บทที่ 516 รู้ไหมว่าคนเก่งเขาเล่นอะไรกัน?

ในใจเขา เต็มไปด้วยความมั่นใจ ไม่ได้มีไอ้ขยะอย่างหลินอิ่งในใจแม้แต่น้อย

อุตส่าห์มีโอกาสได้เจอกับเทพธิดาในดวงใจเก่าของเขา ก็ต้องฉวยโอกาสโอ้อวดความร่ำรวยของตัวเอง โดยเฉพาะมีคนอย่างหลินอิ่งให้เปรียบเทียบอย่างชัดเจน

ยังไง ผู้หญิงอย่างฉู่ฉู่ที่เรียบจบจากมหาลัยต่างประเทศชื่อดัง เป็นคนฉลากและเก่ง ต้องแยกแยะออกมาแน่นอน เขาซือหม่าเฟิงเทียบกับไอ้แซ่หลิน ใครดีกว่ากัน

พูดได้อีกว่า คุณชายตระกูลซือหม่าอย่างเขา ซือหม่าเฟิง คุณชายเจ้าสำราญขึ้นชื่อในตี้จิง เป็นคนใจป้ำ คนเรียกว่าคุณชายสี่แห่งเมือง ส่วนคนไร้น้ำยาอย่างหลินอิ่งแบบนี้ แม้แต่สิทธิ์ในการช่วยเขาถือรองเท้ายังไม่มี ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเอามาเปรียบเทียบกับเขา ต้องนำโด่งอย่างไม่ต้องพูดแน่นอน

"ปาร์ตี้? ไม่ต้องแล้ว ฉันยังมีเรื่องต้องคุยกับคุณหลิน" ฉู่ฉู่ปฏิเสธ

มีเรื่องต้องคุยกับไอ้บ้านนอกหลินอิ่ง เพราะฉะนั้นปฏิเสธคำเชิญ? ซือหม่าเฟิงทนความโมโหในใจ พูดด้วยรอยยิ้ม "ฉู่ฉู่ ฉันจัดปาร์ตี้งานเลี้ยง เชิญมาแต่กลุ่มคนไฮโซในตี้จิง เชื่อว่าเธอต้องได้อะไรจากงานนี้มากมายแน่นอน ไม่ได้เจอกันตั้งหลายปี ทุกคนก็พูดคุยกันหน่อยซิ"

"ใช่ ฉู่ฉู่ เธอดูพี่เฟิงเชิญเธออย่างจริงใจขนาดนี้ ทุกคนต่างก็เป็นเพื่อนนักเรียกกัน ให้เกียรติกันหน่อยซิ"

"ก็ว่าอย่างนั้น ฉู่ฉู่ พี่เฟิงก็ชอบเธอมาตั้งหลายปีแล้ว จนทุกวันนี้ยังไม่แต่งงานเลย ยังสืบหาเรื่องของเธออยู่ เพียงแค่ไม่ได้ข่าวของเธอเลย ความรู้สึกนี้เธอก็ไม่ใช่ว่าจะไม่รู้"

"ใช่ ได้พบกันสักครั้งไม่ใช่เรื่องง่าย ฉู่ฉู่ เธอยังมีได้เจอกับพี่เฟิง ก็หมายความว่ามีพรหมลิขิต"

ชายหญิงข้างกายซือหม่าเฟิง ต่างก็ช่วยกันพูดโน้มน้าว ช่วยเขาพูดคำพูดดีๆ

ฉู่ฉู่ไม่ได้พูด มองหน้าซือหม่าเฟิงอย่างเย็นชา

คราวนี้ ซือหม่าเฟิงรู้สึกอึดอัดมาก จนรู้สึกอับอายหายหน้า

แต่ว่าเขาก็โมโหใส่ฉู่ฉู่ไม่ได้ เพราะว่ายังอยากได้สาวสวยคนนี้

คิดไป ซือหม่าเฟิงก็มองหลินอิ่งอย่างเย็นชา พูดว่า "ไอ้แซ่หลิน นายแสดงตัวว่าเก่งมากไม่ใช่เหรอ? ตั้งใจแสดงความแข็งแกร่งต่อหน้าฉู่ฉู่ ทำเหมือนตัวเองมีความสามารถมาก?"

"ฉันจัดงานปาร์ตี้ในโรงแรมสากลกวงหุย เป็นไง นายกล้ามาร่วมงานไหม ให้นายได้เปิดหูเปิดตาจะได้รู้ว่าอะไรคือการเข้าสังคม" ซือหม่าเฟิงสีหน้าเย่อหยิ่ง ดูหมิ่นหลินอิ่ง "ถ้าหากนายอยากพิสูจน์ว่าตัวเองเก่งขนาดไหน สามารถเทียบความเก่งกับฉัน ก็มาเลย ดูว่าไอ้บ้านนอกอย่างนาย ดูว่าสามารถเข้าไปได้ไหม อยู่ในงานหรูแบบนั้นไปไหม"

"หรือว่า? นายกลัวแล้ว? เมื่อกี้ถามว่านายทำงานที่บริษัทอะไรในตี้จิงก็ไม่กล้าพูด หรือว่ากลัวฉันใช่ไหม?"

"ถ้าหากว่านายกลัว ก็ยอมรับมา ยอมรับว่าตัวเองไร้น้ำยา ฉันก็ขี้เกียจไปถือสาไอ้ขยะอย่างนาย"

ซือหม่าเฟิงพูดด้วยท่าทางยโสโอหัง แสดงท่าทางว่าตัวเองอยู่เหนือกว่า

"เหอะ" หลินอิ่งหัวเราะเย็นชา ส่ายหน้า

"ทำไมผมต้องไปพิสูจน์ด้วยว่าเหนือกว่าคุณ? จำเป็นต้องพิสูจน์หรือ?" หลินอิ่งหัวเราะเย็นชา และถาม

"นายหมายความว่ายังไง?" ซือหม่าเฟิงถามอย่างเย็นชา ไม่พอใจกับท่าทางใจเย็นของหลินอิ่งมาก

คนขยะสังคมแบบนี้ ควรต้องยอมรับผิดกับเขา ยังกล้าทำท่าทางอวดดี?

"พูดมามากมายขนาดนี้ ฉู่ฉู่ยังไม่สนใจคุณเลย คุณยังอยากพิสูจน์อะไรอีก?" หลินอิ่งพูดอย่างเย็นชา

เขาไม่เข้าใจจริงๆว่าสมองของซือหม่าเฟิงนั้นใส่อะไรไว้บ้าง