บทที่ 534 หน้าตาใช้ได้ เสียดายที่เกาะผู้หญิงกิน

"พี่หลัน พี่ ทำไมถึงอยู่ที่นี่?"

สวุ่หมิงมองหญิงสาวในชุดกระโปรงด้วยสีหน้าตกใจ ยื่นมือห้ามบอดี้การ์ด

"พี่หลัน พี่รู้จักพวกเขาเหรอ?" สวุ่หมิงถามอย่างสงสัย สายตามีความระแวงเล็กน้อย

หญิงสาวที่เดินออกมาจากงาน เบื้องหลังฐานะสูงส่ง

นั่นก็คือคุณหนูแห่งตระกูลจ้าวตี้จิง จ้าวหลันเอ๋อร์

สวุ่หมิงถึงแม้จะมีเบื้องหลังเป็นวงศ์ตระกูลใหญ่ แต่เมื่อเทียบกับจ้าวหลันเอ๋อร์แล้ว ก็ยังต่างกันหลายระดับ

ในแวดวงตระกูลผู้ดีตี้จิง สวุ่หมิงอย่างมากก็แค่คุณชายเจ้าลำดับต้นๆคนหนึ่งเท่านั้น จ้าวหลันเอ๋อร์เป็นถึงคนรุ่นสองผู้มีเกียรติสูงส่ง ระหว่างกลางนั้นฐานะห่างกันเยอะมาก

"หลันหลัน เธอมาสักที ฉันรอเธออยู่นี่ตั้งหลายนาทีแล้ว เกือบโดนคนไล่ออกไปแล้ว" กงซุนชิวอวี่ทักทายกับจ้าวหลันเอ๋อร์ สีหน้าไม่ค่อยพอใจ

"โอ้โห ชิวอวี่ เมื่อกี้ฉันกำลังยุ่ง สัญญาณไม่ดีก็เลยไม่ได้รับโทรศัพท์เธอ ขอโทษด้วย ฉันจะกล้าล่าช้าได้ยังไง เดี๋ยวเราสองคนดื่มกันดีๆหน่อย" จ้าวหลันเอ๋อร์ก็ยิ้มทักทาย

เห็นจ้าวหลันเอ๋อร์กับกงซุนชิวอวี่ทักทายกันอย่างสนิทสนม สีหน้าสวุ่หมิงซีดขาวลงทันที

เขาเริ่มรู้สึกกังวลอย่างถึงที่สุด

จ้าวหลันเอ๋อร์เป็นคนระดับไหนกัน สามารถให้จ้าวหลันเอ๋อร์ทักทายอย่างเกรงใจแบบนี้ ฐานะก็ต้องไม่ต่ำกว่าจ้าวหลันเอ๋อร์

"นี่.......พี่หลัน ท่านนี้ ท่านนี้คือใครกัน" สวุ่หมิงถามด้วยสีหน้าตื่นเต้น

"สวุ่หมิง ฉันว่านายนี่รนหาที่ตายจริงๆ ท่านนี้คือกงซุนชิวอวี่ คุณหนูตระกูลกงซุน นายกล้าด่าเธอ? ถูกตบแค่ครั้งเดียวก็ดีแล้ว ยังอยากให้บอดี้การ์ดลงมืออีก?" จ้าวหลันเอ๋อร์ต่อว่าตำหนิเป็นขบวน เหมือนสั่งสอนลูกชายสั่งสอนสวุ่หมิง

นับตามอายุแล้ว สวุ่หมิงอายุมากกว่าจ้าวหลันเอ๋อร์สองปี แต่ว่าฐานะต่างกันเยอะมาก จึงต้องเรียกจ้าวหลันเอ๋อร์ว่าพี่สาว

"หา? คุณหนูตระกูลกงซุน?" สวุ่หมิงสีหน้าเต็มไปด้วยความตกใจ มองกงซุนชิวอวี่อย่างไม่น่าเชื่อ

"ถ้าฉันไม่รีบมา นายยังอยากให้คนลงมือกับชิวอวี่ใช่ไหม? นายก็รนหาที่ตายจริงๆ" จ้าวหลันเอ๋อร์พูดต่อว่า "อย่าทำตัวเจ้าสำราญไปวันๆ ไม่มีประโยชน์อะไรเลย"

"พี่หลันสั่งสอนได้ดี ขอโทษครับ ขอโทษครับ"​ สวุ่หมิงก้มหน้าขอโทษไม่หยุด มองไปที่กงซุนชิวอวี่อย่างเกรงกลัว "คุณหนูกงซุน ผมผิดไปแล้ว ผมพูดผิดไปแล้ว"

กงซุนชิวอวี่หัวเราะเย็นชา ขี้เกียจสนใจคนอย่างสวุ่หมิง

"ชิวอวี่ เธอว่า คนก็ตบแล้ว ไว้หน้าฉันหน่อยละกันนะ เรื่องนี้ก็ให้มันจบแบบนี้เลยนะ" จ้าวหลันเอ๋อร์พูดอย่างจริงจัง "แม่ของสวุ่หมิงกับตระกูลจ้าวเป็นญาติกัน เธอว่า ไว้หน้าฉันสักครั้งละกันนะ?"

กงซุนชิวอวี่ไม่ได้แสดงทัศนคติ หันไปมองหลินอิ่ง

"นายลืมทำเรื่องหนึ่งไปแล้วใช่ไหม?" หลินอิ่งมองไปที่สวุ่หมิงอย่างเย็นชา พูดด้วยเสียงเย็นชา

"แก" สวุ่หมิงมองไปที่หลินอิ่ง โมโหขึ้นทันที อัดอั้นอารมณ์ไว้ในใจ "แกมีสิทธิ์อะไรมาสั่งสอนฉัน ฉันให้เกียรติคุณหนูกงซุน ไม่จำเป็นต้องให้เกียรติคนอย่างแก"

ปัง

สวุ่หมิงเพิ่งพูดจบ หลินอิ่งเดินเข้าไปถีบเขาจนล้มอยู่กับพื้น

จากนั้น ก็เหยียบหน้าสวุ่หมิงไว้อย่างแรง

"เอื้อก อ้าก แก ไอ้เหี้ย แกอยากทำอะไร"

สวุ่หมิงร้องเสียงดังอย่างเจ็บปวด หน้าทั้งใบถูกเหยียบจนเปลี่ยนรูป ดวงดาแดงก่ำ สีหน้าเต็มไปด้วยความพอใจ

หลินอิ่งยื่นมือชี้ไปทางฉู่ฉู่

"ขอโทษเธอเดี๋ยวนี้"

น้ำเสียงอันเย็นชาพูดออกไป สวุ่หมิงรู้สึกถึงความเย็นชาและแรงสังหาร

จ้าวหลันเอ๋อร์มองอยู่ด้านข้างอย่างขมวดคิ้ว รู้สึกว่าหลินอิ่งทำเกินไปแล้ว ทำให้เธอรู้สึกเสียหน้า