็ขาดคนดูแล” หลินอิ่งพูด

หลี่ผูที่นั่งอยู่ข้างคนขับพยักหน้า “คุณชาย ฟังคุณชายจัดการเลยครับ ผมก็อยากกลับไปดูนายท่านที่ตี้จิง”

หลินอิ่งพยักหน้า พูดต่อ “เสิ่นซาน เรื่องในเมืองชิงหยูน คุณต้องดูไว้ให้ดี”

“คุณกับเจียงฉี จัดการเรื่องทั้งหมดให้ดี สิ่งที่สำคัญที่สุด อย่าให้เกิดอะไรขึ้นกับฉีโม่”

“ท่านหลิน วางใจกลับไปจัดการธุระที่ตี้จิงเลยครับ ทางเมืองชิงหยูน ผมกับเจียงฉีจะจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย” เสิ่นซานพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม