บทที่ 494 ข่าวด่วนจากตี้จิง

“ลูก ในสมองลูกมันใส่อะไรไปบ้าง? อะไรคือคนที่อยู่คนละโลก?” ลู่หย่าฮุ่ยรีบพูดขัด ไม่สนใจความรู้สึกของจางฉีโม่เลย “ไม่ว่ายังไง ลูกเรียกหลินอิ่งกลับมาก็แล้วกัน ครอบครัวเราจะปล่อยลูกเขยมหาเศรษฐีคนนี้ไปไม่ได้”

“แม่ ถ้าทำแบบนี้แล้วมันทำให้หนูรู้สึกสะอิดสะเอียน” จางฉีโม่พูดด้วยสีหน้าจริงจัง “ครั้งที่แล้วเรื่องที่หลินอิ่งอยู่กับผู้หญิงผมทองคนนั้นที่เมืองก่าง ยังพูดไม่ชัดเจนเลย ตอนนี้แม่ก็เปลี่ยนไปคนละหน้าเลย ทำอย่างนี้มันดีจริงเหรอ”

ลู่หย่าฮุ่ยพูด “นั่นมันจะเป็นไรไป? ในเมื่อหลินอิ่งมีเงินมีอำนาจขนาดนี้ ถึงจะมีผู้หญิงอยู่ข้างนอกหน่อยก็ไม่เห็นจะเป็นไรเลย? ยังไงลูกก็เป็นเมียแต่ง”

“ครั้งนี้ หนูฟังแม่ก็ถูกแล้ว” ลู่หย่าฮุ่ยรีบพูดจูงใจ

หลังจากได้รู้ถึงอำนาจทรัพย์สินของหลินอิ่งแล้ว ลู่หย่าฮุ่ยพลิกผันอคติทุกอย่างที่เคยมีต่อหลินอิ่งทั้งหมด

“เห้อ”

จางฉีโม่ถอนหายใจ ไม่ได้พูด

เธอรู้ว่าแม่เธอคิดอะไรอยู่ ก็เพราะเห็นแก่อำนาจและทรัพย์สินของหลินอิ่ง

แม่เธอไม่ได้ใส่ใจเลยแม้แต่น้อยว่าหลินอิ่งเป็นคนยังไง

จนถึงขั้น ในสายตาแม่เธอ มีเพียงเงินและอำนาจเท่านั้น จะเป็นหลินอิ่งก็ดี โจผิงก็ได้ เธอไม่ได้ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย

ทัศนคติแบบนี้ จางฉีโม่รู้สึกว่าเข้ากับเธอไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

“พอแล้ว ลูก เมื่อก่อนแม่ผิดเอง ไม่ควรแยกลูกกับหลินอิ่ง ตอนนี้มันไม่ใช่เวลาที่ลูกจะมาใช้อารมณ์ ตอนนี้ที่บ้านกำลังลำบาก ลูกจะเอาแต่ใจไม่ได้” ลู่หย่าฮุ่ยพูดวางแผนให้ “ลูกต้องรู้ไว้ ผู้ชายมันปลอบง่าย ลูกไปโทรหาหลินอิ่งเอง เขาจะไม่รับเหรอ? จะไม่ยอมมาดีๆเหรอ?”

“ลูกจะปล่อยหลินอิ่งเย็นชาต่อไปไม่ได้ ผ่านไปอีกสักพัก ผู้ชายเจ้าชู้แบบนี้ ก็อาจจะเปลี่ยนใจก็ได้ แล้วไปชอบคนอื่น ลูกต้องรักษาโอกาสไว้ดีๆ”

ลู่หย่าฮุ่ยพยายามพูดโน้มน้าวไม่หยุด

ตอนนี้เธอตัดสินใจแน่นอนแล้ว ไม่ว่ายังไง ก็จะจับหลินอิ่งไว้ในตระกูลจางให้ได้

จางฉีโม่หมกมุ่นอยู่กับความในใจ คิดอะไรบางอย่าง ไม่ได้แสดงอาการใดๆ

“ซิ่วเฟิง คุณก็พูดกับลูกสาวหน่อยซิ เวลาแบบนี้จะใช้อารมณ์ไม่ได้” ลู่หย่าฮุ่ยพูดอย่างใจร้อน “คุณดูตระกูลโจ หลินอิ่งพูดแค่คำเดียวก็ราบคาบไปแล้ว แม้แต่เสิ่นซานกับเจียงฉีก็เป็นลูกน้องของเขา คนระดับนี้ ชีวิตนี้ลูกสาวจะได้เจออีกไหม?”

