บทที่ 535 ผู้ชายอย่างคุณมันน่าขยะแขยง

"เหอะ" หลินอิ่งหัวเราะอย่างเย็นชา ส่ายหน้า

คำพูดและทัศนคติของจ้าวหลันเอ๋อร์ชัดเจนมาก เธอดูถูกเขา

"ผมไปมาหาสู่กับกงซุนชิวอวี่ เรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับคุณ?" หลินอิ่งพูดอย่างเรียบเฉย "แล้วคุณเอาความมั่นใจขนาดนี้มาจากไหน?"

อาจจะเป็นนิสัยของคนแบบเดียวกับจ้าวหลันเอ๋อร์ ชอบทำตัวหยิ่งยโสสูงส่งกว่าคนอื่น มองข้ามคนอื่น

แต่ไม่รู้ว่า ถูกบดบังสายตาไปตั้งนานแล้ว

ได้ยินแล้ว ข้าวหลันเอ๋อร์ยักคิ้ว มองหลินอิ่งอย่างเย็นชา

เธอไม่เข้าใจ "คุณหลิน" ที่อายุน้อยคนนี้ คนที่เกาะเพื่อนของเธอกงซุนชิวอวี่กินคนหนึ่ง แมงดาที่ไม่มีแม้แต่บัตรเชิญ เอาความมั่นใจจากไหนมาถามเธอ?

แมงดาแบบนี้ เธออยู่ในแวดวงสังคมตี้จิงเจอมาเยอะแล้ว

เวลาแบบนี้ นายแซ่หลินคนนี้ควรที่จะขอโทษอย่างถ่อมตัว

"ฉันรู้สึกว่าผู้ชายอย่างคุณนี่มันไร้ยารักษาแล้ว ทำให้คนรู้สึกขยะแขยง" จ้าวหลันเอ๋อร์พูดอย่างยโสโอหัง "พึ่งผู้หญิงอยู่ในสังคมแบบนี้ ทำไมคุณถึงยังมั่นใจได้ขนาดนี้? แมงดาฐานะอย่างคุณแบบนี้ ถ้าหากไม่ใช่ชิวอวี่ คุณไม่มีแม้แต่สิทธิ์ที่จะพูดกับฉัน"

"เห็นแก่หน้าชิวอวี่ ฉันก็ขี้เกียจถือสาคนอย่างคุณ" จ้าวหลันเอ๋อร์ใช้น้ำเสียงสั่งสอนพูด "คนที่คุณทำร้ายเขาวันนี้ เป็นถึงคุณชายตระกูลสวุ่ คุณคิดดูนะ ถ้าไม่ใช่เพราะชิวอวี่คุ้มหัวคุณไว้ คุณจะมีจุดจบแย่ขนาดไหน?"

"พฤติกรรมวันนี้ของคุณก็คือสร้างปัญหาให้ชิวอวี่ ทำให้เธอขายหน้า เพราะฉะนั้น ฉันไม่หวังว่าต่อจากนี้ยังเห็นคุณอยู่ข้างชิวอวี่อีก"

หลินอิ่งจีบไวน์คำหนึ่ง เขย่าแก้วไปมาช้าๆ มุมปากยิ้มขึ้นอย่างเย็นชา

เขาเข้าใจแล้ว จ้าวหลันเอ๋อร์คนนี้รู้สึกว่าเขาทำให้เธอขายหน้า

เธอกับสวุ่หมิงยังไงก็พอมีความสัมพันธ์กัน คิดว่าเขามาทำให้เธอเสียหน้า?

"ผมไม่เห็นด้วยกับคำพูดคุณ" หลินอิ่งมองจ้าวหลันเอ๋อร์ พูดอย่างใจเย็น "แต่มีอยู่ประโยคหนึ่งคุณพูดถูก ถ้าไม่ใช่เพราะว่าชิวอวี่ คุณไม่มีสิทธิ์ได้พูดกับผม"

"เหอะเหอะเหอะ" จ้าวหลินเอ๋อร์หัวเราะอย่างเย็นชา ดูเหมือนไม่ได้ตั้งใจฟังคำพูดของหลินอิ่งอย่างตั้งใจ ท่าทางหลงตัวเอง

"ฉันพูดมาเยอะขนาดนี้ เพื่อจะเตือนคุณ อย่าให้ถึงเวลาเกิดปัญหาขึ้น คุณจะเสียใจที่ได้ได้ฟังคำห้ามปรามของฉัน" จ้าวหลันเอ๋อร์พูดและหัวเราะเย็นชา "ในเมื่อคุณก็รู้ว่าตัวเองอาศัยความสัมพันธ์ของชิวอวี่ ทางที่ดีก็ดูฐานะของตัวเองหน่อย ในดินแดนตี้จิงแห่งนี้ ไม่ใช่สถานที่คุณจะมาโอหังได้"

หลินอิ่งยิ้มแต่ไม่พูด ไม่ได้สนใจเธออีก ดื่มไวน์แดงในแก้วจนหมด

"หลันหลัน พวกเธอคุยอะไรกันอยู่?"

เวลาเดียวกัน กงซุนชิวอวี่ยกแก้วค็อกเทลเดินมา ของหวานหลายอย่างที่ดูประณีต พาฉู่ฉู่เดินมาพร้อมกัน

เธอมองหลินอิ่งและจ้าวหลันเอ๋อร์ด้วยสายตาค่อนข้างสงสัย

"ไม่ได้คุยอะไร" จ้าวหลันเอ๋อร์พูดด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม "เพียงแค่เห็นว่าคุณหลินไม่ค่อยเคยชินกับสถานที่แบบนี้ ก็เลยแนะนำให้เขา"

"ออ ออ" กงซุนชิวอวี่พูด "นี่คือค็อกเทลหลายแบบที่บาร์เทนเดอร์ชื่อดังจากฝรั่งเศสทำ ทุกคนมาชิมดู"