บทที่ 523 เอาคืนได้แล้ว

หลินอิ่งมองไปที่ซือหม่าเฟยวู่อย่างหนักแน่น ไม่ได้แสดงทัศนคติอะไร หมุนตัวเดินจากไป

ฮาเดสกับฉู่ฉู่ ต่างก็เดินตามออกจากโรงแรมสากลกวงหุย

"ส่งคุณชายอิ่ง คุณชายอิ่งเดินทางปลอดภัย"

ซือหม่าเฟยวู่ใช้ใบหน้าอันชรานั้น ก้มหน้ายิ้มแย้ม ส่งหลินอิ่งไปถึงหน้าห้องแสดงสินค้า

ส่วนคนของตระกูลซือหม่าที่อยู่ในงานนั้น รวมถึงบอดี้การ์ดสิบกว่าคน ต่างก็อยู่ในอาการสีหน้าอับอาย เบิกตากว้างมองดูหลินอิ่งจากไปอย่างสง่า

คนของตระกูลซือหม่าต่างก็ไม่พอใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้

ความสามารถของหลินอิ่งอยู่ตรงนั้น เหยียบตระกูลซือหม่าบดขยี้ที่พื้น ตระกูลซือหม่ายังต้องเคารพอย่างดี

ภาพนี้ แขกในงานต่างก็แสดงสีหน้าดูหมิ่น

ตั้งแต่เมื่อไหร่ ตระกูลซือหม่าแห่งตี้จิงแท้ๆ ถูกคนเหยียบย่ำในถิ่นของตัวเองแบบนี้?

ทำตัวสูงส่งจนถูกเขาตบหน้า ยังต้องก้มหน้ารับผิด

อำนาจและความน่าเกรงขามของคุณชายอิ่ง ในตี้จิงไม่มีใครกล้าแย่งชิงจริงๆ

"พ่อ ผม ผมไม่ไปจากตี้จิง ไม่ไปจากประเทศหลุง"​

ซือหม่าเฟิงสีหน้าเต็มไปด้วยความอับอายมองซือหม่าเฟยวู่ เต็มไปด้วยความไม่ยอม พูดจาขอร้อง

"ไอ้ไร้น้ำยา ไม่มีประโยชน์จริงๆ"

ซือหม่าเฟยวู่โมโหมาก ตบหน้าซือหม่าเฟิงอย่างแรงเสียงดังเพี๊ยะ ตบจนซือหม่าเฟิงล้มกลิ้งลงพื้น

"แกยังขายหน้าไม่พออีกเหรอ? แกทำให้ตระกูลซือหม่าขายหน้าจนหมดสิ้นแล้ว แกยังอยากอยู่ในตี้จิงอีก? ถ้าหากแกไม่ใช่ลูกของฉัน เปลี่ยนเป็นคนรุ่นหลังตระกูลซือหม่าคนอื่น ฉันจัดการแกไปแล้ว" ซือหม่าเฟยวู่พูดอย่างโมโห อัดอั้นความโกรธไว้ ระบายอยู่ในตัวของลูกชายตัวเองหมด

"คำพูดที่หลินอิ่งพูดแล้ว ไม่มีใครกล้าคัดค้าน แก ไสหัวไปประเทศMซะ ทางโน้นฉันจะจัดเตรียมทุกอย่างให้พร้อมเอง" ซือหม่าเฟยเทียนพูดด้วยท่าทางที่เสียใจสั่งสอนลูกได้ไม่ดี ออกคำสั่งกับบอดี้การ์ดข้างกาย "เอาตัวซือหม่าเฟิงกลับไป ส่งไปประเทศMคืนนี้ อย่าให้อยู่แม้แต่นาทีเดียว"

พูดจบ บอดี้การ์ดหนุ่มข้างกายซือหม่าเฟยวู่ เข้าไปจับตัวซือหม่าเฟิงไว้ ลากตัวออกไปเหมือนหมา

จากนั้น ซือหม่าเฟยวู่สีหน้าหดหู่มองไปที่แขกในงาน พูดว่า "ทุกท่าน วันนี้ตระกูลซือหม่ามีเรื่องไม่สะดวกดูแลแขกแล้ว หวังว่าทุกท่านจะเห็นใจ"

ทักทายเสร็จแล้ว ซือหม่าเฟยวู่สีหน้าหม่นหมองเดินออกจากห้องรับรอง ท่าทางหนักใจ

บนหน้าของเขา มีทั้งความโมโห ทั้งรู้สึกอับอายหวาดกลัว

ไม่ว่ายังไงก็เป็นผู้นำบริษัทที่มีหน้ามีตาในตี้จิง ผู้นำรุ่นสองของตระกูลซือหม่า เมื่อเทียบกันผู้นำคนรุ่นสองของห้าตระกูลใหญ่บางคน อาจจะมีอำนาจเหนือกว่า

แต่เพราะลูกชายหน้าโง่ทำผิด ต่อหน้าผู้คนมากมาย ด้วยสถานการณ์บังคับต้องไปขอความเมตตาจากหลินอิ่งเหมือนหมา

ความรู้สึกแบบนี้ ทำให้เขารู้สึกอึดอัดโมโหยิ่งนัก แต่เพราะเกรงกลัวต่อชื่อเสียงของหลินอิ่ง ไม่กล้าไม่พอใจหรือไปแก้แค้น

"ฮัลโหล นายท่าน ทางนี้ผมพูดกับคุณชายอิ่งเทพองค์นี้เรียบร้อยแล้ว เหตุการณ์ถือว่าจัดการเรียบร้อยแล้ว ทางท่านไม่ต้องกังวลแล้ว" ซือหม่าเฟยวู่โทรศัพท์ออกไป พูดด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

"ใช่ คือหลินอิ่งเจ้าตัวเองเขาที่อยู่ในโรงแรมสากลกวงหุย" ซือหม่าเฟยวู่พูดอย่างจริงจัง ดูเหมือนคุยโทรศัพท์กับนายท่านตระกูลซือหม่า "พ่อ ก่อนหน้านี้ท่านบอกว่าหลินอิ่งกำลังสู้รบอยู่กับตระกูลสวี? ก่อนหน้านี้คนของตระกูลสวีเคยหาผม หาร่วมมือกับตระกูลซือหม่าของเรา ท่านว่ายังไง?"​

"ได้ ผมกลับไปปรึกษากับท่านที่บ้าน แล้วก็ติดต่อกับคนของตระกูลสวีด้วย"

วางสายแล้ว ซือหม่าเฟยวู่สายตาโหดเหี้ยม มองดูทางออกที่หลินอิ่งจากไป เสมือนไม่พอใจกับเรื่องในวันนี้

อีกด้านหนึ่ง ด้านล่างอาคารกวงฮุ่ย หลินอิ่งกับฉู่ฉู่นั่งเข้าไปในรถแล้ว ฮาเดสนั่งอยู่ที่นั่งคนขับ ขับรถไปทางถนนอันเจริญรุ่งเรือง