“คุณ.....เห้อ” จางซิ่วเฟิงถอนหายใจ สีหน้าไม่ดี “เรื่องแบบนี้ ก็แล้วแต่ลูกสาวเถอะ ผมไม่ยุ่งแล้ว”

เมื่อก่อนด่าว่าหลินอิ่งอยู่บ่อยครั้ง ปรากฏว่าหลินอิ่งเป็นคนเก่งขนาดนี้ จางซิ่วเฟิงก็รู้สึกขายหน้าจนไม่มีชิ้นดีแล้ว

ยังจะไปเชิญหลินอิ่งกลับมาด้วยตัวเอง จางซิ่งเฟิงรู้ตัวเองว่าทำเรื่องแบบนี้ไม่ได้

เขายังพอมียางอายอยู่

“หลี่ผู คุณเป็นพ่อบ้านที่หลินอิ่งจ้างมา คุณเรียกเขาคุณชายตลอด ดูแล้ว คุณต้องรู้ฐานะของเขาตั้งนานแล้ว?” ลู่หย่าฮุ่ยหันไปมองหลี่ผูที่ยืนนิ่งอยู่ด้านข้าง

หลี่ผูสีหน้านิ่งเฉย พูดอย่างเรียบเฉย “ฐานะของคุณชายผม คุณดูไม่ออก ก็ต้องโทษที่แง่มุมของต่ำเกินไป”

พูดตลกอะไร

ครั้งแรกที่หลี่ผูตามคุณชายมาที่คฤหาสน์วิลล่าหิมะมังกร ก็เห็นลู่หย่าฮุ่ยทิ้งเฟอร์นิเจอร์โบราณอันมีค่าที่คุณชายซื้อ

ตอนนั้น เขาก็ดูออกแล้ว ลู่หย่าฮุ่ยคนนี้ ก็เป็นแค่ผู้หญิงไร้การศึกษาที่สายตาคับแคบ

คนแบบนี้ ไม่รู้ทำไมถึงมีลูกสาวที่ดีอย่างคุณนายน้อย

หรืออาจจะเป็นเพราะคุณนายน้อยถูกนายท่านจางเวิ่นติ่งสอนมาตั้งแต่เด็ก เคยเรียนและเปิดหูเปิดตาในมหาลัยตี้จิง

หากเป็นเหมือนอย่างลู่หย่าฮุ่ย เช่นนั้นคุณชายก็เลือกคู่ครองผิดแล้ว

ลู่หย่าฮุ่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย กำลังจะต่อว่าหลี่ผู แต่พอคิดถึงอำนาจที่หลินอิ่งแสดงออกมาวันนั้น ในใจก็รู้สึกกังวล

“หลี่ผู คุณไปพูดกับคุณชายของคุณหน่อย เมื่อก่อนเป็นแค่เรื่องเข้าใจผิด ต่างก็เป็นครอบครัวเดียวกัน จะไปมีความแค้นข้ามคืนที่ไหน? บอกเขาว่าอย่าใส่ใจ ถ้าไม่ได้จริงๆ พวกเราสองคน จัดโต๊ะเหล้าเลี้ยงเขา” ลู่หย่าฮุ้ยพูด

หลี่ผูมุมปากยิ้มอย่างเย็นชา ส่ายหัว ไม่ได้พูดอะไร

หากรู้วันนี้ อดีตจะทำเช่นนั้นทำไม?

เรื่องของคุณชาย เขาหลี่ผูไม่กล้าก้าวก่าย

เขาอยู่ที่วิลล่าหิมะมังกร หน้าที่เดียวก็คือปกป้องคุณนายน้อย

“แม่ เลิกพูดได้แล้ว หนูมีการตัดสินใจของตัวเอง” จางฉีโม่พูดอย่างจริงจัง ทนฟังต่อไปไม่ไหวแล้ว

พูดไป จางฉีโม่ก็ลุกขึ้นเดินกลับห้องนอนตัวเอง

ติ้งต่อง