บทที่ 536 ตัวแทนชีซิงกรุ๊ป

พูดไป จ้าวหลันเอ๋อร์ลุกขึ้น กงซุนชิวอวี่และหลินอิ่งทั้งสองคน ก็ค่อยๆเดินเข้าไปกลางงานเลี้ยง

จ้าวหลันเอ๋อร์เดินอยู่ข้างหน้า ใบหน้ายังคงรักษารอยยิ้มอย่างมีมารยาท ใส่ชุดราตรีสีดำ บวกกับหน้าตาอันสวยงาม ทำให้คนที่เดินไปมาอดที่จะหันกลับมามองไม่ได้ กลายเป็นจุดเด่นของงานทันที

แต่ว่า กงซุนชิวอวี่และฉู่ฉู่ที่ยืนข้างกายจ้าวหลินเอ๋อร์ ความงามและบุคลิกทุกด้านก็ไม่ได้แพ้แม้แต่น้อย

ส่วนหลินอิ่งผู้ชายคนเดียวที่ยืนอยู่ตรงกลาง ดูโดดเด่นเป็นพิเศษ ดึงดูดสายตาที่อิจฉาของผู้คน

ทำให้คนมากมายในงานต่างก็พากันซุบซิบนินทา พูดถึงฐานะความเป็นมาของกงซุนชิวอวี่และฉู่ฉู่

แน่นอน คนส่วนมากก็รู้สึกสงสัยในตัวหลินอิ่ง

หลินอิ่งที่หน้าตาอายุน้อยขนาดนี้ มีสาวงามระดับประเทศสามคนอยู่ข้างกาย ยืนอยู่กลางงาน ช่างทำให้คนรู้สึกอิจฉาและแปลกใจ

ในความทรงจำของพวกเขา ไม่มีคนรู้จักหลินอิ่ง

ไม่ว่าพูดคุยกันยังไง ก็ไม่มีคนรู้ นี่มันคุณชายของตระกูลไหนกันแน่?

ในขณะที่ทุกคนในงานยิ่งรู้สึกสงสัย สายตาต่างก็สังเกตอยู่บนตัวหลินอิ่ง

จ้าวหลันเอ๋อร์สังเกตเห็นสถานการณ์นี้แล้ว เหล่มองหลินอิ่ง ยิ้มอย่างรู้สึกสนุก สายตาเหยียดหยาม

ไม่นาน จากการนำของจ้าวหลันเอ๋อร์ ทั้งสี่คนก็เข้าไปนั่งในที่นั่งVIP มองสถานการณ์บนเวทีของงาน

บนเวที พิธีกรชายหนึ่งหญิงหนึ่งในชุดสูท กำลังอธิบายขั้นตอนในการประมูลวัตถุโบราณล้ำค่าแต่ละชิ้น

วัตถุโบราณเหล่านี้ล้วนมาจากบริษัทที่อยากจะเข้ามาอยู่ในเมืองเทียนหลง บริจาคของสะสมล้ำค่าต่างๆนานา เงินที่ได้จากการประมูล บริจาคให้มูลนิธิการกุศลศูนย์การค้าเลขที่18ในเมืองเทียนหลง นำมาสร้างอุปกรณ์สวัสดิการต่างๆ สวนสาธารณะหรือโรงเรียนพวกนี้

หลินอิ่งไม่ได้สนใจวัตถุโบราณพวกนี้ ไม่ได้อยากออกราคาประมูล ก็ยกน้ำชาขึ้นดื่ม ลิ้มรสอย่างใจเย็น

สำหรับการทำงานกุศล

เงินแค่นี้ ก็ไม่เข้ากับฐานะของเขา

ผ่านไปแบบนี้หลายนาที วัตถุโบราณของสะสมแต่ละชิ้นถูกประมูลออกไปเรื่อยๆ

จ้าวหลันเอ๋อร์นั่งอยู่ข้างหลินอิ่ง มองหลินอิ่งและหัวเราะเย็นชา

"คุณทำไมดูอย่างเดียวล่ะ? มาออกงานกับหลินอิ่ง แม้แต่เรื่องให้หน้าตาในสังคมแบบนี้ก็ทำไม่เป็นเหรอ?" จ้าวหลันเอ๋อร์ท่าทางสูงส่ง พูดจาสั่งสอน "ไม่ว่ามีเงินหรือไม่มีเงิน ยังไงก็ประมูลสักกี่ชิ้นก็ยังดี ไม่ว่ายังไง ชิวอวี่ก็ไม่ให้คุณจ่ายเงินอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ?"

"เหอะ" หลินอิ่งส่ายหน้า ไม่สนใจ

กับผู้หญิงที่จิตใจคับแคบแบบนี้ เขาขี้เกียจไปพูดอะไร

"เห้อ" จ้าวหลันเอ๋อร์ทำเสียงเย็นชา สายตาดูถูก

จากนั้น เธอก็ประมูลเครื่องประดับหยกราคาหลักล้านมาหลายชิ้น

"ชิวอวี่ ฉันเลือกกำไลหยกมาสองชิ้น เธอเอาไปเถอะ เธอไม่ใส่เอง ก็เอาไปให้น้องหรือเพื่อนก็ได้" จ้าวหลันเอ๋อร์พูดอย่างใจดี

"แล้วก็คุณฉู่ คุณเป็นเพื่อนชิวอวี่ เจอกันครั้งแรก นี่คือของขวัญการพบกันครั้งแรกจากฉัน หวังว่าคุณจะรับไว้" จ้าวหลันเอ๋อร์มองไปที่ฉู่ฉู่ พูดอย่างยิ้มแย้ม

"หา? นี่? ไม่ค่อยดีมั้งคะ" ฉู่ฉู่รู้สึกทำตัวไม่ถูก คิดไม่ถึงว่าจ้าวหลันเอ๋อร์เจอกันครั้งแรก ก็มอบกำไลหยกราคาหลักล้านให้

"ไม่เป็นไร ทุกคนต่างก็เป็นเพื่อนกัน ไม่รับก็ถือว่าไม่ให้เกียรติฉันนะ" จ้าวหลันเอ๋อร์พูดอย่างยิ้มแย้ม เพราะตั้งใจหวังผลประโยชน์

เพราะว่า ฉู่ฉู่ถึงจะไม่สนิทกับเธอ แต่ยังไงก็เป็นเพื่อนที่กงซุนชิวอวี่พาออกมา

ด้วยฐานะขอกงซุนชิวอวี่ ของเล็กน้อยแค่นี้ไม่ได้เกิดผลประโยชน์อะไร แต่มอบให้เพื่อนของชิวอวี่ ก็ต้องทำให้ชิวอวี่รู้สึกมีหน้ามีตาเป็นธรรมดา

สรุปก็คือ ครั้งนี้เธอมีเรื่องจะขอร้องชิวอวี่ เงินแค่นี้สามารถเกิดผลที่ดีได้ นั่นก็ถือว่ากำไรแล้ว

ฉู่ฉู่รู้สึกทำตัวไม่ถูก สายตาตั้งคำถาม หันไปมองหลินอิ่ง